محمد‌جواد گلزار
شما نمي‌دانيد، امروز با چه كسي مي‌جنگيد. شما با فرزندان محمد (ص)، علي، حسن و حسين(ع) و با اهل بيت رسول خدا (ص) و اصحاب او وارد جنگ شده‌ايد. شما با قومي مي‌جنگيد كه ايماني فراتر و برتر از همه انسان‌هاي اين كره خاكي دارند.
پيام سيد حسن نصرالله پس از حمله اسراييل به لبنان

امام موسي صدر نخستين جرقه مبارزه
سيد حسن نصرالله متولد 31 اگوست 1960 روستاي «البزوريه» در جنوب لبنان است. پدرش «عبدالكريم»، سبزي و ميوه‌فروشي مي‌كرد و حسن براي كمك به پدر به دکان وي رفت‌ و آمد داشت. در دكان و بر سينه ديوار آن، عكس امام موسي‌صدر آويزان بود؛ عکسي که نخستين جرقه‌هاي محبت موسي صدر و جنبش امل را که آن زمان به جنبش محرومان معروف بود، در دل سيد حسن روشن کرد. با اين که با هيچ‌يك از علماي ديني آن‌وقت در ارتباط نبود و خانواده‌اش هم، يك خانواده ديني شاخص نبود، ولي سيدحسن نوجوان، علاقه‌مند به دين بود و اين علاقه در حيطه انجام فرايض معمول مانند نماز و روزه محدود نبود، او فراتر از اين‌ها هم مي‌رفت. اين علاقه وي را واداشت که با سن اندكش در سال 1976 به نجف برود و تحصيلات حوزوي خود را در آنجا آغاز کند.
در سال 1978 به لبنان بازگشت و در مدرسه الامام المنتظر(عج)، که شهيد سيد عباس موسوي آن را تأسيس کرده بود، تحصيلات حوزوي خود را پي گرفت و در همان حال، به فعاليت‌هاي سياسي در جنبش امل مشغول و مسئول سياسي جنبش امل در منطقه بقاع شد.

تأسيس حزب‌الله
پس از آن که امام موسي صدر در ليبي به صورت مرموزي ربوده شد، اختلافات بسياري در سطح رهبري جنبش امل به وجود آمد که در اثر آن و خروج عده‌اي از رهبران از اين جنبش، حزب‌الله لبنان تأسيس شد. سيد حسن در حزب‌الله نيز مسئوليت‌هاي مختلفي را عهده‌دار شد؛ از جمله عضويت در شوراي رهبري حزب‌الله، اما از فضاي درس و بحث فاصله نگرفت و به تحصيلات علمي خود ادامه داد تا جايي که در سال 1989 براي تکميل تحصيلات خود به قم مسافرت کرد، اما حملات گسترده اسراييل به لبنان و مبارزات حزب‌الله به او اجازه نداد، بيش از يک سال در قم بماند و بار ديگر به لبنان بازگشت، تا در کنار برادرانش به مبارزه با رژيم صهيونيستي بپردازد.

شهادت سيد عباس موسوي
در سال 1992 و پس از شهادت سيد عباس موسوي، دبيرکل وقت حزب‌الله لبنان، با اجماع شوراي رهبري حزب‌الله سيد حسن نصرالله، دبيرکل جديد اين جنبش شناخته شد. شهادت سيد عباس موسوي به همراه خانواده‌اش، تأثير بسزايي در روحيه مردم لبنان و به وي‍ژه رزمندگان حزب‌الله گذاشت و پس از آن بود که مبارزات و حملات حزب‌الله شکل جديدي به خود گرفت و حمايت عمومي در ميان مردم لبنان از حزب‌الله رو به فزوني نهاد. در اين ميان، اسراييل نيز در سال‌هاي 1993 و 1996 عمليات‌هاي خوشه‌هاي خشم و تسويه حساب را به اجرا گذاشت که با مقاومت سرسختانه حزب‌الله، که از کم‌ترين امکانات نظامي برخوردار بود، روبه‌رو شد.

شهادت فرزند ارشد
سپتامبر 1997 دو تن از رزمندگان حزب‌الله در حمله به يکي از مواضع ارتش اسرائيل در منطقه جبل‌الرفيع در جنوب لبنان به شهادت رسيده و پيکر آنان به دست نيروهاي اسرائيلي افتاد. تلويزيون اسرائيل بدون اطلاع از هويت اين دو نفر، تصوير خون‌آلود آنان را به نمايش گذاشت، به سرعت مشخص شد که يکي از اين دو تن، سيد هادي، فرزند سيد حسن نصر‌الله، دبير کل حزب‌الله است. انتشار اين خبر همانند بمبي در جامعه لبنان صدا کرد و تحول بسيار مهمي در پي داشت. در تاريخ لبنان، چه در زمان جنگ داخلي و چه در مقابله با تجاوز نظامي اسرائيل، هيچ‌گاه ديده نشد که فرزند يکي از رهبران گروهاي سياسي و يا شبه نظاميان در راه مبارزه کشته شده باشد.

اين واقعه، موجي از احساسات جوشان همدردي، احترام و شيفتگي را نسبت به دبير کل حزب‌الله در ميان همه طوايف مذهبي لبنان در پي داشت، به گونه‌اي که همه آحاد ملت لبنان از هر دين و مذهبي، تحت تأثير شديد اين واقعه قرار گرفتند. رهبران سياسي لبنان نيز يکي پس از ديگري به ديدار سيد حسن نصر‌الله رفته و ضمن گفتن تبريک و تسليت به مناسبت شهادت سيد هادي نسبت به شخصيت مبارز و صادق دبير کل حزب‌الله، مراتب قدرداني و احترام خود را ابراز داشتند. اين ابراز همدردي و احترام منحصر به لبنان نبود و افرادي چون امير عبد‌الله، وليعهد عربستان نيز براي نخستين بار در تاريخ حزب‌الله، با ارسال پيام تسليت براي دبير کل حزب‌الله، حمايت خود را از مقاومت اسلامي اعلام نمود.

سال2000 طعم شيرين پيروزي
در سال 2000 و در زماني که مذاکرات عرفات و مسئولان آمريکايي و اسراييلي براي حل کشمکش خاورميانه، راه به جايي نبرده بود، ارتش اسراييل در حرکتي يک‌جانبه و بدون گرفتن کمترين امتيازي از حزب‌الله، از اراضي اشغالي جنوب لبنان عقب نشيني کرد و به جز مناطق محدود مزارع شبعا، نيروهاي خود را از همه مناطق تحت اشغال عقب کشيد. اين شکست مفتضحانه، علاوه بر استحکام بخشيدن به مواضع حزب‌الله، مبتني بر مقاومت، باعث شد تا سيد حسن نصرالله به موفقيتي بي‌سابقه در ميان اعراب دست يابد، تا اين که به عنوان مهم‌ترين شخصيت جهان عرب شناخته شود.
از سوي ديگر، حزب‌الله لبنان با تکيه بر اين موفقيت، توانست حضور خود را در عرصه سياسي لبنان تقويت کند تا جايي که علاوه بر حضور پرتعداد در پارلمان لبنان، سکان تعدادي از وزارتخانه‌ها را نيز به دست گيرد.

انتفاضه، درسي از حزب‌الله
پيروزي‌هاي پي در پي حزب‌الله در عرصه‌هاي مختلف سياسي و نظامي در ميان فلسطينيان نيز تأثير خود را بر جاي گذاشت. مردم آواره فلسطين به ويژه جوانان، که سال‌ها دل به روند مذاکرات صلح خاورميانه بسته بودند، دريافتند که مشکل فلسطينيان، با مذاكره و رژيم اشغالگر، حل نمي شود و با اين پيش‌زمينه، انتفاضه دوم مسجدالاقصي شکل گرفت؛ انتفاضه‌اي که به حماس قدرتي ديگر بخشيد و با پيروزي حماس در انتخابات فلسطين وارد مرحله‌اي جديد شد؛ مرحله‌اي که ديگر با جنگ شش روزه اعراب و اسراييل پايان نمي‌يابد، چه آن که نصرالله در پيام خود چنين گفت:

از حالا به بعد، شما جنگي تمام‌عيار خواستيد، پس اين هم جنگ تمام عيار شما. اين را خواستيد. حكومت شما خواست قواعد بازي تغيير كند، پس قواعد بازي تغيير مي‌كند. شما نمي‌دانيد امروز با چه كسي مي‌جنگيد. شما با فرزندان محمد (ص)، علي، حسن و حسين (ع) و با اهل بيت رسول خدا (ص) و اصحاب او وارد جنگ شده‌ايد. شما با قومي مي‌جنگيد كه ايماني فراتر و برتر از همه انسان‌هاي اين كره خاكي دارد. شما خواستار جنگي تمام‌عيار با قومي شديد كه به تاريخ، و فرهنگ خود افتخار مي‌كند و قدرت مادي، امكانات، مهارت، خرد، آرامش، رويا، عزم، ثبات و شجاعت دارد و به اميد و ياري خدا روزهاي آينده را ميان ما و شما خواهيم ديد.

جهاد الخازن، روزنامه‌نگار سرشناس جهان عرب، سردبير سابق روزنامه «الحيات» و مشاور فعلي اين روزنامه مقاله‌اي زيبا در محکوميت جنايات اسرائيل در روزنامه «الحيات» لندن به چاپ رسانده است که در نوع خود بي‌نظيرو گوياي بسياري از تحولات و انعکاس جنگ جاري در لبنان بين اسرائيل و نيروهاي مقاومت اسلامي و حزب‌الله لبنان است. وي يک روزنامه‌نگار لائيک است که سالها با روند «صلح خاورميانه» و به رسميت شناختن اسرائيل زندگي و از آن دفاع کرده است. او اکنون از مواضع سابق خود عدول و همه جهان عرب با شهروندان، روشنفکران و روزنامه‌نگارانش را به عدم اعتراف به اسرائيل در منطقه فرا مي‌خواند. بدون تفسيري ديگر آنچه او نوشته است را بخوانيد و به ميزان نفوذ و تاثير مقاومت اسلامي لبنان در وجدان نيروهاي جهان عرب پي ببريد:

امروز اعلام مي‌کنم که اعترافم به اسرائيل را پس مي‌گيرم. اسرائيل يک دولت نيست بلکه يک سازمان مافيايي و تروريستي مجرم است که از هر سازمان مافيايي در جهان خطرناکتر است چرا که با پرداخت رشوه به قاضي آمريکي (دولت امريکا) و با حمايت او ضد قانون عمل مي‌کند.

اسرائيل تنها دولت دموکراتيک در خاورميانه نيست بلکه دولتي تروريستي با همه موسساتش است.
من هيچگاه اضطراري به اعتراف به اسرائيل نداشتم، من يک لبناني هستم و لبنان هيچ معاهده‌اي را با اسرائيل امضا نکرده است با اين همه من داعيه صلح داشتم و دارم و همين امر باعث شد تا پس از سال 1993 اميدوار باشم که کل منطقه به سوي صلح حرکت خواهد کرد و من اشتياق وافر پيدا نمودم تا در صف مقدم اين جريان بوده و به خود وعده دادم تا براي بار اول از پايان سال 1966، براي اولين بار از قدس ديدار کنم.
و امور اينچنين بود و اما اکنون هرگونه ارتباط شخصي ام و هر چيزي که به گونه اي با اسرائيل ارتباط داشت را لغو کردم.

راست افراطي در سرزميني که اکثريت ليبرال آن صلح مي‌خواست نخست وزيري را که قادر بر ساخت صلح بود را به قتل رساند و تا آنجا پيش رفت که يک جنايتکار جنگي جايگزين جنايتکاري ديگر شد تا اسرائيل را هيتلري کوچک ( ارييل شارون ) و يا فردي مثل رهبر سازمان جنايتکار مافيا " کابو ديتتوتي کابي " رهبري کند.
هزاران هزار کشته از شهروندان، قربانياني که در آن خانواده‌هاي کاملي‌اند که ما با اسم و تاريخ و عکس و نام اطفالشان آنها را مي شناسيم، شهرونداني که هرگز در کارزار مشارکتي نداشتند... و اين تعريف تروريسم است نه عمليات نظامي حماس يا حزب‌الله که به ربودن يک يا دو سرباز در اينجا و آنجا منجر شود. اسرائيل، امروز يک دولت تروريستي است، سرطاني خبيث که در جسم و جان خاورميانه منتشر شده است. و از آن رو که من به رغم حکومت اسرائيل خواهان صلح هستم، من دعوت به بريدن اين غده اسرائيلي نمي کنم و يا دعوت به ريختن يهود به دريا نمي‌کنم، بلکه به انزواي اين سرطان در داخل ديوارهايي مي‌کنم که اطراف خودش ايجاد کرده است چرا که او حتي يک روز به اين منطقه تعلق نداشته و هرگز نمي‌خواهد داشته باشد.

من اعلام مي‌کنم که اعترافم را به اسرائيل پس گرفته‌ام و هر يک از شهروندان عرب همسايه‌ام را دعوت مي‌کنم که مثل من اعترافشان را به اسرائيل پس بگيرند. و به شکل خاص از مصري‌ها و اردني‌ها مي‌خواهم که به عنوان يک شهروند «پس گرفتن اعتراف به اسرائيل» را رسما اعلام کنند چرا که دو دولت مصر و اردن نه تنها که به اسرائيل اعتراف نموده‌اند که با آن نيز معاهدات صلح امضاء کرده‌اند.
در هر يک از کشورهاي عربي روساي تحريريه اي وجود دارند که از من ملي‌ترند، و از فرهنگ و اخلاق و انسانيت بالايي برخوردارند، از همه آنها خواهش مي‌کنم که براي خوانندگان خويش، صفحه اي در قالب گفتگو براي اعلام «پس گرفتن اعتراف به اسرائيل» باز کنند.

من بخوبي مي‌دانم که احزاب و سازمانهاي اسلامي در کشورهاي عربي هرگز به وجود اسرائيل اعتراف نکرده‌اند و از همين رو از تشکيلات قوي‌ برخوردارند اما من از همه سازمانهاي غير ديني و لائيک درخواست مي‌کنم در زمينه مخالفت با وجود سرطاني اسرائيل با احزاب اسلامي به رقابت برخيزند تا عدم اعتراف به وجود اسرائيل فقط بر اساس جريان ديني نباشد، بلکه جريانات ملي و قومي را نيز شامل شود.
من از هر يک از شهروندان عرب ميخواهم که فقط ببينند که اسرائيل با نوار غزه چه کرده است؟
اسرائيل نوار غزه را به يک بازداشتگاه بزرگ نازيسم تبديل کرده و آنگاه آنها را به اردوگاه‌هايي همچون اردوگاه‌هاي ورشو تبديل نمود ه و سپس کشتار تدريجي را در حق آنها روا داشته است و اگر فقط صبر کنيم و نظاره گر باشيم از مردم نوار غزه جز دو تا سه درصد باقي نخواهد ماند.

جنگي که اکنون در لبنان جريان دارد، جنگ کينه و عقده و مرض عليه لبنان است، لبنان زيباتر از اسرائيل است، ومردمش اصيلتر، مردمي که در سراسر جهان منتشرند، و لبنان محبوب است به همان ميزان که اسرائيل منفور است، لبنان در چشم و قلوب همه شهروندان عرب است، لبنان کتابخانه و مرکز نشر کتاب است به همان اندازه که اسرائيل سازنده مرگ است، درخت ارز لبنان طبيعي و راست قامت است اما هر سبزي در اسرائيل شيميايي و سمي و ساختگي است.
اسرائيل اکنون با سمش در تلاش براي قتل لبنان است کاري که تاتار و مغول در آن شکست خوردند، و سمي که انسان را نمي‌کشد توانايي و مقاومت انسان را بيشتر مي‌کند، لبنان پابرجا مي‌ماند و رنج و محنت‌هاي خود را پشت سر خواهد گذاشت.
اعلام ميکنم: اعترافم را به اسرائيل پس ميگيرم، همه شهروندان مصري و اردني و هر انسان مسلمان و عرب و هر انساني که جنايت در حق بشريت را نفي ميکند به پس گرفتن اعتراف به اسرائيل دعوت مي‌کنم.

بسم‌الله الرحمن الرحيم

مدتي است كه شنيده مي‌شود برخي از طلبه‌هاي جوان حوزه‌هاي علميه در مورد برخي از سخنان و عملكردهاي آيت‌الله هاشمي گله دارند و اخيراً نيز گلايه‌هاي آنان تحت عنوان «رنجنامه» در يكي از هفته‌نامه‌هاي تازه تأسيس شهرستاني منتشر شد. بر آن شديم تا مثل دو سه سال پيش كه با دانشجويان سخني از سر صميميت گفتيم و نوشتيم، با اينان نيز درد دل كنيم.

فرزندان جوان حوزه‌هاي علميه و برادران عزيز طلبه!
سوالات شما را در آن نشريه ديديم و خوانديم و متأسف شديم. نه از اين جهت كه چرا سوال مي‌كنيد، بلكه از اين جهت كه گلايه كرده‌ايد چرا به سئوالات پاسخ نمي‌دهند. در صورتي كه خود آيت‌الله هاشمي رفسنجاني چندي پيش در ديدار با جمعي از وعاظ و طلبه‌هاي حوزه‌هاي علميه، از نبود نقادي‌هاي كارساز در حوزه‌ها گلايه كرد و گفت: «متأسفانه بعد از انقلاب گروهي با ايجاد فضاي بسته در حوزه‌ها، جرأت نقد و ابراز نظر را از طلبه‌ها گرفته‌اند.» بعيد است بدين زودي فراموش كرده باشيد كه چندي پيش در زيرزمين مدرسه فيضيه يك جلسه بسيار باز همراه با پرسش و پاسخ‌هاي بسيار داشتيد. اتفاقاً در آن جلسه درباره خيلي از شبهاتي كه در اين به اصطلاح رنجنامه آمده، پاسخ داده بود. متأسفانه گويا بعضي‌ها تصميم گرفته‌اند اصلاً جواب‌هاي ايشان، دفتر ايشان و ديگران را نشنوند و فقط بپرسند. تأسف بيشتر از اين رنج‌نامه توضيحاتي بود كه در حواشي سوالات مطرح شده بود:

الف) ولايت فقيه:
جاي تأسف است كه از اين كلام امام (ره) برآشفته شده‌ايد كه ايشان مشروعيت را به مردم مي‌دادند و براي توجيه اين برآشفتگي، به سخنان آن پير روشن ضمير استناد كرده‌ايد.
به گواه تاريخ آيت‌الله هاشمي رفسنجاني از سال 1332 با امام راحل (ره) همراه بود. خود ايشان در اين باره مي‌گويد: در نخستين سالهاي اقامت در قم، تقدير اين گونه برايم رقم خورد كه در همسايگي ايشان باشم و علاوه بر كسب فيض از محضر ايشان در درس و جلسات ، در مسير از منزل تا كلاس و بالعكس نيز شرف همراهي با ايشان را داشته باشم و بسياري از تفكرات زندگي من ملهم از گفتار و رفتار ايشان است. من به چشم خود مي‌ديدم كه ايشان بر خلاف برخي از آقايان، در بيروني قالي فرش مي‌كنند و از همانجا فهميدم كه نبايد در برخورد با مردم رياكار بود. بعدها كه مبارزات شروع شد، بارها از ايشان شنيدم كه فقط بايد به مردم اتكا كرد و حتي چندين بار كه برخي افراد خواهان ترور بودند، ايشان مؤكداً بر مردم تاكيد مي‌كردند.

پس گفتن اين جمله كه «هاشمي‌رفسنجاني از گفتار و كردار امام(ره) بي‌اطلاع هستند و يا از آن دوري مي‌كنند» در روزگار ما كه اطلاع‌رساني به همه جا رسيده، طنزي متناقض است كه «آفتاب آمد دليل آفتاب» شايد در فضايي كه هستيد، نتوانستيد انديشه‌هاي هاشمي‌رفسنجاني را تحليل كنيد، ولي دسترسي به آثار امام(ره) آن قدر مشكل نبود كه تورقي نفرماييد. واقعاً تا به حال آثار امام را نديده‌ايد و نخوانده‌ايد كه چه قدر به مردم تكيه دارند؟! جهت مزيد اطلاع، مواردي از سخنان امام(ره) را با هم مرور مي‌كنيم.

1- شما هم مسير همين ملت را طي كنيد و با ملت باشيد، حساب خودتان را از ملت جدا نكنيد... بايد دنبال ملت باشيد. بايد هوادار ملت باشيد. (صحيفه امام، جلد 10، صص 58 و 59)
2- خيال نكنند كه اين ملت نمي‌فهمد چيزي. نخير، ملت بهتر از ماها مي‌فهمد. (صحيفه امام، جلد 10، ص 322)

آيت‌الله هاشمي رفسنجاني بارها گفته‌اند كه نبايد براي ولي فقيه شخصيتي متافيزيكي متصور شد و براين حرف خرده گرفته‌ايد، امّا به اين سخنان امام بزرگوار(ره) توجه كنيد:
1- اسلام دين قانون است. پيغمبر هم خلاف قانون نمي‌توانست بكند. ... خدا به پيغمبر مي‌گويد كه اگر يك حرف خلافي بزني، رگ وتينت(گردنت) [اشاره به آيات 44 تا 46 سوره الحاقه] را قطع مي‌كنيم. حكم قانون است. غير از قانون الهي كسي حكومت ندارد. براي هيچ كس حكومت نيست، نه فقيه و نه غير فقيه، همه تحت قانون عمل مي‌كنند. (صحيفه امام، جلد 10، ص 353)

2- لايت فقيه اثر مترقي بار است... يك نفر آدم كه همه جهات اخلاقيش، ديانتش و ملي بودنش و علم و عملش ثابت است پيش ملت و خود ملت اين را تعيين مي‌كنند. (صحيفه امام، جلد 10، ص 526 - 525)

3- وقتي چند تن از نمايندگان مجلس شوراي اسلامي در سال 1364 در تعريف و تمجيدهاي خويش از امام (ره)، ولايت فقيه را با ولايت پيغمبر (ص) و امامان معصوم برابر مي‌دانستد، امام در پيامي درباره حدود اختيارات ولايت فقيه گفتند: «با تشكر وافر از نمايندگان محترم مجلس شوراي اسلامي، چون گفتار آقايان پخش مي‌شود و ممكن است سوء تفاهمي بين مردم حاصل شود، لازم است عرض كنم آيات و رواياتي وارد شده است كه مخصوص به معصومين (عليهم السلام) است، و فقها و علماي بزرگ اسلامي هم در آنها شركت ندارند، تا چه رسد به مثل اينجانب. هر چند فقهاي جامع الشرايط از طرف معصومين، نيابت در تمام امور شرعي و سياسي و اجتماعي دارند و تولي امور در غيبت كبرا موكول به آنان است، لكن اين امر غير ولايت كبرا است كه مخصوص به معصوم است. تقاضاي اينجانب آن است كه در صحبتهايي كه مي‌شود و پخش مي‌گردد ابهامي نباشد، و مرزها از هم جدا باشد.» (صحيفه امام، جلد 19، ص 403)

ب) شوراي رهبري:
اولاً آنچه را كه آيت‌الله هاشمي رفسنجاني از مدتها پيش و براي اولين بار در جمع علما، فضلا و طلاب حوزه علميه مشهد و بعدها در حوزه علميه قم مطرح كرد، شوراي فتوا بود و نه شوراي رهبري. ثانياً چون اين موضوع را به شكل وارونه و از طريق رنجنامه در نشريات منتشر كرديد، بايد توضيح داد تا شبهه‌اي كه در اذهان شما ايجاد شده، فراگيرتر نشود:

از كجا چنين برداشت اشتباهي براي شما ايجاد شده كه تاكيد بر شوراي رهبري، در جهت تضعيف رهبري است؟ كاش يك بار از سر تأمل مصاحبه مفصّل ايشان با روزنامه كيهان را مي‌خوانديدكه در آنجا روند مباحث رهبري فردي و شورايي در مجلس خبرگان رهبري توضيح داده شده كه در جلسات خبرگان، آن هم در روزگاري كه جامعه در تب فقدان امام امت خويش مي‌سوخت، آيت الله خامنه‌اي در مقابل كساني كه بر رهبري فردي تأكيد ‌مي‌كردند، از شوراي رهبري حمايت ‌كردند و خوبتر اين است كه بدانيد وقتي قرار بر اين شد كه شوراي رهبري متشكل از سه نفر باشد، آيت الله خامنه‌اي مصرانه از حضور در شورا خودداري مي‌كردند و در همان جلسه وقتي گروهي شوراي متشكل از پنج نفر يعني آيت آلله مشكيني، آيت‌الله موسوي اردبيلي، آيت‌الله خامنه‌اي، مرحوم حاج احمدآقا و آيت‌‌الله هاشمي‌رفسنجاني را مطرح كردند، آقاي هاشمي هم عدم موافقت خويش را اعلام كردند. در رأي گيري، ابتدا رهبري فردي رأي آورد و پس از آن آيت‌الله خامنه‌اي انتخاب شدند. غير از اين، امام راحل كه رهبري بي‌بديل در همه اعصار اسلامي بعد از غيبت هستند، نه تنها مانند شما از اين لفظ برآشفته نمي‌شدند، بلكه در هر پيامي كه به خبرگان مي‌دادند، عبارت «رهبر يا شوراي رهبري» را يكجا بكار مي‌بردند (صحيفه امام، جلد 18، ص 6،3 و 19) اصولاً خبرگان اول بودند كه شوراي رهبري را در قانون اساسي گنجاندند و علما و مراجع قم و نيز شخص امام آن را تاييد كردند. گرچه امام راحل در اواخر عمرشان فرموده‌اند كه رهبري فردي را بر شورا ترجيح مي‌دهم.

ج)شايعات مربوط به مسائل اقتصادي:
سابقه اوج اين تهمت‌ها به دو سال اول پيروزي انقلاب برمي‌گردد. گروهك‌هاي ضدانقلاب كه آقاي هاشمي‌رفسنجاني را سد راه خودشان مي‌ديدند، متوسل به اين تهمت شدند و به هريك از افراد موثر خط امام تهمت‌هايي زدند و براي آقاي هاشمي اين تهمت را انتخاب كردند. اوايل پيروزي انقلاب كه آقاي هاشمي رفسنجاني به تبريز رفته بود، در دانشگاه پلاكاردهايي با مضامين «هاشمي با فلان مقدار سرمايه آمده» نصب كرده بودند. ريشه اين تفكر به سال‌ها قبل از انقلاب برمي‌گردد كه كمك‌هاي به مبارزين انقلاب، از طريق ايشان تقسيم مي‌شد و پس از مشخص شدن انحراف منافقين، كمك‌ها را قطع كرد و آنها كه شروع به شايعه‌پراكني كردند، آنقدر موفق شدند كه نيروهاي متدين هم علي‌رغم پاسخ‌هاي مكرر و حتّي اعلام رسمي رئيس قوه قضائيه وقت، آيت‌الله يزدي، همچنان آن حرفها را مي‌زنند.

خود آيت‌الله هاشمي رفسنجاني درباره زندگي خانوادگي و فرزندان مي‌گويد: «پدر من در روستايي كه زندگي مي‌كرديم، كشاورز بود و زندگي نسبتاً معمولي داشت. من همين رويه را حفظ كردم. هرچه هزينه من بيشتر مي‌شد، كاسبي و كار مي‌كردم كه بتوانم كفاف و عفاف داشته باشم. تفاوتي با بعضي از طلبه‌ها داشتم و آن اينكه، من با ريا، تظاهر و زهد فروشي ذاتاً مخالف و متنفر هستم. آنچه را كه هستم، نشان مي‌دهم.
بعضي‌ها را مي‌شناسم كه آنچه را كه واقعيتشان هست، نشان نمي‌دهند. زهد فروشي را بد و گناه مي‌دانم و آن را اسلامي نمي‌دانم. آنچه كه هستم، شفاف است. قبل از انقلاب اين گونه نبود كه دستمان باز باشد، اواخر كه ممنوع‌المنبر شدم، كاسبي مي‌كردم و در كار زمين و ساختمان بودم و با درآمدي كه كسب مي‌كردم، وضع بهتري داشتم. ولي زندگي من همان بود. تغييري در زندگي ندادم. امروز بعد از اينكه 27 سال از انقلاب اسلامي گذشته و سه دوره رئيس مجلس و دو دوره رئيس جمهور بودم، برخي به غلط تصور مي‌كنند، دست من در همه كشور باز است، ولي زندگي شخصي و خانوادگي من در همان سطحي است كه از قم شروع كردم و مي‌خواستم داشته باشم. زماني نتوانستم و زماني هم كه توانستم، همان سطح را حفظ كردم . با اسراف و تبذير به همان نسبت مخالف هستم و گناه مي‌دانم كه با زهد‌فروشي و رياكاري، نعمت‌هاي خداوند را در حد نياز دارم و اهل رياضت هم نيستم.

البته بايد بگويم قبل از انقلاب اسلامي و دوران مبارزات، مقداري زمين با قيمت متري يك يا دو تومان در بيرون شهر قم خريدم. اينها را كم‌كم خيابان‌بندي كردم و بعد گران‌تر شد و يك مقدار را فروختم و آن را آباد كردم. چند سال هم در زندان بودم و اينها يك مقدار مصرف شد. وقتي كه از زندان آزاد شدم، مقداري را مجاني به طلبه‌هاي نيازمند دادم. عدهّ زيادي از طلبه‌ها از اين زمين‌ها گرفتند. به هر فرزندم پنج قطعه دويست يا سيصدمتري دادم كه براي خودشان استفاده كنند. بچه‌ها هم كم كم فروختند و هزينه زندگي و ساخت منزل كردند. ولي سطح معاش را نگه داشتيم.

شايد درباره زهد فروشي كه گفتم، مصداق بخواهيد، ولي نمي‌خواهم روي افراد حرف بزنم. سطح زندگي امثال ما تقريباً مثل هم بود. دوستاني كه با هم مبارزه مي‌كرديم، خانه‌ها، رفت و آمدها، لباس و هرچه داشتيم، شبيه هم بود. زهد فروش به آنهايي مي‌گويم كه امكانات دارند و مخفي مي‌كنند و خودشان مي‌توانند در سطح متوسط حضور داشته باشند و از لحاظ تظاهر اينها را در سطح پايين نشان مي‌دهند. من اينها را قبول ندارم و مي‌گويم اينها زهدفروشي است. به قصد اينكه خودشان را به گونه ديگري نشان بدهند، امكانات خود را به قول شما پنهان مي كنند. حالا بعضي‌ها ندارند و اگر نداشته باشند، ديگر زهدفروشي نيست و بعضي‌ها نمي‌خواهند داشته باشند كه آن زهد است و نه زهد فروشي.

به هر حال زندگي شخصي مرا آنهايي كه مي‌بينند، مي‌دانند و آن روز كه انقلاب شد، در خانه‌اي در دزاشيب بودم كه حدود هشتصد متر بود. الان دريك خانه اجاره‌اي زندگي مي‌كنم كه خيلي كمتر از آن است. امكانات همانهايي است كه آن موقع بود. آن موقع بخاطر اينكه 5 بچه داشتيم و من هم معمولاً در زندان بودم، خدمتكار داشتيم. الان همسرم كارهاي خانگي را خودش انجام مي‌دهد. البته من هم مي‌پسندم كه اين گونه باشد. اينها از تنگ‌دستي نيست. خيلي از خانمهاي با شرايط زندگي خوب هم چنين كارهايي مي‌كنند. فكر مي‌كنم شيوه اسلامي اين است.
طبق قانون اساسي، رئيس جمهور وقتي شروع به كار مي‌كند و وقتي دوره‌اش به اتمام مي‌رسد، بايد ليست دارايي‌هاي خود، فرزندان و همسرش را به قوه قضاييه بدهد. من همين كار را در هر دو دوره كردم. آيت‌الله يزدي آخرين بار بررسي كردند و ديدند كم شده است. رسماً هم اعلان كردند.

در مورد فرزندانم هم بگويم كه هيچ يك از بچه‌هاي ما كار اقتصادي به آن معنا، جز ادامه كشاورزي ندارند. همان كشاورزي كه ما در قم و رفسنجان داشتيم و با زمين‌ها كار مي‌كنند. بخشي از زندگي را از آنجا و بخشي را هم از حقوق خودشان اداره مي‌كنند.
فائزه كه مدتي نماينده مردم تهران در مجلس بود، مدتها مسئول ورزش بانوان كشور بود و نبايد با ورزش كردن بانوان مخالف باشيد. فاطمه هم سالها مسئول بنياد رسيدگي به امور بيماريهاي خاص مي‌باشد و هيچكدام حقوقي نمي‌گرفتند و نمي‌گيرند. تمام وقت كار مي‌كنند. ياسر در مركز تحقيقات استراتژيك به من كمك مي‌كند. مهدي در جواني با جهاد كار مي‌كرد و برايش جاذبه داشت. مدتي در سازمان بهينه‌سازي مصرف سوخت بود و در حال حاضر مسؤول دفتر من در هيأت امناي دانشگاه آزاد اسلامي است. او قبلاً كار بسيار مهمي را شروع كرده بود كه جزو افتخارات ايشان مي‌دانم. تكنولوژي اين سكوهايي را كه مي‌بينيد در دريا نصب مي‌شود، ديگران اصلاً قبول نداشتند كه اين كار را مي‌توان كرد. الآن سكوهاي هفت هزار تني مي‌سازند. تكنولوژي لوله زير دريا را او آورد.
محسن هم در زمان دفاع مقدس به دليل نياز كشور مقطع دكتري خود را در كانادا نيمه‌كاره رها كرد و در صنايع موشكي سپاه مشغول به كار شد و اكنون مديرعامل مترو است.

پسران من همه به جبهه رفتند. همين مهدي مجروح شيميايي است و ياسر مدت‌ها در جبهه چومان مصطفي در خط مقدم بود. قبلاً هم گفتم كساني كه مي‌خواهند بيشتر تحقيق كنند، مي‌توانند پرونده‌هايشان را از فرماندهان لشكر 27 محمد رسول‌الله(ص) و لشكر 10 سيدالشهداء بپرسند.
شايعه مي‌كنند كه مثلاً در كيش يا فلان‌جا، فلان برج متعلق به ماست و يا شما ادعا كرده‌ايد خانواده هاشمي در مجموعه صنايع خودروسازي، بانك پارسيان، بنياد مولي‌الموحدين، شركت خودروسازي دوو و ... نفوذ دارند و در پشت اين قضايا هستند. حتّي ‌مي‌گويند بر مناطق آزاد سيطره دارند.

بنده ضمن تكذيب چنين شايعاتي كه ريشة آنرا عوامل ضد انقلاب و منافقين مي‌دانم، همانگونه كه يكبار در جمع طلاب عزيز در شهر مقدس قم اعلام كردم، براي چندمين‌بار اعلام مي‌كنم هركس مدركي براي اثبات اين ادعاها و يا هر جاي ديگر دارد، ارائه كند، آن را به خود او خواهيم بخشيد و براي خودش بردارد.»
البته جان كلام را هاشمي‌رفسنجاني در مناسبتي اينگونه گفته بود كه «از شهيد بهشتي پرسيدم: با اين همه تهمت‌ها چه مي‌كني؟ گفت: آسياب به نوبت». حالا كار به جايي رسيده كه در هفته‌ نامه‌اي ديگر مي‌نويسند: «هاشمي از منافقين حمايت مي‌كرد!!» اگر اين گونه پيش برود، پيش‌بيني دكتر بهشتي تكميل مي‌شود.

البته در اين تهمت‌ها و شايعات درباره آقاي هاشمي‌رفسنجاني، مسئولان سازمانها و يا مراكزي كه منسوب به هاشمي‌رفسنجاني نيستند، مقصّرند.
چرا يكبار شركت هواپيمايي ماهان، بانك پارسيان، بنياد مولي‌الموحدين، كرمان خودرو و ... با مردم شفاف صحبت نمي‌كنند كه چيستند و سهامداران آنها كيستند؟ اگر‌چه خيلي دير شده، اما به مصداق مثل معروف «ماهي را هر وقت از آب بگيريد، تازه است» خوب است كه اين مؤسسات مالي و توليدي، ذرّه‌اي از نقدينگي خود را صرف شفاف‌سازي و نشان دادن وضعيت مالكيت خويش به مردم نمايند.

طلبه‌هاي عزيز!
بياييد خطاب شبنامه‌هاي خويش را عوض كنيد. يكبار به سازمان بازرسي كل كشور و نهادها، سازمانها و ارگانهاي مربوطه بنويسيد كه چرا در بيان سرمايه‌هاي خاندان هاشمي كوتاهي مي‌كنيد؟ شايد از اين طريق آنان را قانع كنيد كه يافته‌هاي خويش را در بارها بازرسي از سرمايه‌هاي هاشمي و خانواده ايشان حداقل براي يكبار هم كه شده بگويند؟ مطمئناً عدم اعلام نتايج بازرسي‌هاي مكرّر توسط اين سازمانها در ايجاد چنين ذهنيت‌هاي اشتباهي‌ بي‌تأثير نبوده است.
طلبه‌هاي جوان و آينده سازان حوزه دين و فرهنگ؛
بگذاريد صريح بگوييم كه در پيش و پس مسير تفكرات شما، تارهايي از افراط و تفريط تنيده‌اند و مي‌خواهند جريان معتدل جامعه را كه نماد و مصداق اتمّ آن «آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني» است، مشوه و بدجلوه دهند. به اين تناقض آشكار توجه كنيد تا متوجه عمق توطئه شيطنت‌آميز خط افراط و تفريط شويد.

1- مخالفان جنگ تحميلي عراق عليه ايران مي‌گويند: هاشمي‌رفسنجاني نمي‌گذاشت جنگ تمام شود تا اين همه خسارات مادي و معنوي به كشور وارد نشود.
2- مخالفان پايان جنگ تحميلي عراق عليه ايران مي‌گويند: هاشمي‌رفسنجاني بود كه جنگ را تمام كرد و در باغ شهادت را به روي مشتاقان بي‌شمار بست.

د‌) برابري حقوق زن و مرد:
به تلخي‌هاي انتخابات نهم رياست جمهوري اشاره كرديد و گفتيد: ارزش‌ها و آرمان‌هاي نظام اسلامي به حراج رفت. اتفاقاً در اين زمينه «جانا سخن از زبان ما مي‌گوييد» چه كساني بر ارزش‌هاي انقلاب اسلامي در مصاحبه‌هاي زنده تلويزيوني چوب حراج مي‌زدند؟ چه كساني براي تبليغات نداشته‌هاي خويش مجبور بودند به تخريب 16 سال عملكرد نظام اسلامي بپردازند؟ آن را بهانه كرديد و تفاوت ديه زن و مرد را پيش كشيديد و گفتيد: «چرا هاشمي رفسنجاني گفت: بايد قانون مدني كه ده‌ها سال پيش نوشته شده، بررسي و اصلاح شود؟» جاي تعجب است كه شما تفاوت قانون شرعي و مدني را نمي‌دانيد؟ قانون مدني ايران سال‌ها پيش از انقلاب اسلامي نوشته شده و هنوز به آن استناد مي‌شود. جهت اطلاع شما بگوييم كه رهبري معظم انقلاب هم يك بار دستور بررسي ريشه‌اي اين قانون را صادر كردند. آنچه در آن مصاحبه از ايشان پرسيدند و ايشان جواب دادند، حقوق زنان در جامعه اسلامي بود و نه برابري ديه زن ومرد. حتي سخني از سبّ نبي نبود. كدام مسلمان مي‌تواند سب نبي را ببخشد؟ مگر مي‌توان با احكام مسلّم اسلامي برخوردهاي روزمره داشت؟

طلبه‌هاي عزيز!
كمي حوصله به خرج دهيد تا نگاه اسلام و انقلاب اسلامي به زنان را از زاويه قرآن، قانون اساسي و امام خميني(ره) بررسي كنيم. آيت‌الله هاشمي رفسنجاني درباره جايگاه زن در اسلام در يكي از مصاحبه‌ها گفت:« اگر بخواهيم درباره تساوي زن و مرد به مطالب كساني كه تفسير قرآن را به عهده گرفتند و توضيحاتى كه در روايات نقل شده، بپردازيم، فكر مي‌كنم، بايد در قرآن به تساوى زن و مرد از ابعاد مورد نظر بحث‌هاى اجتماعى و كلامى بپردازيم و قبول كنيم كه هر دو، انسان كامل و داراى حقوق مساوى هستند و در برخى احكام ويژه به خاطر شرايط اجتماعى كه در خانواده و جامعه هست و ناظر به‌امكاناتى است كه در وجودشان براى پذيرش تكليف و انجام وظيفه هست، تفاوت‌هايى ديده مي‌شود. قرآن وقتى به تاريخ هم نگاه مي‌كند، انسان‏هايى را به عنوان قلّه‌هاي فضيلت مطرح مي‌كند. اكثر آنها از طبقه مردان هستند، ولى از طبقه زنان هم مثل حضرت مريم، همسر فرعون و شخصيت‌هاى ديگر مطرح مي‌شوند كه از لحاظ انسانى، قرب به خدا و فضايل انسانى موقعيت بسيار بالايى برايشان قائل است.

فكر مي‌كنم قرآن زن و مرد را دو بخش تكميل كننده جامعه بشرى تلقى مي‌كند. ممكن است گاهى فكر كنيم كه نقش مرد در جامعه بيشتر است. در مجموع چنين برداشتي از قرآن مي‌شود. در ابعادى به تربيت و رشد انسان‏ها و بالاخره موقعيت مادرى برمي‌گردد كه در آنجا هم نقش ويژه‌اى به زن مي‌دهد. در قرآن هم متعادل عمل شده‌است. آيه «و لهنّ مثل الّذى عليهنّ» (سوره بقره، آيه 228) تعبير قابل توجهى است. اگر اين مفهوم را به عنوان يك اصل قطعى و مسلّم بگيريم، آن وقت بايد بگوييم احكامى كه در اسلام هست، بايد از اين نوع و بين آنها توازن باشد. يعنى به‌اندازه آنچه كه انسان احساس مي‌كند براى مردها امتياز قائل شده، در مقابل براى خانم‌ها هم امتياز قائل شد. اگر بتوانيم استثنايى در اين جمله پيدا بكنيم آن وقت بايد جمله و اين آيه را تخصيص كنيم.

البته آيه در دنباله خود، تخصيص را دارد: «و للرجال عليهن درجه.» يعنى ضمن اينكه اينها حقوق مساوى دارند، در يك سرى مسائل، موقعيت مردها، روشن‌تر و فائق به نظر مي‌آيد. بايد جايى هم باشد كه نقش بانوان فائق به نظر بيايد، والاّ اين جمله، جمله قبلى را نفى مي‌كند. در قرآن مي‌توانيم واقعاً مفهوم عدالت و اعتدال را بفهميم، نه از آن بُعدى كه بخواهيم در همه چيزها يكى باشند. اين تساوى در هيچ بخشى از اجتماع نيست. در بخش‌هاى مختلف مردها هم اين تساوي نيست. تفاوت‌هايى به وجود مي‌آيد.
ترديدي نيست كه از بعضي جهات جسمي و رواني، ساختار وجود زن و مرد تفاوت دارد. ولي اين تفاوت مي‌تواند براي هر طرف امتيازي باشد و براساس آن در تقسيم كار بايد هر بخش در پذيرفتن مسؤوليت ويژگي داشته باشد كه دارند.

در مورد تفاوت زن و مرد از قديم، فرهنگى ميان بشر بوده و كم كم تلطيف شد. زماني اصلاً زن را انسان نمي‌دانستند، زماني هم انسان ناقص مي‌دانستند. بعدها كه شرايط بهترى هم پيش آمده، زن بودن افتخار نبود و مرد بودن افتخار بوده ‌است. خيلى اشكالات در جامعه بود. اسلام توانسته مقداري اين فرهنگ را اصلاح كند، ولى مي‌بينيم حتى در محيط اسلامى اين فرهنگ پاك نشده و رسوباتش همچنان وجود دارد.
آيات ديگر هم نشان مي‌دهد كه زن و مرد، هر چيزى كه دارند، مال خودشان است: «مَن عمل صالحاً مِن ذكر و انثى».

البته يك واقعيت تاريخي هم وجود دارد كه محدوديت‏هايي را به جامعه ما تحميل مي‌كند. يكي از آنها اين است كه زنان جامعه سابقه نيرومند حضور در امور اجتماعي و مديريتي را ندارند و بايد مدتي به تدريج حضور عملي در كارها و مديريت‌ها داشته باشند تا رسوبات ذهني را پاك كنند و صلاحيت خودشان را ثابت نمايند. واقعيت ديگر اين است كه مطالعه جامع روان‌شناسي و جامعه‌شناسي روي تفاوت‌هاي واقعي زنان و مردان به منظور شناخت صلاحيت و متناسب‌ با كارها انجام نشده و بايد اين بررسي‌هاي عملي انجام شود.»

مطمئنيم شما طلبه‌هاي منتقد، به قانون اساسي پايبند هستيد. حال با هم به جايگاه زن در اين قانون مي‌پردازيم: بند 14 اصل سوم قانون اساسي، يكي از وظايف دولت جمهوري اسلامي ايران را چنين مقرر مي‌دارد: «تأمين حقوق همه جانبه افراد از زن و مرد و ايجاد امنيت قضايي عادلانه براي همه و تساوي عموم در برابر قانون» طبق اين بند از اصل سوم قانون اساسي، تفاوتي بين زن و مردم درجهت تأمين حقوق همه جانبه آنها وجود ندارد و دولت موظف است حقوق همه جانبه زنان را نيز همانند مردان تأمين كند.
اصل 20 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران مقرر مي‌دارد: «همه افراد ملت اعم از زن و مرد يكسان در حمايت قانون قرار دارند و از همه حقوق انساني، سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي با رعايت موازين اسلامي برخوردارند.» براساس اين اصل قانون اساسي نيز اولاً زنان و مردان به طور يكسان در حمايت قانون قرار دارند و هيچ يك بر ديگري برتري ندارد. ثانياً زنان و مردان از همه حقوق انساني، سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي – البته با رعايت موازين اسلامي – برخوردار مي‌باشند و در اين زمينه‌ها نيز هيچ كدام برتري خاصي ندارند.

اصل 21 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران چنين مقرر مي‌دارد: «دولت موظف است حقوق زن را در تمام جهات با رعايت موازين اسلامي تضمين نمايد و امور زير را انجام دهد: 1- ايجاد زمينه‌هاي مساعد براي شخصيت زن و احياي حقوق مادي و معنوي او 2- حمايت مادران، بالخصوص در دوران بارداري و حضانت فرزند و حمايت از كودكان بي‌سرپرست 3- ايجاد دادگاه صالح براي حفظ كيان و بقاي خانواده 4- ايجاد بيمه خاص بيو‌گان و زنان سالخورده وبي‌سرپرست 5- اعطاي قيموميت فرزندان به مادران شايسته در جهت غبطه آنها در صورت نبودن ولي شرعي.»
طبق اين اصل، دولت اسلامي به معني اعم آن يعني حكومت و نظام اسلامي كه شامل همه قواي كشور مي‌باشد، موظف است در جهت تضمين حقوق زن در تمامي جهات با رعايت موازين اسلامي، پنج اقدام اساسي مندرج در اصل فوق را انجام دهد.

و امّا باهم مرور مي‌كنيم كه نگاه امام(ره) به زنان و تساوي حقوق مردان و زنان چگونه است:
1- از ]نظر[ حقوق انساني، تفاوتي بين زن و مرد نيست. زيرا هر دو انسانند و زن حق دخالت در سرنوشت خويش را همچون مرد دارد. (صحيفه نور، جلد 2، ص 49)

2- در اسلام زن، در همه شئون همان‌طور كه مرد در همه شئون دخالت دارد، دخالت مي‌كند. (صحيفه نور، جلد 5، ص 153)
3- در نظام اسلامي، زن همان حقوقي را دارد كه مرد دارد... در تمام جهاتي كه مرد حق دارد، زن هم حق دارد. (صحيفه نور، جلد 4، ص 33 و 34)

هـ) مركز تحقيقات استراتژيك:
معلوم نيست آنچه باعث عصبانيت شما شده، عنوان و اسم مركز تحقيقات استراتژيك است يا افرادي كه در آن سمت و مسؤوليت دارند؟ اولاً مركز تحقيقات؛ عنوان عام محل تحقيق و پژوهش بسياري از نهادها، ارگان‌ها، سازمان‌ها و وزارت‌خانه‌هاست و رياست جمهوري و مجمع تشخيص مصلحت نظام نيز از آن مستثني نيستند و مجلس نيز جاي شبيه به اين با نام «مركز پژوهش‌ها» دارد. مطمئناً خيلي خوب مي‌دانيد كه تصميمات كلان كشور نياز به كارهاي كارشناسي دارد و مركز تحقيقات استراتژيك بازوي توانمند هم‌فكري كميسيون‌هاي مجمع مي‌باشد. درخصوص افرادش هم معلوم نشد به حضور چه كساني اعتراض داريد. رياست آنجا را نماينده ولي‌فقيه در عالي‌ترين شوراي كشور، يعني شوراي عالي امنيت ملي برعهده دارد و معاونت‌هاي مختلف آن‌ها را وزراي سابق دولت‌هاي پس از انقلاب اسلامي دارند. وجود افرادي چون آقاي يونسي، وزير اطلاعات سابق در معاونت فقه وحقوق و آقاياني چون ميرسليم، علي‌محمد بشارتي و ... چه منافاتي با اهداف انقلاب اسلامي دارد؟! مسؤوليت آقاي خاتمي در آن مركز هم با مشورت مقام معظم رهبري بوده است. درخصوص مركز تحقيقات استراتژيك رياست جمهوري هم دچار اشتباه شده‌ايد. اولاً عضويت بسياري از افرادي كه نام برديد، كذب محض است و آنان هيچ‌گونه مسئوليتي در مركز ندارند. ثانياً افرادي كه نام برديد، در آن دوره خيلي افراطي‌تر از جريان‌هاي فعلي مخالف سياست‌هاي دولت آيت‌الله هاشمي رفسنجاني بودند و ثالثاً اگر بعضي‌ها در آنجا نبودند، در هركجاي ديگر حتي مثلاً در كتابخانه ملي هم مي‌توانستند جمع شوند. انتظار اين بود كه اگر انتقادي داريد، به اقدامات و فعاليت‌هاي مركز تحقيقات باشد، نه اين كه چه افرادي در آنجا هستند. هرچند كه در ذكر اسامي نيز اشتباه كرده‌ايد.

درخصوص مجمع تشخيص مصلحت نظام، طلبه عزيز ديگري در يكي از نشريات مدعي شده: «چرا مجمع براساس تفويض رهبري معظم انقلاب براي نظارت بر حُسن اجراي سياست‌هاي كلي نظام جلو بي‌عدالتي‌ها را نگرفته است؟»
براي اين بخش، از روابط عمومي مجمع تشخيص مصلحت نظام استعلام كرديم و نوشتند: «اگر مجمع بخواهد با اذن رهبري انحراف برنامه‌ها از سياست‌هاي كلي و سند چشم‌انداز 20 ساله را كه در كميسيون نظارت مجمع با آن برخورد كرده‌، در جامعه منعكس كند، متهم مي‌شود كه چوب لاي چرخ دولت گذاشته و اگر اعلام نكند، متهم به سكوت در قبال بي‌عدالتي‌ها مي‌شود. سربسته بگوييم فعلاً بنا به مصالحي قصد بازگو كردن برخي انحرافات را با اذن رهبري معظم انقلاب نداريم. شايد زماني اين كار انجام شود.

مجمع تشخيص براساس قانون اساسي سه مسئوليت عمده و مهم دارد:
1- رفع اختلاف ميان مجلس شوراي اسلامي و شوراي نگهبان كه تاكنون بن‌بست شكني‌هاي زيادي در روند اجرايي كشور توسط مجمع از همين ناحيه شده است.

2- مشورت به رهبري معظم انقلاب در مورد تدوين سياست‌هاي كلي نظام كه اين كار نيز تاكنون به خوبي در مجمع انجام شده و سياست‌هاي كلي تدوين و جهت تأييد نهايي تقديم رهبري شده و ايشان نيز آنان را براي اجرا به سران سه قوه ابلاغ كرده‌اند كه نمونه اخير آن ابلاغ سياست‌هاي كلي اصل 44 قانون اساسي است.

3- رسيدگي به اموري كه توسط رهبري معظم انقلاب به عنوان معضل به مجمع ارجاع مي‌شود و مجمع براي رفع آن موضوع تصميم‌گيري مي‌كند.

مجمع تاكنون براي رفع مشكلات دولت و تنگناهاي قانوني آن گام‌هاي مؤثر و مفيدي برداشته و در مواقع حساس رفع مشكل كرده است. به عنوان نمونه قانون جلب سرمايه‌هاي خارجي (فاينانس) كه در دولت جديد به يك مشكل اساسي تبديل شده بود، در مجمع تشخيص با نظرخواهي از خود دولت و به نفع برنامه‌هاي آن حل و فصل شد. پس اتهام عدم همكاري با دولت، دروغ بزرگي است كه نشأت گرفته از افكار دشمنان نظام اسلامي است. البته راه نقّادي و اعلام نقاط ضعف براي اصلاح امور و براساس حفظ مصالح و منافع نظام را نبايد به حساب كارشكني و عدم حمايت گذاشت.»
به هر حال آنچه در اين مقال با شما در ميان گذاشتيم، بخش كوتاهي از شرح مفصلي است كه با عنوان رنجنامه پخش كرديد. اما همين رنجنامه شما فرصتي شد تا با بسياري از طلبه‌ها و حوزوي‌هاي ديگر سخن گوييم.

اميدواريم خداوند عاقبت همه ما را در دنيا و آخرت ختم به خير گرداند.

محسن هاشمي

اعضاي شوراي امنيت سازمان ملل بامداد شنبه در نيويوريك و پس از گذشت يك ماه از جنگ گسترده اسرائيل عليه لبنان، به اتفاق آرا قطعنامه ‪ ۱۷۰۱‬در مورد «لزوم توقف اعمال خصمانه و جنگي در اين كشور» را تصويب كردند.

به گزارش ايرنا، اسرائيل امروز با نقض اين قطعنامه، حمله هوايي و زميني خود را به قلمرو لبنان تشديد و اعلام كرد كه نيروهاي اين رژيم تا رودخانه «ليتاني» در ‪ ۲۰‬كيلومتري مرز در خاك اين كشور نفوذ خواهند كرد.

هواپيماهاي اسرائيلي نيز بدون اعتنا به قطعنامه ‪ ۱۷۰۱‬با نقض حريم هوايي لبنان چند منطقه را در اين كشور بمباران و ‪ ۲۴‬نفر را شهيد و دهها نفر را زخمي كردند.

در مقدمه اين قطعنامه كه روزنامه‌هاي لبنان متن كامل آن را منتشر كردند، بااشاره به قطعنامه‌هاي پيشين درباره اين كشور از ادامه جنگ و تشديد آن بويژه طي يك ماه گذشته ابراز نگراني و بر ضرورت پايان دادن به "خشونت" تاكيد شده است.

در اين مقدمه از تلاش‌هاي «فواد سنيوره» نخست وزير لبنان بويژه از طرح هفت ماده‌اي وي براي گسترش حاكميت دولت بر جنوب استقبال و خاطرنشان شده است كه نبايد سلاحي بدون اجازه و موافقت اين دولت در خاك لبنان وجود داشته باشد.

اين مقدمه با تاكيد بر ضرورت پايان دادن به خشونت يادآور شده است كه همه بايد براي حل و فصل فوري بحران از جمله آزادي غير مشروط دو نظامي اسير اسرائيلي كه نزد حزب‌الله هستند، تلاش كنند.

در مقدمه قطعنامه ‪ ۱۷۰۱‬آمده است: با توجه به حساسيت مسئله زندانيان از همه تلاش‌ها با هدف حل و فصل مسئله زندانيان لبناني دربند اسرائيل حمايت و از تصميم نخست وزير لبنان براي اعزام ‪ ۱۵‬هزار نظامي به جنوب استقبال مي‌شود.

پس از مقدمه، ‪ ۱۸‬بند اين قطعنامه به شرح زير به تصويب اعضا رسيد:
‪۱‬ـ با توجه به اينكه بحران لبنان تهديدي براي امنيت و صلح جهاني است از حزب‌الله و اسرائيل خواسته شده تا اعمال خشونت آميز و خصمانه عليه يكديگر را متوقف كنند.

۲‬ـ پس از توقف كامل اعمال خصمانه از اسرائيل خواسته شده تا همه نيروهاي خود را از جنوب لبنان خارج و به پشت «خط آبي» سازمان ملل منتقل كند، از دولت لبنان نيز خواسته شد تا نيروهاي ارتش اين كشور را با هماهنگي نيروهاي پاسدار صلح سازمان ملل «يونيفل» همزمان با عقب نشيني اسرائيل به جاي نيروهاي اسرائيلي مستقر كند.

3ـ با تاكيد بر اهميت گسترش حاكميت دولت لبنان بر همه خاك اين كشور، دولت لبنان بايد بااجراي قطعنامه‌هاي ‪ ۱۵۵۹(‬ناظر به خلع سلاح شبه نظاميان) و ‪ ) ۱۶۸۰‬ناظر به رسميت شناختن حق حاكميت لبنان به وسيله سوريه و ترسيم مرزها ميان دو كشور) و بندهاي مربوط به «پيمان طايف» سيطره خود را بر خاك لبنان كامل كند و سلاح و قدرت نظامي غير از سلاح و قدرت دولت لبنان وجود نداشته باشد.

۴‬ـ احترام به «خط آبي» ( كه سازمان ملل سال ‪ ۲۰۰۰‬ميلادي ميان لبنان و فلسطين اشغالي ترسيم كرد) ضروري است.

‪۵‬ـ پشتيباني از همه قطعنامه‌هاي تصويب شده پيشين در شوراي امنيت در ارتباط با حاكميت و استقلال دولت لبنان در چارچوب مرزهاي بين‌المللي و مطابق پيمان آتش بس سال ‪ ۱۹۴۹‬ميان اين كشور و اسرائيل ضروري است.

۶ـ ‬از جامعه جهاني خواسته شده است تا دولت لبنان را براي بازسازي اين كشور كمك و ياري كند.
۷‬ـ از همه طرف‌ها خواسته شده است تا مانع رسيدن كمك به آوارگان نشوند و در راه عبور كمك‌ها از گذرگاه‌هاي امن و بازگشت آوارگان كارشكني نكنند.

‪۸‬ـ از اسرائيل و لبنان خواسته شده از برقراري آتش بس دايم و ايجاد راه حل دراز مدت براساس مبادي و اصول زير اقدام كنند:

الف ـ احترام كامل به «خط آبي» سازمان ملل در جنوب لبنان.
ب - اجراي تدابير امنيتي براي جلوگيري از اعمال خصمانه و ايجاد منطقه خالي از سلاح ميان خط آبي و رود ليتاني (‪ ۲۰‬كيلومتري عمق لبنان) و نيز تنها سلاح موجود در اين منطقه بايد سلاح ارتش لبنان و نيروهاي يونيفل باشد.

ج - اجراي كامل قطعنامه‌هاي ‪ ۱۵۵۹‬و ‪ ۱۶۸۰‬و خلع سلاح نيروهاي شبه نظامي.
د - اسرائيل بايد نقشه‌هاي باقي مانده نزد اين رژيم از مناطق مين‌گذاري شده در خاك لبنان را در اختيار دولت لبنان قرار دهد.
‪
9ـ دبيركل سازمان ملل از لبنان و اسرائيل براي حل درازمدت بحران بر اساس بند هشتم منشور شوراي امنيت حمايت كند.

10ـ ‬از دبيركل سازمان ملل خواسته شده است تا با همكاري طرف‌هاي بين‌المللي و طرف‌هاي ذي ربط در مورد بندهاي قطعنامه‌هاي ‪ ۱۵۵۹‬و ‪ ۱۶۸۰‬و خلع سلاح و ترسيم مرزهاي بين‌المللي لبنان و مناطق مورد اختلاف از جمله كشتزارهاي شبعا اقدام و پيشنهادهاي خود را ظرف ‪ ۳۰‬روز به شوراي امنيت ارايه كند.

۱۱ـ ‬تصميم گرفته شد تا نيروهاي يونيفل تجهيز شوند و شمار آنان به ‪۱۵‬ هزارنفر افزايش يابد.
۱۲‬ـ در حمايت از خواست دولت لبنان براي گسترش حاكميتش، نيروهاي بين- المللي براي كمك به اين دولت در مناطق مختلف مستقر شده و اجازه دارند كه اقدامات لازم را در منطقه استقرار يافته، اتخاذ كنند تا منطقه عملياتي آنان به منطقه‌اي براي بروز اعمال خصمانه تبديل نشود.

۱۳‬ـ از دبير كل سازمان ملل خواسته شد تا تدابيري را براي تضمين قدرت يونيفل با هدف انجام ماموريت‌هاي مشخص شده در اين قطعنامه اتخاذ كند و دولت‌هاي شركت‌كننده بايد از هر نوع كمك دريغ نكنند.
۱۴‬ـ از دولت لبنان خواسته شده است تا از ورود سلاح به داخل مرزهاي خود جلوگيري كند و از نيروهاي يونيفل خواسته شده است تا دولت لبنان را در اين زمينه ياري دهد.

۱۵- از همه كشورها خواسته شده است تا گام‌هاي ضروري براي جلوگيري از فروش سلاح به شهروندان، موسسات، نهادها و گروه‌هاي لبناني و آموزش نظامي اين گروه‌ها، بردارند مگر آنچه كه دولت لبنان و يونيفل اجازه داده باشد.

۱۶‬ـ مدت ماموريت يونيفل تا ‪ ۳۱‬اوت سال ‪ ۲۰۰۷‬ميلادي تمديد مي‌شود.
۱۷‬ـ از دبيركل سازمان ملل خواسته شده است تا ظرف يك هفته گزارشي به شوراي امنيت درباره اجراي اين قطعنامه ارايه دهد.

۱۸‬ـ بر ضرورت اهميت تحقق صلح همه‌جانبه در خاورميانه مبتني بر قطعنامه‌هاي ‪ ۲۴۲‬و ‪ ۳۳۸‬شوراي امنيت ( ناظر به خروج اسرائيل از سرزمين‌هاي اشغال شده اعراب) تاكيد شد.

«حزب‌الله لبنان پیروز جنگ است.»؛ این اظهارات علی‌اكبر محتشمی‌پور است كه با قاطعیت بیان می‌كند؛ كسی كه در كسوت وزیر كشور و سفیر ایران در سوریه برای تشكیل حزب‌الله لبنان در سال‌های گذشته، بسیار زحمت كشید و از جان مایه گذاشت.
محتشمی‌پور در حال حاضر، دبیركل كنفرانس بین‌المللی انتفاضه فلسطین است و همیشه دغدغه نخست او فلسطین و لبنان بوده است. محمدعلی ابطحی، عضو مجمع روحانیون مبارز، نقل كرده است كه در جلسات مجمع، وقتی نقل اخبار است و نوبت به او می‌رسد، همه از محتشمی‌پور می‌پرسند: «از لبنان و فلسطین چه خبر».
گفت‌وگو در دفتر كار او انجام شد. تلویزیون بزرگی در دل دیوار كار گذاشته شده و او پياپي اخبار شبكه‌های عربی، به ويژه العالم را پیگیری می‌كند. او می‌گوید، خیلی با روزنامه میانه‌ای ندارد، براي همين كم روزنامه می‌خواند و اگر هم تورقی كند، تنها تیترها را می‌خواند و نه بیشتر.

برای شروع جنگ بين لبنان و اسرائیل دو نظر وجود دارد؛ برخی معتقدند آغاز جنگ، از زمانی بود كه حزب‌الله، دو اسرائیلی را به اسارت گرفت. برخی دیگر آغاز جنگ را به زمان‌های عقب‌تری می‌برند و می‌گویند، پس از خروج اسرائیل از جنوب لبنان در سال ۲۰۰۰، همیشه درصدد حمله به لبنان بوده؛ شما كدام تحلیل را قبول دارید؟
آغاز جنگ اسرائیل علیه لبنان به صورت ظاهری و عملی، از چهارشنبه، حدود بيست روز پیش آغاز شد، اما مقدمات آن به گذشته دور برمی‌گردد.

در واقع، شما نظر دوم را می‌پذیرید، درست است؟
بله. من گمان می‌كنم، آمریكا نقش مؤثری در این اقدام اسرائیل داشته است، البته سران و رهبران اسرائیل نیز مایل به این كار بودند.

علل و عوامل این موضوع كه می‌فرمایید، چیست؟
باید برگردیم به داستان تصویب قطعنامه ۱۵۵۹ شورای امنیت. این قطعنامه، بندهای مختلفی داشت؛ برخی مربوط به سوریه و برخی ديگر نیز مرتبط با لبنان بود. و بند دوم آن، موضوع خلع سلاح حزب‌الله و گروه‌های فلسطینی را مطرح كرده است.

آیا ترور رفیق حریری تأثیری داشت؟
این ترور، موضوع را تشدید كرد كه دیدیم منجر به خروج نیروهای سوریه از لبنان شد. بدین ترتیب، بخشی از آن قطعنامه كه مربوط به سوریه بود، كاملا عملی و اجرا شد، اما در زمينه خلع سلاح «مقاومت»، تقریبا بيشتر جریانات سیاسی داخل لبنان با او مخالفت و آن را دخالت بیگانگان در امور داخلی لبنان تلقی كردند. حوادث متعددی نیز رخ داد؛ از جمله استعفای آقای عمر كرامی و آن انتخاباتی كه برگزار شد. تحت فشار آمریكا و غرب در آن انتخابات، آمریكا به خواسته‌هایش رسید و اكثریت پارلمان را به دست آورد. آمریكایی‌ها فكر می‌كردند با این موفقیت سیاسی در لبنان، می‌توانند به ديگر اهداف خود دست يابند؛ از جمله منزوی كردن لبنان و خلع سلاح مقاومت. اما فضای عمومی لبنان و حتی مسیحیان، به گونه‌ای بود كه اجازه چنین كاری را نداد. البته تدبیر و حكمت آقای سیدحسن نصرالله نیز نقش بسیار مؤثری داشت. به هر صورت، باعث شد كه آمریكا و طرفداران اسرائیل در این مرحله شكست بخورند. به همین منظور، مرحله جدیدی را تدارك دیدند و آن جنگ نابرابر نظامی بود. آنان با این كار می‌خواستند، با فشار آوردن به مردم و احزاب، حمایت آنها از «مقاومت» را بردارند تا سرانجام «مقاومت» را مجبور كنند، به خلع سلاح تن بدهد. براي همين، حجم بالای عملیات جنگی كه در این مدت صورت گرفته، نشان از برنامه‌ریزی درازمدت دارد.

به عبارتی شما معتقدید، شبی كه حزب‌الله پیشدستی كرد و دو اسرائیلی را به اسارت گرفت، شب آغاز حمله نبوده؟
بله قطعا همينطور است؛ این تصمیم، تصمیم یك ساعت و یك روز نیست. آماده‌سازی برای یك مانور، نیاز به چند ماه برنامه‌ریزی دارد، چه برسد به آماده‌سازی یك سیستم نظامی برای عملیات واقعی. قطعا آنهایی كه در عملیات نظامی هستند، می‌دانند كه با تصمیم‌گیری یك‌روزه امكان‌پذیر نیست كه یك عملیات هوایی، زمینی و دریایی را پشتیبانی و تدارك كرد. بنابراین، اسرائیل با هماهنگی آمریكا، اقدام به این كار كرد.

چرا آمریكا به دنبال این جنگ است؟ آیا این صرفا مربوط به فلسطین و لبنان می‌شود؟
آمریكایی‌ها در اهداف و برنامه‌های خودشان، شكست‌های پي‌درپي را خورده‌اند كه پاسخگوی افكار عمومی و مردمشان نیستند. چه در افغانستان، چه در عراق، سومالی، سودان و... هیچ دستاورد سیاسی نداشتند. به همین خاطر، زیر سئوال هستند. بوش و حزب جمهوریخواه به همین دلیل زیر فشار است و برای جبران مافات، می‌خواهد معادله خاورمیانه را به هم بریزد و خاورمیانه جدید را طراحی كند.

در جنگ‌های گذشته بین اسرائیل و اعراب، مقامات اسرائیلی در كمتر از ده بند به موفقیت می‌رسیدند، اما در این جنگ، هنوز نتوانسته‌اند به موفقیت نسبی برسند. آیا اسرائیل ضعیف‌تر از گذشته شده یا حزب‌الله بسیار قوی‌تر از ارتش كشورهای عربی است؟
من نه مدعی هستم، حزب‌الله قوی‌تر از ارتش‌های منظم كشورهای عربی در جنگ‌های گذشته است و نه اسرائیل ضعیف شده. جمال عبدالناصر در سال ۱۹۶۷، جنگی را رهبری می‌كرد كه از نظر هوایی، زمینی، دریایی، ارتش اعراب خیلی قوی بود. ارتش‌های اعراب، بسيار قوی بودند. اسرائیل نیز ضعیف نشده، بلكه قدرت نظامی آن، در سال‌های اخیر، بیشتر از همه كشورهای عربی بوده و خود را برای رویارویی با كل خاورمیانه آماده كرده است. حتی با كمك آمریكا، سلاح‌های پیشرفته‌ای را نیز در اختیار گرفته است؛ مثل همین سیستم ضدموشكی هوشمند كه امروز از آنها استفاده می‌كند.

پس علت این طولانی شدن جنگ چیست؟
حزب‌الله و مقاومت اسلامی در سیستم جنگ‌های چریكی و نامنظم، به مرحله‌ای رسیده كه تاكنون هیچ جنبش و جریان چریكی در دنیا، به آن سطح نرسیده است. فلسطینی‌ها كه زمانی سرآمد نیروهای آزادی‌بخش در دنیا بودند و در جنگ ۱۹۸۲، بیش از سي‌هزار چریك فدایی داشتند، نتوانستند در برابر اسرائیل مقاومت كنند، اما الان حزب‌الله به سطحی رسیده كه هیچ جنبشی به آنجا نرسیده است.

حزب‌الله مسلح به چه نوع سلاحی است كه توانسته تا این سطح پیشرفت كند؟
مجهز به دو سلاح است؛ یك نوع سلاح ظاهری است كه همین موشك‌هایی است كه در اختیار دارد.

چه موشك‌هایی؟
موشك‌هایی كه استفاده كرده، از كاتیوشا گرفته تا موشك‌های زلزالی كه تا آخرین نقطه اسرائیل را می‌تواند هدف قرار دهد، چراكه مساحت اسرائیل ۲۷ هزار كیلومتر است، عرض آن 1112 كیلومتر و در طول ۲۰۰ كیلومتر است. موشك زلزال ۲ حزب‌الله، ۲۵۰ كیلومتر برد دارد كه هیچ جایی از فلسطین كه در اشغال اسرائیل است، وجود ندارد كه موشك‌های حزب‌الله به آنجا نرسد.

سلاح دوم كه گفتید حزب‌الله در اختیار دارد، چیست؟
جسارت و جرأت است. ببینید ممكن است، برخی كشورها دانش یك سلاح را داشته باشند، اما جسارت استفاده از آن را ندارند. حزب‌الله هم دانش استفاده از سلاح‌ها را دارد و هم جسارت و جرأت آن را. دانش حزب‌الله از نظر به‌كارگیری سلاح‌هایی كه در اختیار دارد، فوق‌العاده است.

حزب‌الله این دانش را از كجا به دست آورده است؟
مقداری از این دانش تجربی است و مقداری نیز اكتسابی.

چگونه؟
بخشی از آن آموزش‌هایی است كه حزب‌الله در ایران و در جبهه‌های جنگ دیده‌ است. به عبارتی، بسیاری از نیروهای ورزیده حزب‌الله، كسانی هستند كه در جنگ هشت‌ساله ما در جبهه‌های ما بودند و اینجا عملیاتی را مستقیما و یا زیر پوشش انجام می‌دادند.

آیا به غیر از جبهه‌ها آموزش دیگری هم داشته‌اند؟
یكسری از آموزش‌ها را حزب‌الله در لبنان دیده است. حضرت امام‌ (ره) در سال ۱۹۸۲ با اعزام نیرو به سوریه و لبنان مخالفت كردند. به عبارتی، پس از این كه پنجمین هواپیمای ایرانی، كه از سپاه و بسیج و تیپ ذوالفقار به لبنان نیرو وارد كردند، امام با این كار مخالفت كردند. من آن وقت سوریه بودم. مردم سوریه و لبنان از این كه دیگر نیروهای ایران برای دفاع و مبارزه با اسرائیل به این كشورها نمی‌آیند، نگران بودند. من وقتی آمدم خدمت امام رسیدم، خیلی احساساتی شده بودم. با شور و حرارت و احساس صحبت می‌كردم، امام من را آرام كردند. برخورد امام مثل یك شخصیت نظامی باتجربه و دانش بالا بود. ایشان فرمودند: نیرویی كه برای مبارزه به میدان معركه می‌رود، باید پشتیبانی شود؛ یعنی عقبه آن نیرو باید بسیار مستحكم باشد. ما چگونه می‌توانیم نیروهای سپاه و بسیج را به سوریه و لبنان بفرستیم، درحالی كه راه پشتیبانی ما از عراق و تركیه است. دو كشوری كه در آن زمان با ما خوب نبودند؛ عراق در اختیار رژیم بعث بود و تركیه هم پیمان ناتو و آمریكاست. ایشان فرمودند: تنها راهی كه وجود دارد، این است كه بروید و جوانان و نیروهای لبنانی را آموزش بدهید، آماده و تجهیز كنید تا از كشور خودشان در برابر اسرائیل دفاع كنند و آنچه را حقوق ملت فلسطین و لبنان است، استیفا كنند. از این لحظه، فاز جدیدی آغاز شد كه آموزش نیروهای لبنانی بود و به تشكیل حزب‌الله و مقاومت منجر شد. كه دیدیم پس از هجده سال اسرائیل در برابر چنین نیرویی تن به شكست داد و از لبنان خارج شد. این مقاومت مورد حمایت مردم هم بود. رسانه‌های غربی كه می‌دانید در جای جای لبنان هستند؛ شبكه‌های تلویزیونی صهیونیستی، آلمانی، آمریكایی و... . آنها هر روز به آوارگان لبنانی سر می‌زنند و فیلم می‌گیرند. اگر در یك مورد فردی علیه حزب‌الله و جنگ صحبت می‌كرد، قطعا همه شبكه‌ها نه یك بار، بلكه چندین بار آن را پخش می‌كردند. یك نفر نیست كه علیه حزب‌الله و نصرالله سخن بگوید. دلیل آن نیز این است كه پایگاه مقاومت در میان مردم قوی است. به اندازه‌اي كه احزاب مخالف حزب‌الله و مقاومت نیز مجبور به سكوت شده‌اند. حتی شدیدترین مخالف حزب‌الله كه «جنبلاط» است، امروز موافق حزب‌الله شده است.

در بحث دانش نظامی حزب‌الله، اشاره كردید كه توانسته است، خود را در جهان به سطحی برساند كه دیگران نتوانسته‌اند. در این سال‌ها، حزب‌الله از چه دانشی بهره برده است؟
حزب‌الله تجربه جنگ هجده‌ساله را با اسرائیل داشت. به همین خاطر، با تاكتیك و تكنیك‌های اسرائیل كاملا آشناست. در این ۶۵ سال نیز با فضای بازی كه پیدا كرد، مجهز به انواع سلاح‌ها شد و سنگرهای مناسبی را برای خود آماده كرد. الان در بیروت، همه مناطقی كه فرماندهان سیاسی نظامی حزب‌الله سكونت داشتند، توسط اسرائیل با خاك یكسان شده است. در جنوب لبنان، تمام راه‌ها تخریب شدند و همه پایگاه‌های موشكی حزب‌الله را تخریب كردند. اسرائیل در چهار روز اول، اعلام كرد كه ۱۵۶ پایگاه موشك‌انداز حزب‌الله را با خاك یكسان كرده است، اما بلافاصله، از همان نقاطی كه بمباران شده، حزب‌الله موشك شلیك می‌كند.

چگونه؟
به خاطر این كه حزب‌الله توانسته است در دل كوه‌های لبنان، پایگاه‌های پیشرفته ضدبمب بسازد. یكی از شبكه‌های تلویزیونی نشان می‌داد كه اسرائیل، یكی از پایگاه‌های حزب‌الله را با خاك یكسان كرده، اما پس از سه بار بمباران در یك روز، از همان پایگاه ۳۵ موشك به طرف اسرائیل شلیك شد. اسرائیل وقتی از طریق هوایی موفق نشد، عملیات زمینی را در پیش گرفت. سر مرز لبنان یك مثلث از شهرهای بنت جبیل، مارون‌الراس و عین تارون وجود دارد. نزدیك دو هفته است، اسرائیل در عمق پنج كیلومتری خاك لبنان آمده و مانده است. حتی در یك جنگ زمینی نیز اسرائیل شكست بسیار مفتضحانه‌ای خورد و از آنجا هم عقب‌نشینی كرد و دوباره به حمله هوایی روی آورد.

از صحبت شما می‌توان نتیجه گرفت كه هم حزب‌الله و هم اسرائیل از مدت‌ها پیش به یك رویارویی می‌اندیشیدند. درست است؟
قطعا همین طور است. اسرائیل پس از خروج ذلت‌بار از جنوب لبنان، مثل حیوان زخم‌خورده‌ای بود كه می‌خواست، زهر خود را بریزد. به همین خاطر، حزب‌الله در این مدت كاملا خود را تجهیز كرد. اسرائیل فكر نمی‌كرد، حزب‌الله به این سطح برسد تا جایی كه ۴۰ درصد اقتصاد اسرائیل تعطیل شود.

الان برخی شایعات، درصدد القای این موضوع است كه حزب‌الله بدون پشتوانه ایران، نمی‌توانست چنین مقاومتی را از خود نشان دهد. شما این را حتما شنیده‌اید؟
بله. می‌گویند این حزب‌الله نیست. این سپاه پاسداران ایران است. اسرائیل و آمریكا برای آن كه پوششی بگذارند بر شكست‌های پی‌درپی خود، این مسائل را مطرح می‌كنند. البته درست است كه در آغاز كار نیروهای حزب‌الله در ایران و لبنان توسط سپاه پاسداران آموزش دیدند، اما اینها از نوع شاگردانی هستند كه از اساتید خود پیشی گرفته‌اند و قابل قیاس نیستند. حزب‌الله در دنیا به یك نیروی برجسته و استثنایی تبديل شده است. از نظر دانش، توان و تجربه قابل قیاس با هیچ جنبش و حركتی نیست.

آموزش نیروهای حزب‌الله تا چه زمانی صورت می‌گرفت؟
تا دوره‌ای كه خود من در سوریه و لبنان بودم، حدود سي دوره و در هر دوره نیز سيصد نفر، نیروهای لبنانی آموزش می‌دیدند. پس از آن نیز ادامه پیدا كرد. گمان می‌كنم، حزب‌الله تا الان متجاوز از صدهزار نفر را چه مستقیم و چه غیرمستقیم آموزش داده است. بيشتر نیروهای آموزش دیده، نیروهای داوطلب هستند و در چنین شرایطی وارد عمل می‌شوند.

اما نیروهای تمام وقت حزب‌الله، تعداد اندكی هستند. آیا حزب‌الله تصور می‌كرد كه اگر این دو اسرائیلی را به اسارت بگیرد، اسرائیل به خاك لبنان حمله كند؟
فكر نمی‌كنم چنین تصوری را حزب‌الله داشته باشد. البته گمانم بر این است كه حزب‌الله فكر می‌كرد، پس از به اسارت گرفتن دو نظامی اسرائیلی، این كشور به یكسری حملات ایذایی دست بزند و تا مدت كوتاهی برای این كه عقده خود را خالی كند، این حركات ایذایی را داشته باشد و بعد موضوع تبادل اسرا توسط یكی دو تا كشور كه وارد مذاكره می‌شوند یا سیستم بین‌المللی در دستور كار قرار بگیرد.

فكر می‌كنید، آغاز جنگ به نفع حزب‌الله بود؟
بحث الان این نیست كه به نفع حزب‌الله بود یا به نفع اسرائیل. هم حزب‌الله اعلام كرده كه این جنگ برای ما جنگ مرگ و حیات است و هم شیمون پرز از طرف اسرائیل اعلام كرد كه این جنگ برای اسرائیل، حكم مرگ و حیات را دارد. حزب‌الله می‌دانست كه چه دو اسیر را بگیرد و چه آن دو را نگیرد، چنین جنگی را در پیش دارد. به همین خاطر، اقدام به ضربه پیشدستانه كرد، زیرا در آغاز جنگ، آن كسی كه ضربه اول را بزند، از نظر تفوق روحی و روانی، می‌تواند جنگ را برده باشد. اگر حزب‌الله این عملیات را انجام نمی‌داد و اسرائیل آغاز‌گر بود، خیلی با این كه حزب‌الله دست برتر داشته باشد، متفاوت بود. الان وضعیت این گونه است كه حزب‌الله در یك عملیات صرفا نظامی وارد شده و ضربه‌ای را به اسرائیل زده است. كاری به غیرنظامیان نداشته و دو اسیر گرفته و تعدادی را به هلاكت رسانده و تعدادی نیز مجروح شده‌اند. اگر اسرائیل برنامه‌ای از پیش تعیین‌شده نداشت به صورت طبیعی وارد درگیری نظامی می‌شد. منطقه‌ای را اشغال می‌كرد تا بعد اسرای خود را پس بگیرد، اما اسرائیل چنین نكرد؛ یعنی برای آزادی دو اسیر وارد جنگ نشد. برای هدفی كه از پیش رو داشت وارد جنگ شد. براي همين، وقتی ضربه خورد، ديوانه‌وار وارد جنگ شد و حتی نیروهای سازمان ملل را نیز مورد هدف قرار داد. معتقدم نیروهای سازمان ملل، نقش جاسوس را برای اسرائیل در این سال‌ها بازی كرده‌اند، اما اسرائیل به آنها نیز رحم نكرد.

شما گفتید كه این جنگ، حكم مرگ و زندگی را برای دو طرف دارد. با این حساب، آینده جنگ را چگونه پیش‌بینی می‌كنید؟
اصولا جنگ اگر به همین شكل پايان يابد، پیروزی بزرگی نصیب مقاومت و حزب‌الله شده است.

به این «شكل»؛ یعنی آتش‌بس است؟
بله. اگر آتش‌بس اعلام شود و اسرائیل نتوانسته باشد، هیچ جایی را در لبنان بگیرد، پیروزی از آن حزب‌الله خواهد بود. چون نه جایی را گرفته و نه توانسته حزب‌الله را خلع سلاح كند یا پایگاه‌های آن را بگیرد. این شكست اسرائیل است.

حزب‌الله با آتش‌بس موافق است؟
حزب‌الله اعلام كرده، آتش‌بس و بلافاصله مذاكره برای تبادل اسرا و سپس عقب‌نشینی نیروهای اسرائیلی از شبعا. الان همه دنیا این شرایط را پذیرفته‌اند. اینها پیروزی حزب‌الله است.

اما در نشست رم، بحث منطقه حايل مطرح شد و ۲۰ كیلومتری كه باید نیروهای حافظ صلح مستقر شوند تا حزب‌الله در این مناطق حضور نداشته باشد؟
بله. بعضی در دنیا و حتی خود اسرائیل به دنبال این هستند كه بین خودشان و لبنان منطقه حايلی را به وجود بیاورند. این ۲۰ كیلومتر تا «نهر‌لیطانی» و قرار است، نیروهای سازمان ملل تقویت شده در این حدود مستقر شوند تا حزب‌الله دیگر حضوری در این مناطق نداشته باشد.

آیا حزب‌الله در این مناطق تأثیرگذار است؟
بله. بسیار.
خب اگر حزب‌الله از آنجا عقب رانده شود كه به نوعی خلع سلاح نیز رخ داده است؟
نه. خلع سلاح حزب‌الله كه الان مطرح شده، چنین است كه در هیچ منطقه‌ای از لبنان این گروه دیگر اسلحه نداشته باشد. تبدیل به یك حزب سیاسی شود و كلیه سلاح‌های خود را تحویل ارتش دهد.

در واقع همان قطعنامه ۱۵۵۹ اجرا شود؟
بله. اما الان چون هیچ كس در لبنان جرأت ندارد، از خلع سلاح حزب‌الله سخن بگوید، لذا خط حايل مطرح شده است و این كه حزب‌الله پشت نهر‌لیطانی قرار بگیرد. این به معنای خلع سلاح حزب‌الله نیست. قرار است نیروهای سازمان ملل و ارتش لبنان در آنجا مستقر شوند. اگر همین نیز رخ دهد، از طرف آمریكا و اسرائیل یك عقب‌نشینی محسوب می‌شود.

چرا عقب نشینی؟ شما می‌گویید، نیروهای سازمان ملل جاسوس اسرائیل هستند. خب قرار است، همین نیروها با هدایت آمریكا در این محل مستقر شوند. آیا این عقب‌نشینی برای حزب‌الله محسوب نمی‌شود كه خاك خود را از دست داده است؟
حزب‌الله كه هنوز آن را نپذیرفته و تلویحا گفته است، چرا نیروهای حايل بیایند به خاك لبنان و بروند در خاك اسرائیل مستقر شوند. معلوم نیست كه حزب‌الله این را بپذیرد كه نیروهایش پشت آن خط حايل بیایند. اسرائیل ادعا می‌كند كه در این منطقه حايل پایگاه‌های حزب‌الله مستقر است و حزب‌الله باید از آنها عقب‌نشینی كند، زیرا از آنجا خاك اسرائیل را به راحتی هدف قرار می‌دهد. ما می‌گوییم به فرض كه حزب‌الله پذیرفت و پشت نهر لیطانی رفت، باز به علت داشتن سلاح‌های موشك دوربرد، رعد ۱ و ۲ و حتی كاتیوشاها، می‌توانند تا ۳۰ كیلومتر خاك اسرائیل را هدف قرار دهند. حتی موشك‌های خیبر ۱ ، ۲ و ۳ حزب‌الله تا عمق ۷۰ ، ۱۲۰ و ۲۵۰ كیلومتری خاك اسرائیل را می‌زند. در هر صورت این جنگ، جنگی نیست كه مورد خواست آمریكا و اسرائیل باشد. تا الان شكست آنها را در پی داشته است.

پس چرا سران عرب از حزب‌الله حمایت نكردند؟
متأسفانه یك‌سری از كشورهای عربی با سیاست‌های آمریكا در منطقه هماهنگ هستند. اینها هم با حماس و دولت اسماعیل هنیه موضع منفی داشتند و هم با حزب‌الله. سیاست آمریكا، سیاست دفاع از حماس نبود. آنها نیز همین خط را دنبال می‌كنند. این برخاسته از سیاست‌های آمریكا است، اما سوریه، سودان، الجزایر و لیبی نیز از حزب‌الله حمایت كردند و خواستار آتش‌بس شدند.

یك بحث درباره رابطه حزب‌الله و ایران مطرح است. برخی معتقدند، بهتر بود كه این روابط شفاف نمی‌بود تا اجازه بهانه‌گیری نیز داده نشود.
تعارف كه نداریم. حزب‌الله فرزند معنوی امام (ره) و انقلاب و جمهوری اسلامی ایران از اول بوده و هست. شترسواری كه دولا دولا نمی شود. به هرحال ایران از مردم لبنان، در قالب‌های مختلف حمایت كرده است. در زمینه كشاورزی، دارو، درمان، جهاد سازندگی و... به مردم لبنان كمك شده است. این كمك ها نیز مربوط به شیعه و سنی نبوده به همه كمك شده است. با این حساب، شما آینده مقاومت و حزب‌الله را چگونه می‌بینید؛ با توجه به این كه دپو تسلیحات محدود است و راه‌ها نیز كنترل می‌شود؟
تا زمانی كه مردم لبنان بخواهند، آنها می‌مانند و می‌جنگند. تا به حال، در لبنان یك ارتش مجهز و آموزش دیده كه بتواند از تمامیت ارضی لبنان حفظ و حراست كند، نداشته‌ایم. در گذشته دیدیم كه این ارتش نتوانست، جلوي اسرائیل مقاومت كند. علت این كه مردم لبنان یكپارچه از حزب‌الله و مقاومت دفاع می‌كنند، برای خاطر این است كه تنها نیرویی است كه از شرف و ناموس آنها دفاع می‌كند. تا زمانی كه این شرایط هست، مقاومت با حمایت مردم وجود خواهد داشت.

درباره توان مالی حزب‌الله نیز بحث‌هایی مطرح است. می‌توانید اطلاعاتی در این باره ارائه دهید كه این تشكیلات با این كه دولت را همراه خود ندارد، از كجا حمایت مالی می‌شود؟
محبوبیت حزب‌الله بسياري از مرزها را شكسته است، به گونه‌ای كه در میان سعودی‌ها، كشورهای عرب خلیج فارس، آفریقایی اعرابی كه در اروپا و آمریكا هستند، علاقه به حزب‌الله و كمك به آن، به مراتب بیشتر از ایران است. روی این حساب، حمایت‌های مالی به حزب‌الله، تقریبا بین‌المللی شده است. حتی غیرمسلمانان نیز به علت كینه‌ای كه به استكبار جهانی و اسرائیل دارند، می‌خواهند حزب‌الله پیروز شود.
بنابراین، مؤسسات خیریه‌ای وجود دارد كه برای كمك به «مقاومت»، اقدام به جمع‌آوری اعانه می‌كند. آنها یك‌سری مؤسساتی را ساخته‌اند كه از بهره آن خیلی از هزینه‌های حزب‌الله تأمین می‌شود. الان حزب‌الله در بعد جهانی مطرح است و پشتوانه مالی آن از طریق این مؤسسات خیریه و تأسیس مراكز اقتصادی تجاری، صنعتی در كشورهای مختلف انجام می‌شود.

به عنوان آخرین سوال، فكر می‌كنید جنگ تا چند وقت دیگر طول می‌كشد؟
تا زمانی كه اسرائیل از پیشروی و خلع سلاح حزب‌الله مأیوس شود، ادامه پیدا می‌كند. الان ۶۰ درصد امید اسرائیل قطع شده. ۴۰ درصد مانده كه آن هم به علت كمك‌های آمریكا و امیدواری به موشك‌های آنهاست. امیدوارند بتوانند در مرحله پس جنگ را زمینی كنند. اگر عملیات زمینی آغاز شود، جنگ خیلی طولانی خواهد شد، زیرا حزب‌الله به این راحتی كوتاه نمی‌آید و عقب‌نشینی نمی‌كند.

آیا احتمال دارد كه اسرائیل از سلاح هسته‌ای یا شیمیایی استفاده كند؟
این فرضیه الان مطرح شده است. الان اسرائیل از سلاح شیمیایی استفاده كرده است. درباره حمله اتمی بحث مطرح است، اما من بعید می‌دانم كه اسرائیل بتواند این كار را بكند، زیرا صرف‌نظر از فضای بین‌المللی، نخستین آسیب آن را خود می‌بیند، زیرا به علت كوتاهی راه از جنوب لبنان تا اسرائیل، محیط زیست خود اسرائیل نیز سال‌های متمادی آلوده خواهد شد. به همین دلیل، گمان نمی‌كنم از سلاح اتمی استفاده كند، اما از سلاح شیمیایی استفاده كرده و می‌كند، حال آن كه تأثیری ندارد، چراكه زیرا پناهگاه‌های حزب‌الله نفوذناپذیر هستند.

اگر اسرائیل از سلاح اتمی استفاده كند، واكنش حزب‌الله چگونه خواهد بود؟
بعید نیست كه حزب‌الله با همین موشك‌ها و با استفاده از سلاح پیشرفته‌تری واكنش شدید نشان دهد.

http://www.baztab.ir/news/44608.php

علي منتظري

عمليات نظامي حزب‌الله لبنان و به اسارت گرفتن دو سرباز اسرائيلي در مناطق اشغالي جنوب اين کشور، پيامدهاي عجيبي به همراه داشته است. طرح استقرار نيروهاي بين‌المللي که در حقيقت همان نيروهاي «ناتو» خواهد بود، يکي از بازتاب‌هاي مهم و قابل بررسي اين عمليات است و به نظر مي‌رسد، اسرائيل با حمايت از اين طرح، در صدد است تا با همراهي آمريکا، امکان برخورد بيشتر نيروهاي اروپايي با حزب‌الله لبنان و سوريه را در منطقه، طراحي کند. از نظر اسرائيلي‌ها و آمريکايي‌ها، نيروهاي پاسدار صلح در جنوب لبنان، فاقد هرگونه بازدارندگي در برابر حملات حزب‌الله هستند، از همين رو، در صددند، با استقرار نيروهاي ناتو، عملا نيرويي استقرار يابد که از پتانسيل لازم براي برخورد با حزب‌الله و سوريه برخوردار باشد. همين امر است که موجب مي‌شود تا زنگ خطر در گوش کشورهاي منطقه و به ويژه سوريه و ايران به صدا درآيد؛ چه آن‌که استقرار اين نيروها، عملا به منزله ايجاد پايگاهي جديد براي ناتو در منطقه خاورميانه است تا ضمن حفظ امنيت اسرائيل، از قدرت تهاجمي جديد عليه اهداف فرضي در خاورميانه برخوردار باشد.

شعاع گسترده سياسي عمليات حزب‌الله لبنان در جنوب و توانايي اين حزب در پاسخگويي و بازدارندگي در برابر ارتش اسرائيل، آمريکا را به چالشي بزرگ فراخوانده است و اکنون سياست خارجي آمريکا، حامل طرحي با نام خاورميانه است که در آن، از حزب‌الله لبنان و آرمانگرايي کشورهايي چون ايران يا مداخله کشورهايي چون سوريه به زعم آمريکايي‌ها، اثري نيست.

هم زمان با اين طرح، اسرائيل خود را براي عملياتي گسترده و پر حجم، اما محدود در بخشي از مناطق جنوبي لبنان، آماده مي‌کند که موفقيت ارتش اسرائيل در اين عمليات و استقرار نيروهاي زميني ارتش اسرائيل در اين بخش از لبنان، نه تنها حضور اسرائيل را در بخش وسيع‌تري از خاک لبنان سبب مي‌شود، که مرزهاي زميني با سوريه را در مناطق غربي اين کشور افزايش داده و بالطبع، امکان اجراي طرح فرضي «زهر چشم گرفتن از دولت سوريه» را افزايش مي‌دهد.

طرح آمريکا از همان روز تولد بر لبان خانم رايس، يک وجه مشترک با طرح‌هاي اسرائيل دارد و از همه جالب‌تر اين که وقتي شيمون پرز، رييس حزب کارگر اسرائيل، قرار داد «اسلو» را با سازمان آزادي‌بخش فلسطين امضا كرد، از طرح جديد خود در خاورميانه ياد کرد که اتفاقا آن را «خاورميانه جديد» ناميده بود که بعدها در کتابي به همين نام از سوي شيمون پرز به چاپ رسيد. اما طرح آن روز پرز با پيروزي حزب‌الله لبنان و عقب‌نشيني ارتش اسرائيل از جنوب لبنان در سال 2000 ميلادي در نطفه خفه شد و همه عوامل قوام و قدرت اين طرح همچون کف‌هاي روي آب به سرعت از صحنه خاورميانه محو شدند. هنوز هم معلوم نيست، در حالي که جنگي نابرابر و خانمان‌سوز از سوي اسرائيل به ملت و دولت لبنان تحميل شده است و در حالي که طرح‌هاي جديد هرگز در وسع و طاقت کشورهاي خاورميانه حتي براي مطالعه نيست، سياست خارجي آمريکا چرا سخن از خاورميانه جديد به ميان مي‌آورد؟ اصولا چرا در حالي که آمريکا تا ديروز از درخواست آتش‌بس در لبنان و وادار ساختن اسرائيل به توقف حملاتش به لبنان خودداري كرد، از طرحي سخن مي‌گويند که شش سال پيش، عملا در منطقه مرد و از ميان رفت، اما با آن که به نظر مي‌رسد اين طرح، طرحي ناشناخته است، اما از زبان خانم رايس، مي‌توان دريافت که اصول بارز آن کدام است. آنچنان که او تفسير و تعبير مي‌کند، اصول قطعي آن نبود نظام‌هاي ايران و سوريه و منهدم شدن حزب‌الله لبنان در اين طرح است.

اکنون به نظر مي‌رسد، همگام با مانور سياسي گسترده آمريکايي‌ها در خارميانه و در سطح بين الملل، اسرائيلي‌ها نيز سياست‌هاي نظامي جديدي را در پيش گرفته‌اند و در همين چهارچوب، بايد به طرح حمله زميني ارتش اسرائيل به جنوب لبنان نگريست:

1ـ ارتش اسرائيل با برنامه از پيش طراحي شده و با بمباران مداوم روستاها و شهرهاي جنوب، اهالي اين مناطق را وادار به مهاجرتي اجباري کرد.
2 ـ پل‌هاي ارتباطي اين مناطق با مرکز، بيروت و شمال لبنان را نابود کرد.

3 ـ همه مراکز احتمالي استقرار نيروهاي مقاومت اسلامي را با انواع بمب‌هاي هوشمند هدف قرار دادند.
4 ـ ارتش اسرائيل مراکز خبري تلويزيوني مربوط به شبکه‌هاي تلويزيوني لبناني و اقليمي را با هدف قطع ارسال خبر از جنوب، مورد هدف قرار داد.

5 ـ هواپيماهاي اسرائيلي، مراکز تلفن همراه را در لبنان مورد هجوم قرار دادند تا امکانات ارتباطي از جنوب با بيروت و ديگر نقاط دنيا را به حداقل ممکن برسانند.

6 ـ ارتش اسرائيل، پنج هزار نفر از نيروهاي احتياطي خود را به ارتش فراخواند و نيروهاي زميني و زرهي خود را در مرز با لبنان مستقر کرد.
7 ـ ارتش اسرائيل بارها با ورود مقطعي به برخي از روستاهاي لبناني، تلاش كرد تا ميزان بازدارندگي نيروهاي حزب‌الله لبنان را تست کند.

و سرانجام اين که اکنون ارتش اسرائيل با اين مقدمات، خود را آماده حمله به جنوب لبنان مي‌کند تا دست‌كم در عمق پنج تا ده کيلومتري لبنان مستقر شود و قدرت موشکي حزب‌الله را از شمال اسرائيل دور کند. از سويي ديگر، دولت اسرائيل در پناه طرح‌هاي نظامي ارتش خود، در نظر دارد تا زمينه اجراي قطعنامه 1559 شوراي امنيت را که خواستار خلع سلاح حزب‌الله و استقرار ارتش لبنان در جنوب است، فراهم کند؛ اين چيزي است که دستگاه سياست خارجي آمريکا بسيار اميدوار است که در منطقه لبنان و به عنوان گام نخست «خاورميانه جديد» شکل بگيرد، اما اين اقدام اسرائيل به سادگي آنچه آنها روي ميز گذاشته و آمريکايي‌ها خوانده‌اند، اجرا شدني نيست:

1ـ استقرار ارتش اسرائيل در لبنان تازه آغاز کار عمليات‌هاي پارتيزاني حزب‌الله در جنوب اين کشور است که از قضا بسيار در اين امر متبحرند.
2ـ استقرار ارتش اسرائيل هرگز نخواهد توانست، تمامي قدرت بازدارندگي حزب‌الله را در پرتاب کاتيوشا و موشک هاي ميانبرد و يا دوربرد، سلب کند. توان موشکي حزب‌الله لبنان بر توان متحرک استوار است، از همين رو تا کنون ارتش اسرائيل از زدن اين مراکز عاجز مانده است. با نفوذ ارتش اسرائيل به جنوب، حزب‌الله لبنان امکانات موشکي و کاتيوشاي خود را نيز عقب خواهد کشيد؛ بنابراين، شهرها و روستاهاي شمالي اسرائيل، همچنان زير آتش حزب‌الله باقي خواهد ماند.

3 ـ استقرار ارتش اسرائيل درجنوب لبنان، عملا باعث از بين رفتن مباني قطعنامه 1559 شوراي امنيت سازمان ملل مي‌شود و ديگر نه آمريکا و نه هيچ کشور ديگري، نمي‌تواند مانع عمليات حزب‌الله در خاک لبنان و عليه ارتش اسرائيل شود. علاوه بر آن، اين اقدام اسرائيل، توان حاکميت ملي دولت لبنان را سست و قدرت حزب‌الله لبنان در لايه‌هاي داخلي جامعه لبنان (مسيحي و مسلمان) را افزايش مي‌دهد. با استقرار ارتش اسرائيل در جنوب، ولو در بخش ناچيزي از آن، دولت لبنان ديگر نمي‌تواند اجراي 1559 را در سرلوحه کار خويش قرار دهد.

4 ـ اشغال جنوب لبنان توسط ارتش اسرائيل، بار ديگر گروه‌هاي فلسطيني مستقر در اردوگاه‌هاي جنوب لبنان را وارد کارزار خواهد کرد و آنان عملا به کمک نيروهاي مقاومت اسلامي لبنان خواهند شتافت. از سويي ديگر، سازمان امل لبنان به رياست نبيه بري که چندي پيش، رسما همپيماني‌اش را با حزب‌الله اعلام کرد، نيز به صف عمليات‌هاي نظامي عليه اسرائيل خواهد پيوست و معني همگي اين انعکاس‌ها بازگشت قدرتمندانه سوريه به حوزه درگيري‌هاي نظامي با اسرائيل در خاک لبنان است که هرگز در اين منطقه خاموش نخواهد شد.

5 ـ ارتش اسرائيل هرگز نمي‌تواند در درازمدت در اين منطقه استقرار يابد؛ از يک سو، تاب تحمل حملات نظامي حزب‌الله را ندارد و از سوي ديگر، نمي تواند با فشار افکار عمومي داخلي‌اش رويارويي کند که خواستار نتيجه سريع و نيز پايان دادن به عمليات نظامي هستند. اکنون نيمي از جمعيت مردم شمال اسرائيل به مرکز و جنوب انتقال يافته و از کانون زندگي خود دور شده‌اند، از سوي ديگر، فشار جنگ رواني «زير آتش گرفتن حيفا و امکان انتقال آن به شهر هاي دورتر»، دولت صهيونيستي را به شدت در برابر افکار عمومي خود قرار داده و از همين رو، آنان خواستار تسريع در نتيجه عمليات زميني در جنوب لبنان خواهند بود؛ امري که هرگز سريع ميسر نخواهد شد و مي‌تواند، به عقب نشيني يا سقوط دولت ائتلافي اولمرت منجر شود.

6 ـ حملات زميني اسرائيل به جنوب لبنان و اشغال آن، عملا مي‌تواند به ورود سوريه به جنگ جاري منجر شود. آنچه از زبان سياستمداران اسرائيل و آمريکا شنيده مي‌شود، همه و همه، دال بر توسعه جنگ و برخورد نظامي با سوريه و احتمالا ايران است و اگر رويدادها همين گونه که آمريکايي‌ها تفسير مي‌کنند، پيش رود، همان بهتر که سوريه با گشودن جبهه‌اي جديد در جولان و يا جنوب لبنان، پيش از کامل شدن مهره‌هاي «شطرنج آمريکايي» آن را بر هم زند و به رسالت تاريخي خود در جهان عرب عمل کند. چنين تحولي عملا راه را براي ورود کشورهاي اسلامي ـ عربي هموار مي‌سازد. اسرائيل بايد به اين يقين برسد که تهديد کشورهاي اسلامي در منطقه، تهديد جدي است که از قابليت بالاي اجرايي شدن برخوردار است و در زماني مناسب بايد، بهاي تجاوزگري، کشتار و نسل‌کشي‌اش در منطقه را بپردازد.

ورود احتمالي سوريه به جنگ با اسرائيل، مناسبات داخلي کشورهايي همچون مصر، اردن را نيز بر هم خواهد زد و عملا افکار عمومي اين دو کشور با سرعت بالايي، خواستار پيوستن ارتش اين کشورها به جنگ خواهند شد که واكنش نشان ندادن مناسب اين حکومت‌ها، باعث بروز واکنش‌هايي کنترل‌ناشدني در داخل خواهد شد.

امروز حزب‌الله لبنان و ارتش اسرائيل، هر دو با تجربه‌اي گسترده به ويژه از دوران اشغال لبنان، در برابر هم قرار گرفته‌اند و بعيد به نظر مي‌رسد، برگ‌هاي برنده هر يک زودتر از موعد رو شود. اسرائيل اکنون از فشار سياسي و نيز توان رسانه‌اي آمريکا براي به کرسي نشاندن طرح‌هايش، استفاده مي‌کند؛ همان‌گونه که آمريکا از توان نظامي اسرائيل براي طرح‌هاي سياسي‌اش بهره مي‌برد. اما آنچه در اين ميان قابل توجه است، نداشتن شناخت دقيق اسرائيل و دستگاه اطلاعاتي آن از توان واقعي حزب‌الله لبنان است که منشا قدرت حزب‌الله در روياروي کنوني‌اش با اسرائيل شده است.
بدون شک، حزب‌الله لبنان به رغم ادعاهاي دايمي اسرائيل، مبني بر کاهش قواي نظامي اين حزب، مي‌تواند با اقدامات ناگهاني و با تکيه بر توان نظامي ناشناخته‌اش، همچنان معادلات مکتوب و روي ميز اسرائيلي‌ها و آمريکايي‌ها را در لبنان و خاورميانه بر هم زند.