سيدحسن نصرالله دبير کل حزب‌الله لبنان در يک خطابه پرشور و حماسي كه بعدازظهر امروز از شبكه‌هاي المنار، العالم و الجزيره پخش شد، مردم لبنان را به سوي يک تظاهرات بزرگ ملي فرا خواند.

به گزارش خبرنگار «بازتاب» از بيروت، وي در اين سخنراني که شب گذشته در جمع کميته‌هاي اجرايي مخالفت مسالمت‌آميز با دولت کنوني لبنان سخن مي‌گفت، تاکيد کرد: ما به همه آنهايي را که براي قتل ما برنامه‌ريزي کردند و آرزوي شکست ما را در جنگ با اسرائيل داشتند، فقط يک چيز مي‌گوييم: خداوند آنها را ببخشد.

وي در حالي بر اين امر تاکيد مي‌ورزيد که مردم لبنان را از همه گروه‌ها و طوايف مذهبي اين کشور، به وحدت و هم دلي فرا مي‌خواند.

سيدحسن نصرالله در آغاز سخن به شرايط بسيار مهم و حساس کنوني لبنان و منطقه اشاره نمود و گفت: مرز بندي موجود بين تيم حکومتي و تيم مخالفان، ديگر مرزبندي طايفي نيست. چراکه در بين هر دو طرف هم مسلمان است و هم مسيحي. اين سخن وي در حالي است که تلاش وسيعي اکنون در لبنان برخلاف شرايط واقعي سياسي لبنان در جريان است که برخوردهاي موجود را طايفي جلوه دهند.

سيدحسن نصرالله در اين سخنراني اصرار دارد که برخورد موجود بين مخالفان و نيروهايي است که اکنون حکومت وحدت ملي را رد کرده و موجبات انسداد سياسي را در کشور فراهم کرده‌اند. وي مجموعه اتهامات وارده از سوي احزاب حاکم بر حکومت عليه حزب‌الله و متحدانش را به صورت ذيل برشمرد:

1. اتهامات تيم حاکم کنوني فقط يک اتهامات سياسي بدون هر گونه دليل و مستندات است.
2. تيم حاکم حزب‌الله را متهم به کودتا عليه پيمان طائف مي‌کند، اين در حالي است که حزب‌الله لبنان خواستار اجراي کامل اين پيمان است.

3. تيم حاکم حزب‌الله را به تشکيل يک حکومت مستقل متهم مي‌سازد و اين در حالي است که به اعتقاد سيدحسن نصرالله، نه حزب‌الله که هيچ‌يک از احزاب و جريانات سياسي لبناني نمي‌توانند يک حکومت مستقل و يک جانبه تشکيل دهند. نصرالله تاکيد دارد که از زمان تشکيل حزب‌الله در سال 1982، اين حزب هيچ‌گاه خواستار مشارکت عددي در دولت لبنان نبوده و اين روند از سال 2000 ميلادي شکل گرفته است. حزب‌الله حتي طي اين ساليان نيز نشان داده است که که براي وصول به دولت، خود را به اين و سوي آن سوي نمي‌انداخته است.

4. تيم اکثريت حاکم در دولت، حزب‌الله را به تلاش براي به دست گيري قدرت و حق وتو در دولت متهم مي‌کند اما اين در حالي است که حزب‌الله در صورت تشکيل يک دولت وحدت ملي واقعي، حتي حاضر است به جاي نمايندگان خود از نيروهاي سياسي ديگر احزاب که داراي ايمان‌هاي ملي به کشورشان هستند استفاده کند. نصرالله تاکيد دارد که شرايط سخت سياسي لبنان و منطقه حزب‌الله را وادار به حضور در کابينه کرده است.

وي تاکيد نمود، به «محمد رعد» نماينده حزب‌الله در گفت‌وگوهاي مشورتي لبنان تاکيد کرده است که اگر تيم حاکم، مبدا تشکيل حکومت وحدت ملي را پذيرفت، به آنها بگويد که حزب‌الله حاضر است وزيري در کابينه نداشته باشد اما در عين حال از تشکيل اين دولت حمايت کند.

سيدحسن نصرالله با اين سياست اکنون آشکار نموده است که حزب‌الله بر اساس سياست‌هاي اصولي‌اش در کابينه مشارکت کرده و اصل حضور در کابينه توسط اعضايش، يک هدف نيست.

5. تيم حاکم اکثريت در دو ماهه اخير بارها حزب‌الله را متهم کرده‌اند که عامل منطقه‌اي ايران در چهارچوب پرونده هسته‌اي اين کشور است. وي با لحني مزاح گونه مي‌گويد: براي پرونده هسته‌اي ايران چه فرقي مي‌کند که سينيوره در حکومت باشد يا نباشد؟

وي تاکيد كرد که لبنان از جايگاهي که بتواند تاثيري در پرونده‌اي به بزرگي اين پرونده در سطح بين‌‌الملل داشته باشد، برخوردار نيست.

6. از جمله اتهامات نيروهاي 14 مارس به حزب‌الله اين بوده است که حزب‌الله در چهارچوب برنامه هلال شيعي در منطقه، در لبنان فعاليت مي‌کند. وي اين اتهام را به سخره مي‌گيرد و از آن به اتهامي بسيار سبک و دروغين ياد مي‌کند و با ذکر هم‌پيمانان مسيحي و اهل سنتش در لبنان يادآوري مي‌كند كه جريان مسيحي آزاد ملي لبنان وابسته به ميشل عون و يا محفل ملي نخست وزيران اهل سنت سابق لبنان هم چون «سليم الحص» و «عمر کرامي»، چه ارتباطي با هلال شيعي در منطقه دارد؟

7. سيدحسن نصرالله آخرين و غيرواقعي‌ترين اتهام جريان حاكم اكثريت دولتي لبنان را داستان تشکيل و پيش‌نويس دادگاه بين‌المللي ترور رفيق الحريري مي‌داند. او که در سخنانش از الحريري به «شهيد رفيق الحريري» نام مي‌برد، تاکيد مي‌کند: موضوع پيش‌نويس تشکيل دادگاه از ابتداي مذاکرات مشورتي اصلا جزء بحث‌هاي جاري نبود و حتي زماني که تيم حاکم دولتي در خصوص موضوع مذاکرات اعلام نظر کردند، در مقابل طرح دولت وحدت ملي خواستار اضافه کردن بند موضوع تغيير رياست جمهوري در مذاکرات شدند و اصلا يادي از موضوع دادگاه نکردند که ما مخالفتي با آن کنيم.

وي موضوع پيش‌نويس و رد آن را به يک روز پيش از شکست مذاکرات مربوط مي‌داند که به يکباره و به منظور شکست مذاکرات و با اشاره آمريکا وارد موضوع مذاکرات شد.

وي تاکيد دارد که يکي از چهره‌هاي بارز جناح 14 مارس در روز شکست مذاکرات مشورتي، به يکباره طرح دولت وحدت ملي و واگذاري يک سوم دولت به مخالفان را به صورت يک طرح معامله بينابين در برابر موافقت با پيش‌نويس تشکيل دادگاه بين‌المللي رفيق الحريري عنوان کرد و اين در حالي بود که حزب‌الله لبنان با اصل تشکيل دادگاه بين‌المللي موافق بود و طرح معامله بر سر آن را رد مي‌کرد.

سيدحسن نصرالله تاکيد دارد که در همان روز شنبه معروف که مذاکرات به شکست کشيده شد، آنها مطرح کردند که موضوع پيش‌نويس را دوشنبه بعدي براي تصويب به دولت مي‌برند و همه اينها، اتفاقات همان روز شنبه بود که خود يکي از عوامل شکست مذاکرات شد و مقدمات خروج حزب‌الله و امل را از کابينه فراهم نمود.

نصرالله در اين سخنراني گفت: ما پيش‌نويس را به منظور چند روز مطالعه در روز جمعه قبل از آخرين دور مذاکرات تحويل گرفته بوديم و منتظر بوديم که با طرف مقابل در آن‌باره بحث و گفتگو ‌کنيم اما آنها همه چيز را به يکباره عوض کردند. در روز شنبه تيم حاکم در روزنامه‌هايشان از يک معامله غيراخلاقي ياد کردند که همان موضوع دادگاه در برابر تشکيل دولت وحدت ملي بود که البته آنها درست مي‌گفتند که غيراخلاقي است، اما آنها بودند که عمل غير اخلاقي مرتکب شدند، نه ما.

سيدحسن نصرالله از شکست اسرائيل در جنگ 33 روزه به عنوان شکست تيم حکومتي کنوني نام برد و تاکيد نمود که آنها به دنبال و منتظر شکست قطعي حزب‌الله و خلع سلاح اين حزب بودند اما فاجعه و شکست پس از نمايان شدن نتيجه جنگ براي تيم 14 مارس و حکومتي‌ها پيش آمد که منتظر شکست مقاومت اسلامي بودند.

وي در يک افشاگري جديد اعلام کرد که تيم اکثريت دولت لبنان خواستار عدم انجام آتش بس بود و آن را مشروط به حل فراگير به معني خلع سلاح حزب‌الله کرده بودند.

نصرالله مي‌گويد، همين‌ها که خواستار حسابرسي ما در زمان جنگ بودند، خود بايد به جايگاه پاسخگويي مي‌رفتند اما حزب‌الله به دليل شرايط خاص لبنان و براي حفظ مصالح ملي از آن عبور نمود.

سيدحسن نصرالله بدون ذکر نام، از سفر برخي عناصر سني ائتلاف 14 مارس به دولت‌هاي عربي خليج فارس و ديدار با شيوخ منطقه سخن گفت. وي هدف اين سفر‌ها را افشاي طرح دروغين حزب‌الله براي شيعه کردن اهل سنت لبنان نام برد. نصرالله اين تلاش‌ها را مرهون عناصر مشکوک و معلوم‌الحالي مي‌داند که در عهد جنگ داخلي لبنان از هيچ اقدامي براي برافروختن جنگ داخلي در اين کشور دريغ نمي‌کردند.

به اعتقاد نصرالله اين عناصر امروز هم هيچ ابايي ندارند که با دادن اطلاعات غلط و هدايت دروغين و کذب افکار عمومي، لبنان را به سوي درگيري‌هاي فرقه‌اي و طايفي هدايت کنند. وي دولت لبنان را فاقد مشروعيت براي احقاق اهداف ملي کشور مي‌داند و آن را مجري طرح‌هاي آمريکا معرفي مي‌کند.

نصرالله معتقد است که عناصر اکثريتي دولت فواد سينيوره تلاش کردند تا اعزام ارتش لبنان به جنوب لبنان را به وظيفه ارتش براي خلع سلاح حزب‌الله تبديل کنند، اما شکست خوردند.

وي در همين بخش سخنانش با شفافيت و قاطعيت مي‌گويد که خلع سلاح لبنان اقليت و اکثريت حکومتي نمي‌شناسد و مقاومت هم چنان برقرار خواهد بود.

سيدحسن نصرالله در بخش ديگري از سخنراني‌اش به دو راه حل براي لبنان اشاره مي‌کند:
1. تشکيل حکومت وحدت ملي که همه جريانات سياسي بارز لبنان در آن مشارکت داشته باشند تا تصميمات ملي در آن اتخاذ و اجراء شود.
2. در صورت مخالفت با تشکيل دولت وحدت ملي، انتخابات زودرس در لبنان برگزار شود.

وي جناح مدعي اكثريت را به رويارويي با راي مردم در يک انتخابات آزاد دعوت مي‌کند و مي‌گويد: اگر اکثريت فعلي واقعا خود را اکثريت مي‌داند، پس نبايد از يک انتخابات پارلماني جديد رويگردان باشد.

وي اين اقدام را نه کودتاي سياسي و نه اغتشاش و نه آشوب مي‌داند بلکه آن را حقي دمکراتيک زير سقف قوانين و قانون اساسي لبنان توصيف مي‌کند.

وي ادعاي اکثريت دولت مبني بر تلاش حزب‌الله براي اجراي جديد دستورالعمل‌هاي سوريه را اتهامي خنده‌آور و سبک مي‌گيرد و مي‌گويد: ما مي‌دانيم که شما در صدد اجراي دستورالعمل‌هاي دولت آمريکا هستيد. وي آنگاه از استدلال جريان 14 مارس استفاده مي‌کند و با خنده مي‌گويد، شما که در دولت لبنان اکثريت داريد، در صورت تشکيل دولت وحدت ملي مي‌توانيد جلوي دستورالعمل‌هاي دولت سوريه را بگيريد و ماهم در دولت حاضر مي‌شويم تا جلوي دستورالعمل‌هاي آمريکا را بگيريم. پس تصميماتي که دولت اتخاذ مي‌کند، تصميمات ملي خواهد بود. ديگر نگران چه چيزي هستيد؟ وي بار ديگر تاکيد مي‌کند که حزب‌الله حاضر است اگر دولت وحدت ملي با همه مشخصه‌هاي ملي شکل بگیرد و مدافع مصالح ملی کشور باشد، حاضر است جای خود را به عناصر ملی دیگر احزاب ملی کشور دهد و از حضور بر روی کرسی‌های کابینه خودداری کند. این موضع حزب الله در حقیقت اوج گرایش‌های ملی این حزب در عرصه برخوردهای سیاسی ملی لبنان را نشان می‌دهد.

نصرالله در پایان این بخش از سخنانش تاکید می‌کند، موضوع به خوبی نشان می‌دهد که نه به دنبال سهمیه هستیم و نه در صدد اجرای التزامات حزبی و نه به دنبال جا و مکانی در کابینه می‌گردیم.

سیدحسن نصرالله در بخش پایانی سخنانش به مهم‌ترین عناوین و محورهای دیدگاه‌هاي حزب الله در خصوص نحوه برخورد با تحولات کنونی لبنان اشاره می‌کند:

1. اولین گام ما خروج از دولت کنونی بود و ارزش سیاسی آن همانند تظاهرات خیابانی گسترده بود. این استعفای دسته‌جمعی از حکومت باعث شد تا مشروعیت قانون اساسی این دولت از بین برود و از این مرحله به بعد حکومت فعلی فاقد مشروعیت است و هر آنچه که در آن تصویب شود نیز از مشروعیت افتاده است.

2. نیروهای مخالف دولت فعلی در ارتباط دایمی با یکدیگر هستند و همه اقدامات را از این پس با مشورت و اتخاذ سیاست‌ها و گام‌های مشترک انجام خواهند داد.

3. تصمیم حضور در خیابان‌ها برای ما یک اصل مشروع و در چهارچوب حق قانونی ماست و اصول و ضوابط را در آن رعایت خواهیم کرد.

4. از امروز همه مردم از نظر سیاسی و روانی آماده ورود به خیابان‌ها باشند.
5. قرار بر آن نیست که حتما سه روز یا یک هفته قبل از تظاهرات ما آن را اعلام کنیم. از همین رو ممکن است فقط 24 ساعت یا 12 ساعت قبل از تظاهرات آن را اعلام کنیم. از همین رو مردم باید آماده اعلام و ورود به خیابان‌ها باشند.

هرگونه تظاهرات ما به صورت صد درصد مسالمت‌آمیز است. ما نشان دادیم که به تنهایی و فقط در یک جشن می‌توانیم بیش از یک میلیون نفر را با نظم و انضباط به خیابان‌ها بیاوریم. پس می‌توانیم بالاتر از این را به صورت مسالمت‌آمیز با همکاری دیگر متحدانمان اداره و اجرا کنیم.

6. اکثریت حکومتی نمی‌تواند جلوی تظاهرات ما را بگیرد. ما به آنها توصیه می‌کنیم که اگر آنها نیز قصد تظاهرات دارند رو در رو نباشد و در زمان و مکانی دیگر این کار را انجام دهند. آنها نیز می‌توانند از حقوق قانونی خویش برخوردار باشند.

7. ما در هیچ برهه‌ای در صدد انتقام برنیامدیم و هرگاه که آنها حتی برای نابودی وقتل ما برنامه‌ریزی کردند از تقصیر آنها گذشتیم و به خدای خود واگذارشان نمودیم و اکنون نیز هرگز جز از وسایل مسالمت‌آمیز بهره نمی‌گیریم.

8. امروز روزی است که فقط ملت لبنان باید تعیین سرنوشت سیاسی خود را رقم بزند.

9. ما با وسایل مسالمت‌آمیز خود آنقدر ادامه خواهیم داد تا دولت غیر قانونی و حکومت فیلتمن (سفیر آمریکا در لبنان) و حکومت سینیوره را سرنگون کنیم.

10. جنگ داخلی، هرگونه تعارض با صلح داخلی و هرگونه تلاش برای ایجاد فتنه داخلی برای حزب‌الله و همه نیروهای متحد ملی یک خط قرمز است و با آن به شدت برخورد می‌کنیم.

سخنان سیدحسن نصرالله اکنون بیش از گذشته روشن نموده است که انتخاب تظاهرات خیابان‌های یکی از راه‌های استراتژیک نیروهای مخالف حکومت لبنان است و جز در سایه تشکیل دولت وحدت ملی حاضر به عقب نشینی از آن نیستند.

سیدحسن نصرالله در این سخنرانی تاکید نمود که حرمت ارتش و نیروهای امنیتی لبنان در صورت وقوع تظاهرات باید حفظ شود و گفت: سیاسیون کشور در صدد بکارگیری ارتش و نیروهای امنیتی برای قلع و قمع تظاهرات هستند اما ارتش خود هرگز حاضر به صف‌بندی در برابر مردم نیست.

نصرالله تاکید كرد: اگر ارتش لبنان به اختیار و تصمیم خودش باشد، دوشادوش مقاومت با اسرائیلی‌ها خواهد جنگید اما این سیاسیون دولت لبنان بودند که جلوی آن را گرفتند.
در پايان حاضران در اين جلسه سخنراني با فرياد لبيك يا نصرالله گفته‌هاي دبير كل حزب‌الله لبنان را تاييد كردند.

آنچه در زير مي‌آيد، بخش‌هايي از گفت‌وگوي دكتر محسن كماليان با دکتر سيد علي‌اصغر غروي درباره امام صدر است که در تابستان 1382 در منزل ايشان در اصفهان انجام گرفت.

گفتگو اگرچه با هدف ثبت خاطرات دوران لبنان گفتگو شونده از امام صدر آغاز شد، اما تحليل عميق، اطلاعات وسيع و دردمندي استاد چنان نگارنده را به وجد آورد، که به حکم «الکلام يجر الکلام»، به کند و کاو در پشت صحنه عمليات ربودن امام صدر و از جمله فرضيات فوق‌الذکر نيز کشانده شد. متن کامل گفتگو در صفحات 545 تا 580 از دفتر دوم کتاب «عزت شيعه» آورده شده است که اگر ان‌شاءالله خداوند توفيق و وزارت ارشاد عزيزمان رخصت دهد، چاپ اول آن طي هفته‌هاي آتي به علاقمندان «تاريخ شفاهي» امام صدر تقديم خواهد شد.

گفت‌وگوي حاضر در اين نازنين شب‌هاي قدر سال 1385 به انسان‌هاي آزاده و صاحبدلي تقديم است، که به رغم گذشت 28 سال از آغاز سفر بي بازگشت امام صدر در شب‌هاي قدر رمضان سال 1357، آن بزرگوار را همچنان به ياد و سلامتي و بازگشتش را از خداي بزرگ مسئلت دارند.

عزيمت به لبنان
- اگر امکان دارد، ابتدا قدري در باره خودتان صحبت بفرماييد؛ چه سالي و چگونه شد که به لبنان عزيمت کرديد؟
غروي: بسم‌الله‌الرحمن‌الرحيم. من دقيقا در آبان سال 1353 بود که همراه همسرم به لبنان رفتم. همانطور که مي‌دانيد، آن سال‌ها امکان مبارزه قانوني در ايران بسيار تنگ شده بود و ديگر عملا مجالي در داخل فراهم نبود؛ عده‌اي از اعضاء نهضت آزادي تحت عنوان «مجاهدين خلق» جدا شده و به مبارزات مسلحانه روي آورده بودند. خوب، ما به آن روش اعتقادي نداشتيم. از طرفي بعد از فارغ‌التحصيلي و پايان دوران سربازي، همچنين به دنبال دستگيري مرحوم دكتر شريعتي و بسته شدن حسينيه ارشاد، ديگر تقريبا هيچ كانوني براي مبارزه باقي نمانده بود. آقاي طالقاني و آقاي منتظري در زندان بودند و آقاي خميني در تبعيد.
جواناني كه مي‌خواستند به مبارزه ادامه بدهند، به هر حال بايد به كانوني ملحق مي‌شدند. با مشورتهايي كه با مرحوم مهندس بازرگان داشتم، و نيز با توجه به رشته مورد علاقه‌ام، هجرت به لبنان را انتخاب كردم. براي کساني كه مي‌خواستند خارج از كشور ادامه تحصيل دهند، با توجه به زمينه كاري و رشته تحصيلي آنها، برخي جاها پيشنهاد مي‌شد. بعضي به آمريكا مي‌‌رفتند، برخي به آلمان يا انگليس مي‌رفتند، و البته بيشتر پاريس را انتخاب مي‌كردند.

به هر حال همه موظف بودند كه تحصيل را ادامه دهند. هيچ كس حق نداشت صرفا كار سياسي كند. من هم لبنان را انتخاب کردم. خوب به خاطر دارم که با نوشتن کلمه «لبنان» بر روي برگه گذرنامه، با مشكل مواجه شدم؛ يعني براي مدتي نزديک هفت ماه گذرنامه من و خانم را معطل كردند؛ اما نهايتا با کمک يک پارتي گذرنامه‌ را گرفتيم و مستقيما به بيروت رفتيم. چون قبلا از دانشگاه آمريكايي بيروت پذيرش گرفته بودم، يک سره به آنجا رفتم و خودم را معرفي كردم. اوايل سال 1975، يعني حدودا چهار ماه پس از ورود به لبنان بود که موفق شدم دکتر چمران را پيدا کنم ...

- چطور با اين همه تاخير؟
غروي: تاخير در يافتن دکتر چمران به سبب شرايط سخت تعقيب و گريزي بود که آن ايام بر لبنان حاکم بود. طول مي‌كشيد تا بتوان جلب اطمينان و کسب خبر كرد. هم ارتباط تلفني و هم نامه‌نگاري با ايران، مشكلات خاص خود را داشت.

چون نامه‌هايي كه به ايران مي‌رفت، اگر به مهر بيروت يا لبنان ممهور بود، حتما باز و خوانده مي‌شد. دکتر چمران نمي‌توانست بلافاصله به تهران نامه بنويسد و در مورد من تحقيق و پرس و جو کند. ما خود بايد خودمان را معرفي مي‌كرديم. از اين نوع مشکلات فراوان بودند. هركس از ايران مي‌آمد، ناچار بود با پيغامي بيايد تا بتواند جلب اعتماد کند. پيغامي که من به همراه داشتم، مبلغ هفتاد هزار تومان وجه نقد بود که مهندس مهدي چمران براي دکتر فرستاده بود. منتها مشکل آنجا بود که مهندس متاسفانه نتوانسته بود به دکتر اطلاع دهد که چنين پولي را براي او فرستاده است. براي اين‌که اطلاع‌رساني بايد حتما از طريق مسافر مي‌بود و نه از راه تلفن زدن و نامه نگاري؛ به هر حال خيلي شرايط سختي بود. اما بالاخره با پيدا کردن واسطه‌ها و از راه‌هايي که آنجا معمول بود، توانستم مرحوم چمران را ملاقات كنم.

- بنابراين آغاز ارتباط شما با امام صدر و دکتر چمران تقريبا با شروع جنگ داخلي لبنان همراه بوده است؟
غروي: تقريبا! براي اين‌که طولي نكشيد كه جنگ داخلي لبنان شروع شد. تا آنجايي که به ياد دارم، در سوم فروردين 1354 كه معادل مارس 1975 بود، ترور ملك فيصل را داشتيم. من تصور مي‌کنم که ترور ملک فيصل، شايد نقطه شروعي بود براي آغاز جنگ داخلي لبنان؛ براي اين‌که او، خصوصا بعد از جنگ 1973 كه عربها ظاهرا پيروز شده بودند، در خاورميانه و لبنان نقش مهمي داشت. همانطور که اطلاع داريد، پس از جنگ 1973 بود که مذاكرات كيلومتر 101 قاهره با هدايت کيسينجر وزير خارجه يهودي آمريكا آغاز گرديد. ظاهرا نمي‌خواستند که ملک فيصل، در جريان اين مذاکرات، كه نهايتا به پيش‌نويس قرارداد صلح كمپ ديويد منتهي گرديد، حضور داشته باشد. به دليل آنکه پس از عبد‌الناصر، ملک فيصل تنها رهبر عرب بود که مي‌توانست قضايا را جمع و جور كند. به هر حال حدود يکي دو هفته پس از ترور فيصل بود که حادثه عين‌الرمانه در بيروت پيش آمد. اتوبوسي كه حامل ده‌ها جوان فلسطيني‌ بود، در منطقه عين‌الرمانه مورد هجوم مسيحي‌هاي افراطي و فالانژ‌هاي لبنان قرار گرفت و تعداد زيادي کشته شدند.

اين آغاز رسمي جنگ داخلي لبنان بود. طبيعتا با آغاز جنگ، همه ارتباطات، از جمله ارتباط ما با امام موسي صدر و دکتر چمران دشوار گرديد. يادم هست که آقاي صدر آن ايام عمليات ساختماني بيمارستان «الزهراء» را آغاز كرده بودند. اين بيمارستان در يک منطقه خالي از سکنه به نام «الجناح» يا «جناح بيروت»، در نزديكي سفارت ايران قرار داشت. ساختمان آن بيمارستان پاتوق جلسات ما با دکتر چمران بود. براي اين‌که چمران تمايلي نداشت که به بيروت و خصوصا به محله‌اي که من در آن سکونت داشتم، وارد شود.
- چرا؟
غروي: به علت اين‌که منزل من در منطقه اعيان نشين بيروت به نام روشه قرار داشت. روشه منطقه‌اي بود که تمامي سفرا، ديپلمات‌ها و از جمله کارمندان سفارت ايران در آن زندگي مي‌کردند. طبيعتا چمران که چهره شناخته شده‌اي بود، ملاحظاتي داشت؛ به همين جهت اغلب ديدارهاي ما در بيمارستان الزهراء بود. البته در برخي شرايط سخت و بحراني که خود آقاي صدر هم مي‌آمدند، در مقر مجلس اعلاي اسلامي شيعه و يا در مدرسه عامليه جمع مي‌شديم.

جريان روشنفکري ديني
استاد اگر موافق باشيد، ابتدا اندکي به مباني اعتقادي و خصوصا نگاه امام صدر به مباحث روشنفکري ديني بپردازيم. با توجه به اين‌که رشته تحصيلي و حوزه پژوهشي و کاري شما فلسفه است، قطعا طي سالهاي اقامت در لبنان، بحثهاي زيادي را در اين خصوص با آن بزرگوار داشته‌ايد؟
غروي: اتفاقا موضوعي که من نيز بيشتر مايل هستم به آن بپردازم، همين نگاه اعتقادي آقاي صدر به مسائل است؛ براي اين‌که اين همان چيزي است که به باور من، ايشان را از هم لباسي‌ها و هم‌مسلک‌هايشان متمايز ساخته بود. بقيه موضوعات را قطعا ديگران گفته‌اند و من از آنها مي‌گذرم .

ببينيد! برداشت‌هاي مختلفي از دين وجود دارد. خيلي‌ها مهمترين نقش دين را آن مي‌دانند که مبناي مغفرت، شفاعت، غفران و اين نوع مسائل است؛ آنها مي‌گويند که بشر خطاكار و گناهكار است و خداوند پيامبران را به اين سبب فرستاده است تا راه بخشيدن گناهان را به انسان نشان دهند. به هر حال اين يك نوع نگرش به دين است که تا امروز نيز نگرش غالب بوده است. نگرش ديگر اين است كه دين نقش رساندن انسان به تعالي، سعادت و كمال را بر عهده دارد. اين نگرش در واقع همان مبناي تفكر روشنفكري ديني است؛ روشنفکران ديني اعتقاد دارند که يک انسان ديندار بايد از اين منظر به دين نگاه كند. بحث‌هايي که من شخصا با آقاي صدر داشتم، بيشتر از اين نوع بود. مسائل سياسي در حاشيه اين مباحث قرار داشت.

گفت‌وگوي اديان
- در ميان مباحثي که امروز در حوزه تفکر روشنفکري ديني ايران مطرح است، کدام موضوعات از دغدغه‌هاي فکري امام صدر به شمار مي‌آمدند؟
غروي: يکي از مسائلي که پيرامون آن زياد با آقاي صدر بحث کردم، گفت‌وگوي ميان اديان و رابطه اسلام و مسيحيت بود. از ايشان سوال مي‌کردم كه شما چرا به كليسا مي‌رويد و براي مسيحيان سخنراني مي‌كنيد؟ مي‌گفتم که شما وقتي چنان مورد اتهام قرار گرفته‌ايد، كه حتي گفته مي‌شود با مسيحي‌ها و کتائب هستيد و شيعيان را رها كرده‌ايد، چرا اين رويه را ادامه مي‌دهيد؟ خوب يادم هست که ايشان دقيقا اين آيه را تلاوت مي‌کردند: «قل يا اهل الكتاب تعالوا الي كلمه سواء بيننا و بينكم ان لا نعبد الا الله و لا نشرك به شيئا و لايتخذ بعضنا بعضا اربابا من دون الله». ايشان مي‌گفتند:
«ما شيعيان نه تنها به اهل سنت، که به مسيحيان نيز بايد نزديک شويم، تا بتوانيم اسلام را به عنوان ديني جهاني، انساني، بشردوست، و نه جنگ طلب، به دنيا معرفي كنيم».

ايشان مي‌گفتند که آنچه تاكنون توسط مستشرقين در باره اسلام نوشته شده است، اگرچه تحقيق‌هاي بسيار خوبي را هم شامل مي‌شود، اما عمدتا القاء‌کننده اين معناست که اسلام دو مرحله دارد: مرحله ضعف اسلام و حضور پيامبر (ص) در مكه، که تبليغات به شکل زيرزميني انجام مي‌گرفت؛ و مرحله قدرت اسلام و حضور پيامبر (ص) در مدينه، که وقتي قدرت را بدست گرفتند، با زور شمشير دين را پيش بردند. آقاي صدر مي‌گفتند:
«اين ما هستيم که ما بايد به مردم و دنيا نشان دهيم، که اين سخن باطل است و اسلام اساسا دين خشونت نيست».

ايشان مي‌گفتند که اگر كليسا از من دعوت كند و من نروم، چنين تعبير خواهد شد که من با مسيحيت مخالف هستم؛ اين درحالي است که خداوند متعال در قرآن تصريح کرده است که «لانفرق بين احد من رسله». آقاي صدر مي‌گفتند:
«آنچه در زمان صدر اسلام در حضور نجاشي براي مسلمانها اتفاق افتاد، براي ما تجربه گرانبهايي است. همين‌که مسلمانان بخش‌هايي از سوره مريم را تلاوت کردند، نجاشي چنان تحت تاثير دين اسلام قرار گرفت، که آنان را پناه داد و اسباب نجات آنها فراهم آمد. چرا ما امروز از آن تجربه ارزنده استفاده نکنيم و آن شيوه تبليغي را در پيش نگيريم؟ در حالي‌که زيباترين حقايق پيرامون حضرت مريم و رسالت حضرت عيسي (ع) را اساسا قرآن مطرح کرده است و آنقدري که قرآن در وصف اين بزرگواران مطلب دارد، خود آيين مسيحيت ندارد». ايشان مي‌گفتند که چرا ما نبايد لااقل اين بخش از قرآن را به مسيحيان معرفي کنيم؟

احياء اسلام
- ديگر پيرامون کدام مباحث حوزه تفکر روشنفکري ديني با امام صدر به گفتگو مي‌نشستيد؟
غروي: الآن خدمتتان عرض مي‌کنم. البته سعي من بر آن است تا در اين گفتگو، مباني اعتقادي آقاي صدر را بيشتر در شکل کلان آن براي شما به تصوير بکشانم. من فكر مي‌كنم که يكي از كارهايي كه حتما، تا هر زمان كه شده، بايد انجام شود، کشف انگيزه‌هاي واقعي ربوده شدن آقاي صدر است. به نظر من ربودن آقاي صدر حاصل دو نگراني عمده بود: نگراني از گسترش مبارزات ايدئولوژيک آقاي صدر در لبنان و نگراني از پيوند مبارزه ايشان با انقلاب اسلامي ايران ...

آقاي صدر در پي احياء اسلام به عنوان تفکري بود كه بتواند، آزادي، عدالت و حكومت را براي جوامع بشري به ارمغان بياورد. تا آنجايي که من خود شاهد بودم، به جز گروه اخوان المسلمين، كه البته آنها تفكرات خيلي بنيادگرايانه‌اي داشتند و به هيچ وجه نمي‌توانستند با تفكر روشنفكري ديني ما هماهنگ باشند، هيچ گروه مبارزي در كشورهاي اسلامي ‌نبود كه بخواهد تحت عنوان دين، مردم را جمع و مبارزه كند. طبيعتا در يك چنين وضعيتي، حضور آقاي صدر در لبنان اهميت مي‌يابد؛ آنهم لبناني که کانون تبادلات فكري و فرهنگي جهان اسلام و اصلا همه دنيا بود. وضعيت لبنان طوري بود که شايد مسايل آمريكا و اروپا در آنجا خيلي زودتر فاش مي‌شد تا در خود آمريكا و اروپا ! قطعا اگر كسي بخواهد در چنين کشوري چنان ايده‌هايي را مطرح کند، حساسيت زيادي برخواهد انگيخت و مخالفان فراواني خواهد يافت ...

- ببخشيد؛ چه کساني مخالفت مي‌کردند؟
غروي: رهبران عرب تماما مخالف بودند. براي اين‌كه وقتي ما به سازمانهاي فلسطيني نگاه مي‌كنيم، مي‌بينيم كه هر گروه نوكر يك رهبر عرب يا يك كشور خارجي است؛ به عبارت ديگر فضاي سياسي جهان عرب اجازه نمي‌دهد که فلسطيني‌ها مستقل باشند. مثلا نيروهاي ماركسيست فلسطيني، مثل نايف حواتمه، احمد جبرئيل و جرج حبش، نه تنها از مسكو دستور مي‌گيرند، بلکه حتي به مباني اصولي تفكر ماركسيسم نيز بي‌توجه هستند؛ اينها تنها نگاه مي‌کنند که مسکو چه مي‌گويد؛ ضمنا با آن دسته از كشورهاي عربي نيز كه تمايل چپ دارند، مثل ليبي، الجزاير و تا حدودي مصر زمان عبدالناصر، مرتبط هستند. خوب طبيعتا هم مسکو، هم رهبران عرب و هم اين افراد، با ظهور يك ايدئولوژي‌ كه بتواند جوانها را جذب كند، مخالف هستند؛ بنابراين با آقاي صدر و با دکتر چمران مخالف مي‌شوند. چرا؟ براي اين‌که بخش اعظم مردم لبنان كه شيعه هستند، دور آقاي صدر جمع مي‌شوند و يك مبارزه ايدئولوژيك را شروع مي‌كنند. اين است که اهميت دارد. زيرا مبارزه غير ايدئولوژيك راه به جايي نمي‌برد؛ همانطور که امروز مشاهده مي‌کنيم،

سازمانهاي فلسطيني به رغم مبارزات طولاني و حتي مسلحانه‌‌شان، تقريبا در نقطه صفر قرار دارند؛ يعني اين كاري كه الآن دارند انجام مي‌دهند، چهل سال پيش، آنهم با امتيازات بيشتر، مي‌توانستند انجام دهند؛ چهل سال پيش نه تنها مي‌توانستند بنشينند با اسرائيلي‌ها مذاكره كنند، بلکه اسرائيلي‌ها آن موقع خيلي بهتر مي‌پذيرفتند؛ يعني از موضع ضعف فعلي نبود که هر چه اسراييلي‌ها بخواهند، اينها بپذيرند! دليل ضعف فلسطيني‌ها آن بود که مبارزه ايدئولوژيک نمي‌کردند. يکي از خصوصيات مبارزه ايدئولوژيك آن است كه ابتدا يك هماهنگي فكري و اعتقادي بين مبارزان ايجاد مي‌كند؛ به گونه‌اي که همه كارها بر اساس آن اعتقاد صورت مي‌گيرد. مي‌خواهم بگويم که وقتي قرار است گروهي بر اساس مباني اعتقادي خود عمل کند، جوانان را جذب نمايد و در عين حال خود را مستقل نگاه دارد، نه تنها رهبران عرب، بلکه حتي نظامهاي بزرگ و مسلط دنيا هم مثل اروپا و آمريكا، مخالف مي‌شوند.

همانطور که مي‌دانيد، آقاي صدر در اوايل جنگ داخلي لبنان با انگيزه پايان دادن به آن در مسجد مدرسه عامليه بيروت تحصن کردند. خوب به خاطر دارم که ايشان در جريان آن تحصن تاکيد داشتند که يكي از اهداف اين جنگ، خود ما شيعيان هستيم؛ ايشان مي‌گفتند که: «دو هدف بطور همزمان در لبنان دنبال مي‌شود: مهار چند جانبه فلسطيني‌ها و جلوگيري از احياء مجدد تشيع به عنوان مکتبي مبارز و ظلم‌ستيز»؛ ايشان مي‌گفتند که اگر روزي قوانين لبنان تغيير کند و رئيس‌جمهور با راي آزاد مردم انتخاب شود، شيعيان با اکثريتي که دارند، حرف اول را خواهند زد. ايشان مي‌گفتند:
«دشمن نمي‌خواهد در لبنان پايگاهي ايجاد شود، که با اتصال به پايگاه‌هاي مشابه در مصر، الجزاير، عراق و ...، اسباب نزديکي هرچه بيشتر جهان تشيع و دنياي اهل سنت، و توافق آنها بر تفکري ديني را فراهم آورد، که مي‌تواند يک نظام حکومتي درست کند. دقيقا به خاطر دارم که آقاي صدر تعبير «حکومت» را داشت ...

جامعه صالح
- ببخشيد ! آيا امام صدر به تشکيل حکومت اسلامي اعتقاد داشتند؟
غروي: بله؛ آقاي صدر به نحوي معتقد بودند؛ ايشان اعتقاد داشتند که مي‌توان نه يک حكومت، بلکه يک نظام اسلامي برپا ساخت. منظور ايشان از نظام اسلامي، نظامي بود که به مردم مسلمان امکان دهد، که به آزادي، عدالت و حقوق خود برسند.
- تعبيري که در ادبيات ايشان زياد مشاهده مي‌شود، «جامعه صالح» است؟
غروي: احسنت! جامعه صالح؛ نه اين‌كه ما بياييم حقوق اقليت‌ها را سلب كنيم؛ بلکه اكثريت مسلمان به حقوق خودشان برسند. آقاي صدر مي‌گفتند که مسلمانان، امروز حتي در كشورهاي اسلامي نيز به حقوق خود نمي‌رسند؛ ايشان اعتقاد داشتند که اسلام مي‌تواند مردم را به چنان آزادي‌ برساند، كه اسير حكومت‌هاي استبدادي نباشند. به نظر من تفکر آقاي صدر در اين چارچوب جاي مي‌گرفت.

- آيا هيچ‌گاه درباره جزئيات چنين نظامي با امام صدر گفتگو نکرديد؟
غروي: شايد مشخص‌ترين چيزي كه مي‌شد در باره آن بحث کرد، که آقاي صدر هم گاهي به آن اشاره مي‌کردند، کتاب «امت و امامت» شريعتي بود. مطلب مدون همين بود. البته كتاب حكومت اسلامي آقاي خميني هم بود ...
- اتفاقا کتاب «حکومت اسلامي» حضرت امام، همزمان با افتتاح مجلس اعلاي اسلامي شيعه، يعني ده سال قبل از ربوده شدن امام صدر منتشر شد. آيا هيچگاه در باره مطالب اين کتاب، خصوصا نظريه «ولايت فقيه» با ايشان صحبتي نداشتيد؟
غروي: در باره اين موضوع بحث مي‌شد، اما من تصور مي‌کنم که اگر مباني اعتقادي حرکت آقاي صدر را در شکل کلان آن پي بگيريم، ديدگاه ايشان نسبت به بحث «ولايت فقيه» هم روشن خواهد شد.

ساماندهي شيعيان
- فرموديد که امام صدر در پي احياء اسلام به عنوان تفکري بود كه بتواند، آزادي، عدالت و حكومت را براي انسانها به ارمغان آورد. حرکت المحرومين و حرکت امل در اين مبارزه ايدئولوژيک چه جايگاهي داشتند؟
غروي: الآن خدمتتان عرض مي‌کنم. حقيقت آن است که شرايط لبنان آقاي صدر را مجبور نمود تا حرکت المحرومين و امل را بوجود آورند. ايشان براي تاسيس حرکت المحرومين و امل چند انگيزه داشتند که همه از مباني اعتقادي ايشان برخاسته بود. آقاي صدر مي‌گفتند که اگر شما به گروه‌هاي فلسطيني لبنان نگاه کنيد، خواهيد ديد که هشتاد درصد اعضاء آنها شيعياني هستند، که صرفا از سر فقر و اميد به دريافت حقوقي ناچيز، به آنها گرويده‌اند. ايشان مي‌گفتند که شيعيان لبنان محروماني هستند که قريب شصت درصد آنها حتي شناسنامه نيز ندارند. البته آقاي صدر اين مطلب را در خفا نمي‌گفتند، بلکه در مذاکرات با عرفات و ديگر رهبران فلسطيني نيز آن را تصريح مي‌کردند.

ايشان مي‌گفتند که اين نوع استخدام شيعيان، نوعي برده‌داري است؛ ايشان مي‌گفتند که شيعيان بايد در موقعيتي قرار گيرند که بتوانند خود آزادانه تصميم بگيرند. يادم هست که وقتي براي اولين بار اين مطلب را از آقاي صدر شنيدم، برايم خيلي عجيب بود. براي اين‌که حتي مسيحيان لبنان نيز اعتراف داشتند که شيعيان آن کشور از زمان ابوذر غفاري در آن سرزمين ريشه دارند. اما تدريجا ابعاد محروميت آنها براي من روشن گرديد. آقاي صدر مي‌گفتند که اگر از شهر مسيحي‌نشين و بسيار زيباي جزين ديدن کنيد و پس از آن به صور، نبطيه و روستاهاي شيعه‌نشين جبل عامل سر بزنيد، با تمام وجود ابعاد محروميت شيعيان لبنان از ثروت‌هاي کشور خود را درخواهيد يافت. آقاي صدر مي‌گفتند که اولين کاري که من به عنوان مسئول ديني و سياسي شيعيان لبنان بايد انجام دهم، ايجاد شغل و درآمد براي جوانان شيعه‌اي است که از سر فقر و ناداري، به اين احزاب چپ، راست و گروه‌هاي فلسطيني ملحق شدند. ايشان مي‌گفتند که يكي از اهداف من از تاسيس موسسه فني حرفه‌اي صور همين است.

برنامه ديگري که آقاي صدر در اين راستا داشتند، مذاکره با دولت جهت رفع محروميت و احقاق حقوق شيعيان بود. ايشان مي‌فرمودند که يكي از برنامه‌هاي من كه اسلام به آن دستور داده است، تلاش جهت احقاق حقوق از دست رفته شيعيان، آنهم از راه مذاكره، موعظه حسنه و جدال احسن است. ايشان بر اساس آن تفكر ديني كه داشتند، اين مسايل را با جديت مطرح مي‌كردند و شديدا معتقد بودند که مي‌توانند با منطق و گفتگو، جامعه و دولت لبنان را به ضرورت احقاق حقوق شيعيان متقاعد سازند. آقاي صدر حرکت المحرومين را با اين انگيزه ايجاد کردند که با بسيج توده‌ها و افکار عمومي مردم، دولت لبنان را به انجام اصلاحات مورد نظر خود متقاعد سازند. پس از اين جريانات است که آقاي صدر تصميم گرفتند حرکت «امل» را تاسيس كنند.

- با چه انگيزه‌اي؟
غروي: به نظر من انگيزه اصلي آقاي صدر قبل از هر چيز آن بود که جوانان شيعه را به جهت اعتقادي و اخلاقي، تربيت کنند؛ آقاي صدر مي‌خواستند حرکتي ايجاد کنند که نيروهاي آن، معتقد و اصيل باشند. همانطور که مي‌دانيد، شيعيان لبنان تا پيش از اين زمان، هم به لحاظ اعتقادات ديني، هم به لحاظ رعايت مسائل اخلاقي و هم به لحاظ عمل به احکام، از پيروان ديگر فرق اسلامي ضعيف‌تر بودند.

دختران شيعه در قياس با اقرانشان از همه عقب‌تر بودند. يکي از مسائلي كه اسباب رنجش آقاي صدر را فراهم کرده بود، همين بود؛ ايشان در پي آن بودند تا تربيت صحيح ديني را در جامعه شيعه لبنان شکل دهند. البته برخي چنين اعتقادي نداشتند؛ آنها مي‌گفتند که ما اول بايد مبارزه سياسي بكنيم و بعد به مسائل تربيتي برسيم. اما آقاي صدر اين اعتقاد را نادرست مي‌دانستند. ايشان اعتقاد داشتند که حتي آنهايي که براي مبارزه اصالت قائل هستند، در چارچوب ايمان و تدين بهتر مي‌توانند مبارزه کنند. به همين جهت يکي از مهمترين برنامه‌هايي که ايشان در لبنان آغاز کردند، تربيت ديني، اعتقادي و اخلاقي جوانان شيعه بود. خوب به ياد دارم که آقاي صدر و دکتر چمران با وسواس خاصي پنجاه شصت نفر را دستچين کرده بودند، تا در اردوگاهي نزد مربيان فلسطيني آموزش نظامي ببينند، و بعدها خود مسئوليت آموزش جوانان شيعه را بر عهده گيرند. البته متاسفانه در آن دوره انفجاري رخ داد که بر اثر آن 27 تن کشته و ده‌ها تن مجروح شدند ...

کار تشکيلاتي
- شايد بتوانيم اينطور بگوييم که حرکت‌المحرومين چارچوبي براي بسيج توده‌هاي مردم بود و حرکت امل تشکيلاتي براي تربيت کادرهاي آينده؛ و صد البته نفس اين تشکيلاتي عمل کردن هم باز بيشتر به نگراني مخالفان احياء دامن مي‌زد؟
غروي: دقيقا! همانطور که گفتم، آقاي صدر اعتقاد داشتند که جهان اسلام راهي براي رهايي ندارد، جز آنکه مسلمان شود. يعني براي ايجاد يک جامعه آزاد، فرقه‌بازي و فرهنگ‌هاي القائي و التقاطي راه به جايي نخواهند برد. البته امروز چنين تبليغ مي‌شود که جوامع بشري نيازمند پلوراليزم و تکثرگرايي هستند و وحدت امکان ندارد. اما همانطور که همه مي‌بينيم، اگر بخواهيم کاري انجام شود، اتفاق‌نظر ضروري است. يعني همانهايي هم که با يکديگر اختلاف نظر دارند، براي اين‌که بتوانند با هم ساختماني را بسازند، بالاخره ناچار هستند که روي يک نقشه، يک مهندس و يک مصالحي توافق کنند. لااقل روي اين موارد بايد اتفاق نظر پيدا کنند؛ والا با اختلاف که نمي‌توان کار پيش برد. همين مجلس شوراي اسلامي، تا با شوراي نگهبان به توافق نرسد، يعني تا متحد نشوند، كار پيش نمي‌رود؛ اينها چيزي را تصويب و آنها هم رد مي‌کنند. آمريکا و انگليس هم تا به توافق نرسيدند، عراق را اشغال نکردند. بنابراين به نظر من اين يک نوع تبليغات انحرافي است که جامعه متکثر است. بله، اين را مي‌پذيريم؛ اما جامعه براي انجام كار بايد متفق و متحد شود؛ از طرفي هيچ قاعده‌اي جز قاعده اعتقادي، نمي‌تواند بشر را به صورت اصولي با هم متفق و متحد كند. اين نکته خيلي اهميت دارد. طبيعتا كساني كه اين انديشه را تعقيب مي‌كرده و مي‌کنند، در معرض تهاجم قرار دارند. چرا؟ براي اين‌که اين انديشه نبايد شكل بگيرد؛ البته صرف وجود اين انديشه باز قابل تحمل است؛ اما مهم آن است که شکل نگيرد؛ يعني پيروان آن تشكيلاتي عمل نكنند؛ متشکل نشوند؛ خوب همانطور که گفتم، آقاي صدر دقيقا تشكيلاتي عمل مي‌كرد؛ ايشان يک فعاليت همه جانبه را آغاز کرده بود که هيچ چيز کم نداشت؛ هم بعد فکري و فرهنگي داشت، هم بعد سياسي داشت و هم حتي بعد نظامي؛

همانطور که اشاره کردم، دکتر چمران در آن راه‌هاي پر فراز و نشيب کوه‌هاي بعلبک و نبي‌شيث، اردوگاهي را آماده کرده بود که جوانان حرکت امل در آن آموزش مي‌ديدند؛ يادم هست که من و همسرم نيز به آنجا رفتيم و انواع سلاح‌هاي کمري و رگباري را آموزش ديديم. به نظر من کاملا طبيعي است که اين نوع تشکيلاتي عمل کردن، آنهم در همه ابعاد، حساسيت دشمنان را به طور جدي برانگيزاند. به همين جهت است که من حتي تصور مي‌کنم، که آن انفجار عظيمي که در اردوگاه عين‌البنيه رخ داد، نه يک حادثه اتفاقي، که يک توطئه و کاملا تعمدي بود. البته اين اعتقاد شخصي من است و دليل اطلاعاتي بر آن ندارم.

- اتفاقا آقاي ابوهشام نيز مانند حضرتعالي اين حادثه را يک توطئه مي‌داند.
غروي: به هر حال اين برداشتي است که من از آن حادثه دارم؛ برايم جالب است که آقاي ابوهشام نيز چنين برداشتي دارد.

جريانهاي مخالف در لبنان
- بنابراين گروههاي فلسطيني را بخشي از مخالفين برنامه‌هاي امام صدر در لبنان مي‌دانيد؟
غروي: قطعا! کاملا قابل پيش‌بيني هم بود که گروه‌هاي فلسطيني با اين برنامه‌ها مخالف باشند؛ براي اين‌که آنها نيروهاي خود را از دست مي‌دادند. آقاي صدر خودشان مي‌گفتند که گروه‌هاي فلسطيني اگر با شخص من هم مخالف نباشند، با اين نوع اقدامات مخالف هستند؛ به همين جهت بود که ايشان و دکتر چمران را عامل اسرائيل مي‌دانستند؛

- با توجه به خروج گسترده جوانان شيعه از احزاب چپ‌گرا و راديکال لبنان، اين بحران ريزش نيرو، در کنار عوامل خارجي، ضديت آنان را با امام صدر توجيه مي‌کند. آيا انگيزه‌هاي ديگري هم مي‌توانيد به مواردي که برشمرديد اضافه نماييد؟
غروي: به هر حال امام موسي صدر در لبنان به اعتدال شهرت داشت. ايشان در صحنه سياسي لبنان، يکي از چهره‌هاي برجسته خط اعتدال بشمار مي‌آمد. به همين دليل نيز مورد وثوق همه بود؛ طوري که هم مسيحي‌ها، هم سني‌ها و هم فلسطيني‌ها، به ايشان اعتماد داشتند. خط مشي معتدل آقاي صدر به ايشان امکان داد تا با همه ارتباط برقرار كند. به نظر من يکي ديگر از دلايل مخالفت گروه‌هاي راديكال و تندرو با ايشان همين بود. مخالفت برخي نيروهاي ايراني حاضر در لبنان، خصوصا طيف سازمان مجاهدين خلق، كه در اردوگاه‌هاي فلسطيني آموزش نظامي مي‌ديدند، از اين منظر نيز قابل تحليل است. البته شما آثار اين اختلافات را اول انقلاب در خود ايران هم مي‌توانستيد مشاهده کنيد. گروه‌هاي راديكال داخل ايران، امثال مجاهدين و فداييان خلق، از همان اول عليه امام صدر و دکتر چمران موضع گرفتند، بيانيه امضاء كردند و بر ديوارهاي شهرها شعار نوشتند؛ آنها وقتي شعار مي‌دادند که «قاتل تل‌زعتر قاتل خلق ما شد»، منظورشان دکتر چمران بود؛ اين تبليغات در واقع از اختلافات لبنان بود که به ايران كشيده شد.

- آقاي کريم بقرادوني رئيس کنوني حزب کتائب لبنان در کتاب «السلام المفقود» خود آورده است که امام صدر در برخي ديدارهاي خود با ايشان از بعضي برنامه‌هاي سوريه در لبنان اظهار نگراني کرده بودند. حضرتعالي موضع سوريه را نسبت به حرکت امام صدر در لبنان چگونه ارزيابي مي‌کنيد؟ آيا آن‌گونه که ما امروز تصور مي‌کنيم، سوريه واقعا متحدي راستين براي شيعيان و امام صدر بوده است؟
غروي: همانطور که گفتم، کسي که بخواهد با مباني اعتقادي آقاي صدر کار کند، آن هم در کشوري مثل لبنان، که با آن مسائل پيچيده و حتي جنگ داخلي دست به گريبان است، قطعا تحت فشار قرار خواهد گرفت. آقاي صدر بارها در جلسات خصوصي که با ايشان داشتيم تصريح کردند:«اين حرکتي را که تحت عنوان «حرکت المحرومين» و «امل» آغاز کرده‌ايم، بيش از آنکه اسرائيل را بترساند، سوريه را ترسانده است».

- اما روابط ظاهري ايشان با حافظ اسد که همواره دوستانه بود؟
غروي: بله، روابط ايشان با حافظ اسد خوب بود؛ اما در جلسات خصوصي تاکيد داشتند که بيش از ديگران، با حضور نيروهاي سوريه در لبنان مخالف هستند.

- آيا هيچ‌گاه اين موضع را علني نکردند؟
غروي: نه، اين موضع را علني نکردند؛ براي اين‌که آن زمان روابط طوري بود که نمي‌شد اين مواضع را علني کرد؛ همانطور که مي‌دانيد، سياستمداران نمي‌توانند همه منويات خود را بطور علني بيان کنند. اما چيزهايي كه خدمت شما عرض مي‌كنم، دقيقا گفته‌هاي ايشان است. طبيعتا ممکن است که وقتي اين مطالب را چاپ مي‌كنيد، عده‌اي مخالفت و ادعا کنند که چنين نبوده است؛ اشكالي ندارد، بگذاريد مخالفت کنند ...
- چرا مخالفان ايراني امام صدر اقدامات شاه و ساواک عليه آن بزرگوار را به منزله همراهي ايشان با نهضت امام خميني تلقي نمي‌کردند؟
غروي: آقايان خط راديکال مي‌گفتند که مثلا امتناع سفارت ايران و منصور قدر از تمديد گذرنامه‌ ايراني آقاي صدر، يك بازي سياسي است. آنها مي‌گفتند که نقشه آن است که اين بزرگوار، با اين ترفند بچه‌هاي مبارز را شناسايي و به سفارت گزارش کند. آنها به اين جهت با آقاي صدر اصلا تماس هم نمي‌گرفتند ...

طرح توطين
- به برخي مشکلات موجود ميان فلسطيني‌ها و سوريها با امام صدر اشاره کرديد. طرح توطين فلسطيني‌ها در اين ميانه چه جايگاهي داشت؟
غروي: سوال خوبي است. آقاي صدر مي‌گفتند: «همه رهبران عرب با مذاکرات صلح كمپ ديويد موافق هستند؛ اما چون سال‌ها شعارهاي انقلابي سر داده‌اند، بدون مقدمه نمي‌توانند عقب نشيني كنند»؛
ايشان مي‌گفتند: «انور سادات و عرفات که راه صلح را پذيرفته‌اند، به سبب آن است که از پشت پرده افكار و نظرات رهبران جهان عرب اطلاع دارند، و مي‌دانند كه آنها هيچ‌کدام اهل جنگ نيستند».
ايشان مي‌گفتند که در اين چهار جنگي که ميان اعراب و اسرائيل اتفاق افتاد، اغلب کشورهاي عربي نه تنها به کمک مصر و سوريه نيامدند، بلکه همان کمک‌هاي ناچيز خود را هم قطع کردند. تنها ملک فيصل بود که نفت را قطع کرد و البته اندکي پس از آن هم به قتل رسيد. آقاي صدر اعتقاد داشتند که رهبران انقلابي عرب از قبيل قذافي، بومدين و حافظ اسد، حتي زودتر از انور سادات، طرح صلح را پذيرفته بودند؛ ايشان مي‌گفتند: «همه رهبران عرب با فلسطيني‌ها مخالف هستند و هيچ‌کدام آنها حاضر نيستند حتي ده تن از آوارگان فلسطيني را که در لبنان استقرار دارند، در کشور خود بپذيرند».

خوب به خاطر دارم که ايشان در رابطه با اهداف برافروخته شدن جنگ داخلي لبنان بارها عنوان کردند: «هدف جنگ لبنان اين نبوده است که آوارگان و گروه‌هاي فلسطيني از لبنان خارج و رهسپار جاي ديگري شوند. فلسطيني‌ها کجا بروند؟ چنين هدفي اصلا معني ندارد؛ براي اين‌که همه دنيا مي‌داند كه اينها جايي را ندارند كه به آنجا بروند».

- يعني امام صدر توطين فلسطينيان در جنوب لبنان را بخشي از موضوعات مورد توافق اعراب، اسرائيل و غرب، در مذاکرات صلح خاورميانه مي‌دانستند؟
غروي: دقيقا! آقاي صدر بارها اين مسأله را متذکر شدند. ايشان مي‌گفتند: «روح حاکم بر مذاکرات صلح آن است که آوارگان فلسطيني، در همان جايي که هستند، براي هميشه سکونت يابند».

انقلاب اسلامي ايران
- فرموديد که پيوند ميان حرکت امام صدر و انقلاب اسلامي ايران را يکي از انگيزه‌هاي ربوده شدن ايشان مي‌دانيد. اگر امکان دارد، اين موضوع را نيز براي ما تبين بفرماييد؟
غروي: ببينيد! آقاي صدر حتي اگر هنوز هم ان‌شاء‌الله در قيد حيات باشد، به هر حال برنامه اين بوده است که ديگر در لبنان نباشد؛ چه زماني در لبنان نباشد؟ همان زماني كه انقلاب اسلامي‌ايران رو به پيروزي است ...

- آيا اين همزماني تصادفي نبود؟
غروي: نه؛ به هيچ وجه؛ الآن خدمتتان عرض مي‌کنم. به نظر من قدرت‌هاي بزرگ جهان وقتي به اين نتيجه رسيدند که نمي‌توانند جلوي پيروزي انقلاب را بگيرند، بر آن شدند تا با زدن مهره‌هاي اصلي آن در داخل و خارج از کشور، با تحميل جنگ و با تضعيف نظام ايدئولوژيك داخل، انقلاب را از محتواي مردمي، انساني و جذابيت آن خالي كنند؛ تا هم مردم داخل کشور به انقلاب بدبين شوند؛ و هم مردم مسلمان منطقه نگاهي به اين الگو نداشته باشند. يكي از مهره‌هايي كه به اعتقاد شخص من، شديدا مي‌توانست حلقه رابط صدور انقلاب باشد، آقاي صدر بود. البته وقتي من صحبت از صدور انقلاب مي‌کنم، به قول مرحوم بازرگان منظورم اين نيست که چيزي را در کوله پشتي بگذاريم و صادر کنيم؛ منظور من صدور فكر و انديشه انقلاب است؛ اين انديشه كه اسلام مي‌تواند حكومت‌هاي آزاد، ضد استبدادي، عدالت‌خواه و ظلم ستيز را بر اساس اعتقادات قرآني و روش انبياء پديد آورد. به نظر من يکي از کساني که مي‌توانست اين پيام را در سطح كشورهاي عربي و اسلامي‌منتشر كند، بي‌ترديد آقاي صدر بود. جايگاه و ارتباطات آقاي صدر طوري بود که مي‌توانست اين کار را بکند، و حتما هم چنين مي‌كرد.

همانطور که اطلاع داريد، ايشان در رابطه با انقلاب ايران مقاله‌اي تحت عنوان «نداي پيامبران» نوشت که متن فرانسوي آن در روزنامه لوموند پاريس و ترجمه عربي آن در روزنامه النهار لبنان به چاپ رسيد. شما با مطالعه آن مقاله به خوبي مي‌توانيد دريابيد که آقاي صدر چه راهي را تعقيب مي‌كرد؛ ايشان در آن مقاله ماهيت انقلاب اسلامي ايران را تشريح و روي اين موضوع بحث مي‌کند که اگر آقاي خميني پيروز شود، چه اتفاقاتي در سطح جهان اسلام و بلکه کل دنيا رخ خواهد داد. يادم هست که مرحوم چمران زماني اظهار داشت که شايد پنجاه درصد اين مقاله بود که باعث شد تا آقاي صدر را از صحنه خارج كنند. اين را چمران مي‌گفت؛ حالا تحليلش چگونه بود، من نمي‌دانم؛ شايد درست مي‌گفت و روزي صحت سخن او ثابت شود.

- قبول سخن شما مستلزم آن است که بپذيريم، که قدرت‌هاي بزرگ لااقل از تابستان 1357، نسبت به پيروزي انقلاب اسلامي ايران و عدم امکان حفظ رژيم شاه به مراتبي از يقين دست يافته بودند؟
غروي: پس اجازه دهيد که من اينجا يك جمله معترضه‌اي را عرض كنم ...

- بفرماييد ...
غروی: حقيقت آن است که ما از وقتي كه آقاي خميني از نجف به پاريس رفتند، تقريبا فعاليتهايمان را رو كرديم. من از اواسط جنگ داخلي لبنان، با هماهنگي آقاي صدر و دکتر چمران، به عنوان كارمند محلي در سفارت ايران کار مي‌کردم. قصه از اين قرار بود که روزي آقايي به من برخورد که در جست و جوي کسي بود كه به سه زبان فارسي، انگليسي و عربي مسلط باشد؛ او گفت جايي هست كه به چنين شخصي نياز دارند، حقوق خوبي هم مي‌دهند و من تو را پيدا کردم. پرسيدم كجا هست؟ گفت بايد بيايي ببيني؛ گفت الآن نمي‌گويم کجا هست، براي اين‌که اگر بگويم، نخواهي آمد! گفتم پس همينطور هم نمي‌آيم. گفت نه، حالا بيا و محل را ببين! روزي ديگر آمد و من را به سفارت ايران نزد منصور قدر برد. به قدر گفت که ايشان همان کسي است که شما مي‌خواهيد! قدر گفت خيلي خوب، من بايد فكر كنم؛ من گفتم نه، قبل از اين‌كه شما فكر كنيد، من بايد فكر ‌كنم. رفتم و قضيه را با آقاي صدر، مرحوم چمران و چند نفر ديگر مطرح كردم؛ آنها گفتند كه اتفاقا در اين شرايط خوب است كه ما از داخل سفارت خبر داشته باشيم که اينها چه نقشه‌هايي براي ما مي‌كشند؛ اما خوب، اگر لو رفتي، ديگر رفته‌اي! يعني ديگر در چنگال آنها خواهي بود! آنها مي‌توانند از همانجا بليط بگيرند، تو را تحويل ايران دهند و از آنجا به زندان بفرستند. بنابراين بايد بتواني خوب نقش بازي کني؛ حدود بيست روزي گذشت؛ من جوانب مسأله را حسابي بررسي و بالاخره قبول کردم.

کاري که آنها از من مي‌خواستند آن بود که با توجه به اخبار مطبوعات، هر روز گزارشي از اوضاع منطقه بنويسم و بروم؛ کار ديگري نداشتند. گفتم که من دانشجو هستم و کلاس دارم؛ تنها ساعاتي که کلاس ندارم، مي‌توانم براي شما کار کنم. آنها قبول کردند. ظاهرا همين اندازه هم براي آنها مغتنم بود. براي اين‌که جنگ داخلي شروع شده بود و سفارت كارمند نداشت؛ کسي نمي‌آمد و همه مي‌ترسيدند. به همين جهت براي سفارت مهم بود که كسي بيايد، روزنامه‌ها را ببيند و روزانه يک گزارش کلي تهيه کند. به هر حال کارم را در دايره مطبوعات سفارت شروع کردم. روزنامه‌هاي بيروت صبح خيلي زود در مي‌آمد. يعني ساعت شش و نيم صبح ديگر همه روزنامه‌ها در سفارت بودند. من به همين جهت صبح زود به سفارت مي‌رفتم، روزنامه‌ها و مجلات را به اتاق خودم مي‌بردم، گزارش را تهيه مي‌کردم و بعد هم سراغ کلاس‌هايم مي‌رفتم ...

- ببخشيد ؛ آيا موردي پيش آمد که بتوانيد اخبار رژيم شاه را به امام صدر منتقل و از اين طريق به روند انقلاب کمک کنيد؟
غروي: مکررا؛ اتفاقا حضور من در سفارت از اين جهت خيلي مفيد واقع شد. بارها موقعيت‌هاي حساسي پيش آمد که کسب خبر كردم و به آقاي صدر و دکتر چمران منتقل نمودم ...
- اگر در اين رابطه خاطر‌اتي داريد، ممنون مي‌شويم که بيان بفرماييد؟
غروي: يکي از مواردي که خوب به خاطرم مانده است، جريان فوت دکتر شريعتي و انتقال پيکر ايشان به سوريه بود. وزير دربار شاه دائما با سفارت در تماس بود. من چون با اينها دوست شده بودم، مرتب به اتاق تلكس مي‌رفتم و تلکس‌هايي را که مي‌آمد و بايد تايپ مي‌شد، مطالعه مي‌کردم. رژيم مي‌خواست جنازه را به ايران انتقال دهد و البته از ناآرامي‌هاي احتمالي مردم حسابي به وحشت افتاده بود؛ به همين جهت عوامل آن مرتب در باره کيفيت تشييع جنازه از فرودگاه مهرآباد به کجا، چگونگي برخورد پليس با تظاهرکنندگان و نوع اقدامات امنيتي مشورت مي‌کردند. خوب، من همه تلکس‌ها را مي‌خواندم و مي‌آمدم بيرون گزارش مي‌کردم که چنين اتفاقاتي قرار است رخ دهد. خوشبختانه اين خبرها خيلي موثر واقع شد. براي اين‌که اطلاعات از طريق دکتر چمران به قطب‌زاده منتقل مي‌شد و او توانست نقش خيلي مهمي را ايفا کند. همانطور که مي‌دانيد، جنازه با يک سري کارهاي پارتيزاني در فرودگاه لندن از دست ساواك ربوده شد و با هواپيمايي ديگر به سوريه منتقل گرديد. البته حافظ اسد هم نقش مهمي را ايفا نمود که اجازه داد جنازه در سوريه دفن شود.

- بنابراين شما معتقد هستيد که قدرت‌هاي بزرگ ماه‌ها پيش از بهمن 57 پيروزي نهضت امام خميني را پيش‌بيني کرده بودند؟
غروي: همينطور است؛ قدرت‌هاي بزرگ وقتي ديدند که آقاي خميني را نمي‌توانند كنترل كنند، به اين فکر افتادند که ايشان را حداقل در دايره ايران محصور کنند؛ آن هم زير چنان فشار طاقت‌فرسا، که ايشان نهايتا بگويد که جام زهر نوشيدم! همانطور که مي‌دانيد، آقاي خميني كسي نبود كه به اين زودي‌ها به جايي برسد كه چنين حرفي بزند؛ اين مسائل شايسته بررسي است؛ اين فشارها توسط چه خطوطي و چگونه بر آقاي خميني وارد شد؟ از همان اول افراد و گروه‌هايي در داخل ايران كوشش مي‌كردند که در مسأله آقاي صدر به ليبي فشار وارد نيايد؛ خوب، تا حدود زيادي هم موفق شدند؛ براي اين‌که عملا از تعقيب مسأله توسط شخص آقاي خميني جلوگيري شد؛ آقاي خميني در يکي دو تا سخنراني عمومي تاکيد كردند كه مسأله بايد تعقيب شود؛ يك بار هم يک هيئتي را كه ظاهرا آقاي قطب‌زاده در آن بود، به ليبي فرستادند، كه گويا بي نتيجه بود ... پس از آن کار ديگري صورت نگرفت ...

شاه و ربودن امام صدر
- حضرتعالي نقش حکومت شاه را در ماجراي ربودن امام صدر چگونه ارزيابي مي‌کنيد؟
غروي: عرض كنم كه اينجا يك مساله‌اي وجود دارد که معمولا مخفي مي‌ماند و شما بايد به آن توجه کنيد. ما در زمان شاه دو نوع سفير داشتيم؛ يكي سفير دولت شاهنشاهي ايران بود كه وزارت خارجه تعيين مي‌كرد؛ يكي هم سفير شاهنشاه آريامهر بود. سفراي شاهنشاه آريامهر به هيچ‌وجه گزارش‌هاي محرمانه خود را به وزارت خارجه يا ساواك نمي‌دادند؛ بلكه مستقيما به وزير دربار مي‌دادند. من خيلي از گزارش‌هاي محرمانه را به جهاتي مي‌توانستم در آنجا ببينم؛ مثلا گاهي که به بهانه نوشيدن يك ليوان چاي به اتاق رمز مي‌رفتم، مشاهده مي‌کردم که گزارش‌هاي قدر مستقيما به وزارت دربار فرستاده مي‌شود و زير آنها مهر مي‌خورد كه «به شرف عرض ملوكانه رسيد و تقدير كردند». يعني تقدير و تشکر شاه از گزارش، پاي خود همان گزارش بود. مي‌توان گفت شبيه وضعيتي که الآن وجود دارد؛ وزارت دربار يك جريان موازي راه انداخته بود و براي خود ساواک و تشکيلات اطلاعاتي مستقلي داشت. خوب يادم هست که قدر يك روز به خود من گفت: «حالا كه اينجا كار مي‌كني، يك وقت به اين فکر نيفتي که کارمند اين منجلاب شوي! هرگز به طرف اين منجلاب وزارت خارجه نرو»! اين عين عبارت او بود ...

- آيا در اين گزارش‌هايي که قدر مستقيما براي شاه مي‌فرستاد، مطلبي مشاهده کرديد که با مسأله ربوده شدن امام صدر مرتبط باشد؟
غروي: همين را مي‌خواهم عرض کنم. قدر در آن گزارش‌هاي محرمانه‌اي که مستقيما براي شاه مي‌فرستاد، خيلي با آقاي صدر دشمني مي‌كرد. خوب يادم هست که او پس از اختفاء آقاي صدر گزارشي براي شاه نوشت كه در آن از اين اتفاق خيلي اظهار خوشحالي کرد؛ يعني اگرچه با ليبي دشمني داشتند، اما شخص قدر از اتفاقي که براي آقاي صدر افتاد، خيلي خوشحال بود.

- آقاي سيد محمد علي ابطحي در مصاحبه‌اي با استناد به اسناد ساواک عنوان کرده است که حکومت شاه در اين ماجرا نقش نداشته است؟ حضرتعالي در اين خصوص چه نظري داريد؟
غروي: من نيز اعتقاد دارم که قدر و شاه به رغم همه آن دشمني‌ها، در اين ماجرا نقشي نداشته‌اند؛ لااقل من سندي در اين خصوص مشاهده نکردم.

- آيا احتمال مي‌دهيد که منصور قدر، که به هر حال فردي اطلاعاتي، با روابط عمومي فعال و نسبت به امام صدر حساس بوده است، پس از ربوده شدن آن بزرگوار، به اطلاعات بيشتري در باره اين ماجرا دست يافته باشد؟
غروي: اين احتمال وجود دارد؛ کاملا محتمل است که به اطلاعات دقيق‌تري رسيده باشد. حقيقت آن است که شاه و قدر اينجا در يک موقعيت گازانبري گير کرده بودند. از يک طرف مي‌خواستند قذافي را که شديدا با او دشمن بودند، در هم بکوبند؛ يعني از مسأله ربودن آقاي صدر عليه قذافي استفاده تبليغاتي كنند،؛ از طرف ديگر از اين‌كه آقاي صدر در لبنان نباشد، خوشحال بودند. به هر حال با شناختي که من از قدر پيدا کردم، بسيار محتمل مي‌دانم که او توانسته باشد به اطلاعات بيشتري دسترسي پيدا كند.

- اگر چنين باشد، اين اسناد اطلاعاتي را در کجا بايد جست‌و‌جو نمود؟
غروي: اين اطلاعات بايد الآن قاعدتا در اختيار وزارت خارجه يا وزارت اطلاعات باشد. براي اين‌كه يك گاوصندوق بسيار بزرگي در سفارت لبنان بود كه تا زماني كه من آنجا بودم، هيچ كس نتوانسته بود رمز آن را پيدا كند. من که به تهران آمدم، به دكتر يزدي، چمران و مهندس بازرگان اطلاع دادم که چنين چيزي در آنجا وجود دارد و رمزش پيدا نشده است. البته من آن شخصي را که مسئول اتاق رمز و كارمند ساواك بود، مي‌شناختم. به همين جهت قرار شد که قضيه را خود از طريق او دنبال ‌کنم. آن شخص تلفن منزلش را به من داده بود. به او زنگ زدم، اما كسي گوشي را بر نمي‌داشت. به کمک يکي از كارمندان قديمي وزارت خارجه او را پيدا کرديم. سفارت چهار تا گاوصندوق داشت که رمز هر چهارتا را نوشت. من شماره‌هاي رمز را آوردم و به آقايان دادم؛ تا اينجا را مي‌دانم که گاوصندوق‌ها باز شدند. اما چون ديگر آنجا نبودم، نمي‌دانم که اسناد را به كجا بردند. همين قدر به شما بگويم که اسناد بسيار مهمي بود. از ديدگاه من، اسناد سفارت ايران در بيروت، از اسناد تمام سفارتخانه‌هاي ديگر ايران، حتي در آمريکا، لندن و پاريس، مهمتر بود.
- سرنوشت اسناد خصوصي قدر چه شد؟
غروي: نمي‌دانم؛ براي اين‌كه آن زمان در آنجا اختلاف و دعوا بود. همان زماني بود که آقاي محمد منتظري هواپيمايي گرفته بود كه به ليبي برود؛ در سفارت هم طلبه‌اي به اسم آقاي موسوي مستقر بود.
- نوه مرحوم آيت‌الله سيد عبدالله شيرازي؟
غروي: ظاهرا؛ بله، بله؛ درست است.

توطئه جهاني
- بنابراين شما اعتقاد داريد که قذافي اگرچه عامل مستقيم ربودن امام صدر است، اما آمرين اين ماجرا قدرت‌هاي بزرگتري هستند؟
غروي: دقيقا؛ من معتقد هستم که ربودن آقاي صدر يک توطئه جهاني بود.
- آيا شهادت استاد مطهري و حادثه هفت تير را نيز مي‌توانيد با همين نگرش ارزيابي مي‌کنيد؟
غروي: در مورد ترور آقاي مطهري هم مي‌توانيم اين حرف را بزنيم؛ حالا کاري نداشته باشيد که گروهکي مثل فرقان اين ترور را انجام داده است. آنها را تحت تاثير قرار دادند. عامل هميشه ممکن است جاهل باشد؛ يعني نداند که دارد چه مي‌کند. يک اراده‌اي برنامه‌ريزي مي‌کند و گروهک‌ جاهلي پيدا مي‌شود که آن را اجرا ‌کند.

-در رابطه با حادثه هفت تير و شهادت آيت‌الله بهشتي چطور؟
غروي: در رابطه با انفجار دفتر حزب جمهوري، اصولا هنوز تحقيق جامعي صورت نگرفته است. حتي در مورد انفجار دفتر نخست‌وزيري و شهادت شهيدان رجايي و باهنر هم همينطور؛ واقعا جاي تعجب است! اصلا کشميري که بود؟ چگونه توانست در نخست‌وزيري جا بگيرد؟ بعد هم برود، جنازه‌اش هم تشييع شود و بعد خودش از جاي ديگري سر در بياورد، که آقا من اينجا هستم؟! بگذريم ...

- بنابراين شما اعتقاد داريد که اراده‌اي شوم در سطح جهان وجود دارد که جهت مقابله با حرکت «احياء اسلام» برنامه‌ريزي مي‌کند و ربودن امام صدر و برخي ترور‌هاي سه دهه اخير، بخشي از برنامه‌هاي آن بوده است؟
غروي: هميطور است؛ من همه اين وقايع را در چارچوب آن تئوري «احياء اسلام» قابل تحليل مي‌دانم. البته چنان‌که گفتم، اين نظر شخصي من است؛ يعني بحث اقناعي نمي‌کنم که شما و ديگران نيز اين اعتقاد را داشته باشيد. اما به نظر من ربودن آقاي صدر و ترور بسياري از بزرگان به اين سبب بود، که آنها در پي احياء اسلام به عنوان تفکري بودند، كه بتواند آزادي، عدالت و حكومت را براي جوامع بشري به ارمغان بياورد. اين اسلام و اين تفکر، براي جهان‌خواران و همه کساني که منافعشان در بي‌رقيب بودن است، زنگ خطر بزرگي است. ببينيد! ماركسيسم را توانستند نابود بکنند؛ امروز نيز با تمام قوا روي اسلام متمرکز شده‌اند و مي‌خواهند سفره آن را جمع کنند؛ ما هم واقعا در خواب هستيم! البته خداوند حافظ است و باز عده‌اي خواهند آمد و بحث و احياء خواهند کرد؛ اما با چه هزينه‌هايي؟ ما در اين چند دهه گذشته گامهاي بسيار بلندي برداشتيم و هزينه‌هاي بسيار گزافي پرداخت کرديم تا اسلام به عنوان يك تفكر احياءگر به عرصه بيايد. اما حقيقت آن است که تمام دنيا، از رهبران گرفته تا حتي برخي روحانيون، با اين احياء مخالف هستند. وقتي هم به كنه قضيه وارد مي‌شويم، مشاهده مي‌کنيم كه منافع اقتصادي برخي در معرض خطر قرار گرفته است!

حالا البته هر کسي در حد خودش! گاهي حتي فلان آخوند بهمان مسجد نيز مي‌گويد كه اگر من به فلان تاجر تذکر دهم که عدالت را رعايت و دزدي، رشوه و ربا را رها كند، ديگر به مسجد من نخواهد آمد و نتيجتا چيزي هم نخواهد داد؛ به همين جهت تذکر نمي‌دهد؛ يا طوري تذکر مي‌دهد که کاملا بي‌اثر باشد؛ به عبارت ديگر قضيه ماست‌مالي مي‌شود؛ اين است که اهميت دارد؛ ظهور آقاي خميني اساسا به اين مناسبت براي نسل جوان جهان اسلام اهميت پيدا كرد، كه ايشان اسلام را به عنوان يك تفكر رهايي‌بخش، آزادي‌‌بخش، عدالت‌گستر و ظلم ستيز به صحنه آورد. من نقش آقاي صدر را نيز در همين چارچوب ارزيابي مي‌کنم. آقاي صدر دقيقا همين انديشه و نقش را داشت. بنابراين مسأله ربوده شدن آقاي صدر را بايد در اين چارچوب ارزيابي کرد. ربوده شدن آقاي صدر به اين سادگي نيست که فکر کنيم انساني گم شد! اينطوري نيست. ما بايد قضيه آقاي صدر را با مسأله حرکت احياء‌گري اسلامي مساوي بدانيم؛ مسأله آقاي صدر مسأله يک شخص نيست. مسأله آقاي صدر مسأله خط و اراده‌اي است که مي‌خواست اين حرکت را کور و مسدود کند. به همين جهت است که من اعتقاد دارم، که پيگيري مسأله آقاي صدر نيازمند يک تحقيق جهاني است.

آخرين ديدار
- اگر از آخرين ديدار خود با امام صدر خاطره‌اي به ياد داريد، خوشحال مي‌شويم که بيان بفرماييد؟
غروي: آخرين باري که من آقاي صدر را ملاقات کردم، همان روزي بود که ايشان عازم ليبي شدند. فكر مي‌كنم روز جمعه 25 اوت سال 1978 بود. وقتي من وارد ساختمان محل اقاتم شدم، آقاي صدر را ديدم که از آسانسور بيرون آمده و به بخش لابي وارد شدند. سلام عليکي کرديم و پرسيدم شما کجا و اينجا کجا؟ گفتند که من مسافر و عازم ليبي هستم؛ آمده بودم با آقا مرتضي [طباطبايي] و خانواده‌اش خداحافظي کنم. آنها نبودند و مزاحم خانواده شما شدم. خانم شما زحمت کشيد و سيگاري خريد؛ اما مرتضي نيامد. بنابراين تلفني خداحافظي خواهم کرد. گفتم ليبي براي چه؟ گفتند بومدين وساطت كرده كه با قذافي آشتي كنيم؛ گفتم شما كه نبايد اينقدر ساده باشيد؛ شما را به خدا سفر را لغو كنيد. پرسيدم حالا چه كساني با شما همراه هستند؟ گفتند شيخ محمد يعقوب و عباس بدرالدين. گفتم من مخالفم؛ من قذافي را اصلا داخل آدم نمي‌دانم که شما به ديدنش برويد؛ اگر مي‌توانيد، به اين سفر نرويد.

- چرا امام صدر را از سفر به ليبي منع مي‌کرديد؟
غروي: ببينيد! قذافي آدم نرمالي نيست. من مصاحبه‌اي از قذافي با الحوادث دارم كه آن را به آقاي خميني هم نشان دادم. براي اين‌كه مي‌خواستم ايشان را تشويق كنم كه مسأله آقاي صدر را تعقيب كنند. گفتم اين مصاحبه بيانگر آن است که قذافي انقلابي نيست و دروغ مي‌گويد. سليم اللوزي از او ‌پرسيده بود كه به نظر شما انقلاب ايران به كجا خواهد رسيد؟ قذافي پاسخ داده بود که انقلاب ايران انقلابي است كه به زودي به زباله دان تاريخ خواهد پيوست ...

- قاعدتا زمان اين مصاحبه مربوط به قبل از پيروزي انقلاب است؟
غروي: بله؛ اين مصاحبه قبل از پيروزي انقلاب انجام گرفته بود. قذافي در آن مصاحبه خودش را مافوق همه رهبران جهان عرب و اسلام قلمداد مي‌کند. از جمله مي‌گويد که اسلام اصلا همين کتاب سبزي است که من نوشته‌ام؛ قرآن نيز همين است و انقلاب هم همين است. بقيه انقلاب‌ها و از جمله انقلاب ايران، به زباله‌دان تاريخ خواهند پيوست.

- تکبر قذافي که زبانزد عام و خاص است و اتفاقا در سفرهاي آقايان هاشمي رفسنجاني و خامنه‌اي به ليبي نيز ظهور و بروز داشته است؟
غروي: بله؛ شما ديديد قذافي با آقاي خامنه‌اي چكار كرد؟ يك چادري در بيابان زده بود و در كنج آن به انتظار آقاي خامنه‌اي نشسته بود؛ درب ورودي چادر را آنقدر كوتاه گرفته بود كه وقتي آقاي خامنه‌اي وارد مي‌شود، اينطور تداعي شود که در مقابل قذافي تعظيم کرده است! مخصوصا هم دوربين و تشکيلات فيلم‌برداري را آماده کرده بود تا نشان دهد، که من که هستم و آقاي خامنه‌اي که است!

- البته آقاي خامنه‌اي هم با هوشمندي طوري به چادر وارد شده بودند که امکان سوء‌استفاده را از قذافي سلب کردند ...؟
غروي: همينطور است؛ ايشان با کمي گردش طوري وارد چادر شده بودند که رويشان به سمت قذافي نبود. تلويزيون اين صحنه را نشان داد ...

- نتيجه صحبتتان با امام صدر چه شد؟
غروي: من به آقاي صدر پيشنهاد کردم که کمي صبر کنند. اما ايشان اظهار داشتند که بليط‌ها تهيه شده و چون شخص بومدين هم وساطت کرده است، به اميد خدا مي‌روند تا بلکه «يخ‌ها آب» شود، مقداري به «تلطيف اجواء در لبنان» کمک شود و قذافي از تحريک گروه‌هاي راديکال در لبنان دست بردارد. گفتم اميد به خدا، اما من خيري در اين سفر نمي‌بينم. براي اين‌که قذافي شخصيتي نيست که بواسطه مذاكره با شما از مواضع خود عدول کند. به هر حال خداحافظي كرديم. اين آخرين باري بود که ايشان را مي‌ديدم. خوب يادم هست که سيگار ديگري را روشن کردند و رفتند. آقاي صدر عصر آن روز به ليبي رفتند و بعد هم آن اتفاقات افتاد که شما ديگر خبر داريد. البته مدتي بعد واقعه مهمي اتفاق افتاد ...
ترور بومدين

- چه واقعه‌اي؟
غروي: الآن خدمت شما عرض مي‌کنم. چند ماه بعد از ربوده شدن آقاي صدر توسط قذافي، يكي از روزنامه‌هاي لبنان که احنمالا النهار بود، خبر داد كه چهل روز است که بومدين در صحنه سياسي الجزاير ديده نشده است! اين خبر سر و صدا به پا کرد. خبرنگارها و روزنامه‌نگارها هجوم آوردند؛ از جمله وزير خارجه آن روز و رئيس جمهور امروز الجزاير آقاي بوتفليقه را سوال پيچ کردند.
پاسخ بوتفليقه آن بود که بله، من هم از بومدين خبر دقيقي ندارم؛ مي‌گويند که ايشان طي سفر به مسکو مريض شده و الان در يکي از بيمارستانهاي آنجا بستري است. معلوم شد که بومدين اندکي پس از ربوده شدن آقاي صدر، بدون آنکه اعلان شود، در راس هيئتي عازم مسكو شده، در آنجا به حالت كما رفته و بدون سر و صدا در بيمارستاني بستري گرديده است. چند روز بعد از انتشار اين خبر جسد بي‌جان بومدين که تنها نفس مي‌کشيده است، به الجزاير بازگردانده ‌شده و در يکي از بيمارستانهاي آن بستري مي‌گردد. پزشکان از سراسر دنيا آمدند و هر کدام احتمالي را مطرح کردند. نتايج آزمايشها هرگز اعلام نشد؛ اما يكي از مطالبي كه از قول برخي پزشکان اروپا در مطبوعات نوشته شد، آن بود كه احتمالا دارويي به بومدين تزريق شده بود، كه آثار بيهوشي تدريجي دارد؛ يعني آهسته آهسته انسان را دچار ضعف مي‌کند، قواي مغزي او را از کار مي‌اندازد، او را در حالت کما قرار مي‌دهد و نهايتا هم مرگ او را موجب مي‌شود. به هر حال بومدين يک هفته پس از بازگشت به الجزاير درگذشت ...

- شما مرگ بومدين را هم با ربوده شدن آقاي صدر مرتبط مي‌دانيد؟
غروي: دقيقا؛ من مسأله را اينطور مي‌بينم: تنها كسي كه از كل جريان سفر آقاي صدر به ليبي اطلاع داشت و بلکه خودش واسطه انجام اين سفر بود، توسط شوروي از صحنه حذف شد.
- بوتفليقه چطور؟
غروي: بوتفليقه احتمالا اطلاع نداشت. البته شما مي‌دانيد که اين‌گونه قتل‌ها، زنگ خطري براي همه كساني است كه اطلاعات دارند. يعني هشداري است که هر کس بخواهد اطلاعات خود را فاش کند، چنين سرنوشتي خواهد يافت.

- آيا احتمال مي‌دهيد که قتل محمد صالح حسيني نيز با ربوده شدن امام صدر مرتبط بوده باشد؟
غروي: متاسفانه در باره اين موضوع كار اطلاعاتي صورت نگرفته است. بدون اطلاعات هم نمي‌توان صحبت کرد. همين قدر بگويم که ترورهايي كه صورت مي‌گيرد، قطعا با قضيه‌اي در ارتباط است. ترور آقاي دكتر صبحي صالح، يكي ديگر از ترورهايي است كه با اين قضيه در ارتباط است ...

ترور صبحي صالح
- با مسأله ربوده شدن امام صدر؟
غروي: بله؛ با قضيه ربوده شدن آقاي صدر و با قضيه انقلاب اسلامي ايران.

- ترور شيخ صبحي صالح که همزمان با اوج‌گيري خشونت در لبنان و مقارن ترور شيخ حسن خالد و رشيد کرامي صورت گرفت. آيا شما ترور ايشان را از جريان ترور ديگر رهبران اهل سنت لبنان جدا مي‌دانيد؟
غروي: بله؛ به نظر من اين يک قضيه خاص است؛ الآن برايتان توضيح مي‌دهم. البته اين تحليل و نظر شخصي من است. بحث اقناعي نمي‌خواهم بکنم. خدمت شما عرض کنم که دكتر صبحي صالح استاد من در دانشكده ادبيات بود ...

- و آن‌طوري‌که دکتر چمران و برخي بزرگان ديگر نقل کرده‌اند، ظاهرا با تشيع و شيعه هم ميانه خوبي نداشت؟
غروي: حالا ...؛ خيلي هم بد نبود. ديدگاه او، ديدگاه شيخ شلتوت بود. ايشان اعتقاد داشت كه مذهب جعفري هم يكي از مذاهب پنجگانه اسلام است. صبحي صالح مذهب جعفري را قبول داشت. من خيلي با ايشان بحث مي‌کردم و حتي در آسانسور هم ولش نمي‌کردم؛ خيلي وقت‌ها تا کنار ماشينش او را همراهي و با او بحث مي‌‌کردم. آدمي بسيار باسواد و خيلي اهل مطالعه بود. من قبل از اين‌که ايشان استادم بشود، برخي سخنراني‌هاي ايشان در مراکش و الجزاير را از طريق تلويزيون ديده و خيلي به ايشان علاقمند شده بودم. صبحي صالح كسي بود كه به اين نقطه رسيده بود، كه در جهان اهل سنت او، و در جهان تشيع آقاي صدر، مي‌توانند حلقه ارتباطي باشند که از تعصبات ديني بکاهند. من اين مطلب را همينطوري نمي‌گويم؛ بلکه در باره آن خيلي با او صحبت کردم. صبحي صالح همانند آقاي صدر به «امت اسلامي» اعتقاد داشت. ايشان اعتقاد داشت که اگر امت اسلامي به عنوان يک مجموعه واحد تشکيل شود، مي‌تواند به چنان آزادي‌هاي سياسي برسد، که اسباب شکوفايي و رشد اقتصادي آن را فراهم کند، تا اينطور سر هر چيز دست گداييش به سمت غرب دراز نباشد. خوب، اين خيلي مهم بود. براي اين‌که در جهان اهل سنت اصلا چنين اعتقاداتي وجود نداشت. خيلي اهميت داشت که در جهان اهل سنت کسي وجود داشته باشد و اين‌گونه فکر کند.

من فکر مي‌کنم که افرادي به اين نتيجه رسيده بودند که صبحي صالح همان افکار و انديشه‌هاي آقاي صدر را دارد. آنها نگران آن بودند که پس از آقاي صدر فرد ديگري پيدا شود، که از طريق ارتباط با صبحي صالح، ميان جهان تشيع و دنياي اهل سنت چنين پيوندي برقرار کند. صبحي صالح در عين حال سخنوري بود که در ميان علماي اهل سنت و حتي امام‌هاي مسجد الحرام، هيچ کس به پاي او نمي‌رسيد. خيلي قهار و در عين حال باسواد بود. بنابراين حضور ايشان قطعا همانند حضور آقاي صدر، مانع و مزاحم تحقق برنامه‌هايي بود که آن افراد براي منطقه در نظر داشتند.

- آيا شيخ حسن خالد چنين موقعيتي در لبنان نداشت؟
غروي: نه؛ شيخ حسن خالد به جهت فکري چنين وزني نداشت. البته به عنوان مفتي اهل سنت، وزن سياسي داشت؛ اما به جهت فکري، مثل صبحي صالح نبود. رشيد كرامي ‌هم اگرچه در ميان اهل سنت لبنان به عنوان يك سياستمدار متدين جايگاه مهمي داشت، اما به جهت اعتقادي آن نگرش و وزن را نداشت.

- بنابراين شما اعتقاد داريد که همان کساني که ربودن امام صدر را طراحي کردند، با همان انگيزه، ترور شيخ صبحي صالح را نيز طراحي نمودند؟
غروي: دقيقا! بحث من آن مسأله اعتقادي است که مطرح کردم.

- رابطه شيخ صبحي صالح با انقلاب اسلامي ايران چطور بود؟
غروي: وقتي در اولين سال پيروزي انقلاب صبحي صالح را جهت شرکت در جشن‌هاي دهه فجر به ايران دعوت کردم، ايشان دعوت من را نپذيرفت. ايراداتي داشت و گفت که من انقلاب شما را اسلامي نمي‌دانم!... پرسيدم يعني شما نمي‌خواهيد شرکت کنيد؟ گفت چرا؛ شرکت مي‌کنم، اما در اينجا؛ گفتم خوب، ما مي‌خواهيم يک جايي را بگيريم و شما هم يکي از سخنرانان باشيد. گفت مراسم را در مسجدي بگيريد که من نماز مي‌خوانم. مسجد عايشه بکار را در اختيار ما گذاشت که در طبقه زيرين آن سالن خيلي بزرگي داشت. به اين ترتيب ما جشن اولين سالگرد پيروزي انقلاب در لبنان را نه در سفارت يا يک محله شيعه‌نشين، بلکه در كانون اهل سنت برگزار كرديم.

- اختلاف نظرهاي شيخ صبحي صالح با امام صدر را چگونه تحليل مي‌کنيد؟ برخي بزرگان نقل کرده‌اند که ايشان با امام صدر مشکلات اساسي داشتند ...
غروي: خوب بله؛ بايد با هم گفتگو مي‌کردند ...

- اتفاقا گفتگوهاي فراواني داشتند؛ اما با اين حال ظاهرا رفتار شيخ صبحي صالح عليه امام صدر کينه‌توزانه بود. نمونه آن اهانت ايشان به امام صدر در جريان کنفرانس انديشه اسلامي در شهر تيزي‌وزو الجزاير بود که علماي اهل سنت و مولود قاسم رفتار ايشان را به سختي مورد اعتراض قرار دادند؟
غروي: ممکن است در ابتدا اينطور بوده باشد. بايد ببينيم اين وقايع در چه زماني اتفاق افتادند ...

- کنفرانس تيزوي‌وزو الجزاير در سال 1972 برگزار شد ...
غروي: خوب ببينيد؛ اين مربوط به همان ابتدا است. در ابتداي حضور آقاي صدر در لبنان احتمالا چنين واکنش‌هايي وجود داشته است. اما در آن اواخري که من در لبنان بودم، چنين روحيه‌اي را در صبحي صالح نديدم.
- يعني مواضعش نسبت به تشيع و امام صدر تعديل شده بود؟
غروي: بله؛ خيلي تعديل شده بود.

همدستان قذافي در جهان عرب
- آيا ترور زهير محسن را با ربوده شدن امام صدر مرتبط نمي‌دانيد؟
غروي: زهير محسن که در فرانسه ترور شد، رئيس گروه الصاعقه بود؛ الصاعقه هم طرفدار سوريه بود. به هر حال بخشي از اين ترورها براي آن است که اين آقاياني که اطلاعاتي دارند، بعدها آنها را در قالب خاطرات خود منتشر نسازند. طبيعتا اين نوع آدم‌ها در باره خيلي مسائل مي‌توانستند اطلاعات داشته باشند؛ مسأله آقاي صدر، مسائل پشت پرده جريان صلح، اسرار رهبران عرب، ترور ملک فيصل، نقشه‌هايي که براي لبنان و خاورميانه طراحي شده بود و ...

- آيا احتمال مي‌دهيد که برخي جريانهاي سياسي داخل سوريه نيز در ربودن امام صدر با قذافي همدست بوده باشند؟
غروي: حقيقت آن است که من بارها به دکتر چمران هشدار دادم که اينها ممکن است با قذافي همدست باشند. يادم هست که يک بار هزاران اتوبوس از لبنان به سمت دمشق به حرکت درآمدند تا آزادي امام صدر را خواستار شوند. اينها را در منطقه جديد المتن، يعني در مرز سوريه و لبنان متوقف کردند و راه ندادند. به چمران گفتم که يکي از شواهد صدق نگراني من همين است! چه اشكالي داشت که اينها به سوريه بروند و در جلوي كاخ رياست جمهوري اجتماع کنند؟ همانطور که قبلا اشاره کردم، من معتقد هستم که حتي عرفات هم از توطئه عليه آقاي صدر مطلع بوده است ...

- قبل از ربوده شدن امام صدر؟
غروي: بله، قبل از ربوده شدن ايشان؛ به نظر من عرفات از آن اتفاق نظر كلي ميان آمريکا، شوروي، اسرائيل و سران عرب، که آقاي صدر نباشد، قطعا اطلاع داشته است. اين را نيز بارها به چمران متذکر شدم ... به هر حال عرفات امروز قطعا مي‌داند که چه اتفاقي براي آقاي صدر رخ داده است ؛ البته همانطورکه گفتم، اينها نقطه نظرات و تحليل‌هاي شخصي من است؛ يعني آن فضايي که مي‌بينم، من را به اين تحليل مي‌رساند که مسائل بايد به اين شکل باشند. طبيعتا در آينده ممكن است خلاف آنچه امروز مي‌گويم ثابت شود؛ اما تا اينجا، من هنوز به اعتقاد خود باقي هستم.

- گروه‌هاي فلسطيني مخالف عرفات چطور؟ امثال گروه‌هاي جرج حبش، احمد جبرئيل و ...؟
غروي: آنها كه قطعا در جريان بودند؛ آنها خيلي با قذافي رفيق بودند ...

- آيا احتمال مي‌دهيد که برخي افراد يا جريانات سياسي ايران، به طور مستقيم يا غير مستقيم، در ماجراي ربودن امام صدر با قذافي همدست بوده باشند؟
غروي: ببينيد! اينها يك راه اثبات دارد؛ راه اثبات هم اين است که تحقيقات شروع شود. اگر کساني سنگ اندازي كردند، معلوم مي‌شود که نمي‌خواهند حقيقتي روشن شود ...

- خوب اين سنگ‌اندازي که از ابتداي انقلاب همواره وجود داشته است؟
غروي: درست است؛ از اول انقلاب سنگ‌اندازي کردند و توانستند روند پيگيري را در جايي متوقف كنند. خوب، الآن خودشان بيايند و بگويند چرا؟ فرض کنند که در اين قضيه متهم شده‌اند و به خاطر منافع خودشان هم که شده، بيايند از خودشان دفاع کنند. استدلال کنند که صاحب هيچ نفعي نبوده‌اند و تنها به برخي دلايل خاص سنگ اندازي مي‌كرده‌اند ...

- پس شما چنين احتمالي را منتفي نمي‌‌دانيد؟
غروي: نه؛ هيچ احتمالي منتفي نيست؛ هيچ چيز منتفي نيست.

رابطه با دکتر چمران
- در باره رابطه عاطفي ميان امام صدر و دکتر چمران سخنان زيادي گفته شده است. حضرتعالي اين رابطه را چگونه تفسير مي‌کنيد؟
غروي: حقيقت آن است که يک علاقه عاطفي خيلي شديدي ميان اين دو نفر موجود بود. دکتر چمران حقيقتا علاقه وافري به آقاي صدر داشت و آقاي صدر نيز متقابلا همينطور.
به نظر من نزديکي دو تن، نه به دليل کار سياسي مشترک، که به دليل مباني اعتقادي و دردهاي مشترک آنها بود. چمران مانند آقاي صدر اعتقاد داشت که شيعيان لبنان مورد ظلم و اجحاف قرار گرفته‌اند، طبقه‌اي محروم هستند و براي رهايي آنها از حرمان خيلي بايد كار كرد. چمران مانند آقاي صدر اعتقاد داشت که از منظر قرآن، اسم کارساز نيست و صرف اين‌که کسي اسما مسلمان باشد، اما به هيچ يک از احکام اسلام پايبند نباشد، اثري نخواهد داشت. آنها با تمام وجود به اين آيه شريفه قرآن باور داشتند که «الا ان حزب‌الله هم الغالبون»؛ آنها مي‌گفتند حزبي که بخواهد در مبارزه خود پيروز شود، بايد قبل از هر چيز حزب خدا باشد، احکام الهي را اجرا کند و حتي در سياست هم دروغ نگويد.

آنها در پي آن بودند که کانوني اسلامي بسازند تا بتوانند جوانان شيعه را در آن تربيت کنند. آنها علت اصلي شكست‌هاي پي در پي مسلمانان در برابر اسرائيل را اين مي‌دانستند که به قرآن اعتقاد ندارند. آنها مي‌گفتند مسلمانان اين آيه شريفه را باور نکرده‌اند که «ان تنصر الله ينصركم ويثبت اقدامكم»؛ مي‌گفتند که مسلماناني که عموما به احکام اسلام بي‌توجه و تنها در پي گرفتن يک وجب زمين هستند، کجا خداوند را ياري کرده‌اند كه حالا توقع ياري شدن از سوي ذات اقدس الهي در مبارزه عليه اسرائيل را داشته باشند؟ مي‌خواهم بگويم مباني اعتقادي و دردهاي مشترک آقاي صدر و دکتر چمران باعث شد كه اين دو تن با تمام توان و با قبول همه خطرات دست يکديگر را براي همکاري بفشارند. رابطه عاطفي اين دو بزرگوار نيز دقيقا از اين نزديكي فكري نشات گرفته بود؛ اين دو تن دقيقا مي‌دانستند که براي چه هدفي كار و جان‌فشاني مي‌كنند؛ طبيعتا دشمن و طرف مقابل هم فهميد که اينها برنامه دراز مدت دارند.

وقتي مي‌گويم دشمن، منظورم به هيچ‌وجه دشمن داخلي نيست؛ منظورم همان دشمن خارجي است که خيلي دقيق، حساب‌شده و مبتني بر تحقيق کار مي‌کند؛ همانهايي که در سازمان سيا مي‌نشينند، سطر به سطر مقالات و کلمات را با نهايت دقت زير و رو مي‌کنند و از روي آن گزارش مي‌نويسند؛ همانهايي که شما روي هر کس دست بگذاريد، آنها کامل‌ترين شرح حال را از او در اختيار دارند؛ وقتي انگليسي‌ها بخواهند سفيري به ايران بفرستند، وزارت خارجه ما که هيچ اطلاعاتي از او ندارد، تازه در صدد بر مي‌آيد در باره او تحقيق کند. اما وقتي ما مي‌خواهيم سفيري به عراق بفرستيم، آنها هستند که بلافاصله گزارش مي‌دهند، که ايراني‌ها تصميم دارند سفيرشان در عراق يک نظامي باشد! به عبارت ديگر آنها از وزارت خارجه ما مطلع‌تر هستند.
دشمنان خارجي اينطوري کار مي‌کنند؛ اول مي‌نشينند مطالعه مي‌کنند و بعد برنامه‌ريزي مي‌کنند که چه کسي با چه وسيله‌اي سرکوب و له شود؛ معمولا هم با زدن اتهامات و با پاشيدن بذر اختلافات داخلي عمل مي‌کنند؛ اتفاقا يکي از نکات جالب همين است که آنها معمولا خودشان براي سرکوب کردن مخالفانشان کمترين دخالتي نمي‌کنند و حتي هزينه‌اي هم نمي‌پردازند! ... مخالفان را به دست خود آنها از سر راه بر مي‌دارند ...

- آيا احتمال مي‌دهيد که شهادت دکتر چمران در جبهه‌هاي جنگ تحميلي هم در چارچوب همان تئوري «احياء اسلام» قابل تحليل باشد؟
غروي: ببينيد! من با دکتر چمران خيلي محشور بودم؛ حتي در ايران؛ وقتي هم دکتر چمران به اهواز رفت و ستاد. جنگ‌هاي نامنظم را تشكيل داد، هميشه تلفني با او در تماس بودم. يادم هست که خيلي وقت‌ها که زنگ مي‌زدم، او در منطقه بود؛ اما همواره عنايت داشت و وقتي برمي‌گشت، فورا زنگ مي‌زد. من خودم به اهواز نرفتم؛ براي اين‌که ذاتا با جنگ مخالف هستم. اما چمران خواهش کرده بود که بچه‌هايي از اصفهان به اينجا مي‌آيند، که او نمي‌توانست آنها را بدون شناسايي در ستاد جنگ‌هاي نامنظم شرکت دهد. چمران خيلي گزينشي عمل مي‌کرد. تقاضاي او آن بود که من در اصفهان ميزان فداكاري و اعتقاد آنها را ارزيابي و در صورت تاييد آنها را با نامه‌اي به سمت اهواز روانه کنم.

خوب، خيلي‌ها از طرف چمران مي‌آمدند که نامه بگيرند؛ من هم تحقيق مي‌کردم و بعد نامه مي‌نوشتم. خيلي از اين بچه‌ها شهيد شدند؛ چهار نفر از آنها هم جانباز هفتاد هشتاد درصد هستند که هنوز هم نزد من مي‌آيند. غرض آنکه من در هر تماس تلفني از دکتر چمران تقاضا مي‌کردم که به تهران بازگردد؛ مي‌گفتم که ارزش وجودي تو براي ملت ايران بيش از آن است كه در جبهه شهيد شوي؛ اما چمران صراحتا پاسخ مي‌داد که «من مي‌مانم تا بروم»؛ چمران بارها عنوان کرد که «نمي‌دانستم كه با اين همه ريا، با اين همه شارلاتان‌بازي، با اين همه دروغ و با اين همه تزوير، مواجه مي‌شوم. هرگز فكر نمي‌كردم که چنين چيزهايي را به نام اسلام مشاهده کنم. خسته شدم و دائم در نمازم از خدا مي‌خواهم که هرچه زودتر مرا از اين دنيا ببرد»!

- به هر حال شما به دکتر چمران خيلي نزديک بوديد؛ آيا ايشان هيچ‌وقت از شخص و گروهي نام نبرد؟
غروي: نه؛ چمران هيچ‌گاه نگفت که کدام افراد، کدام گروه‌ها و کدام دستگاه، دل او را چنين به درد آورده است. به هر حال آخرين بار فكر مي‌كنم که در جريان شهادت علي عباس از بچه‌هاي لبنان بود که با او ديدار کردم. چمران به تهران آمده بود تا در جلسه‌اي که براي علي عباس گرفته بودند، شرکت کند. يادم هست که جريان بني‌صدر اتفاق افتاده بود؛ به چمران گفتم كه آقاي خميني تصميم دارند تا شما رئيس جمهور بشويد؛ بنابراين ديگر به جبهه باز نگرد. اما چمران گفت «فلاني؛ بيا ببوسمت؛ اين آخرين سفر من است و ديگر بر نمي‌گردم». همينطور هم شد؛ چهل و هشت ساعت نشد که دکتر چمران به شهادت رسيد.

- آخرين ارزيابي دکتر چمران از وضعيت امام صدر چه بود؟ آيا هنوز به حيات ايشان اميدوار بودند يا ديگر قطع اميد کرده بودند؟
غروي: نه؛ چمران تا آخرين لحظه به حيات آقاي صدر اميدوار بود. البته من از همان اول قطع اميد كرده بودم، اما چمران تا آخر خيلي اميدوار بود. يادم هست که وقتي در لبنان بوديم، بارها براي ديدن حافظ اسد و عبدالحليم خدام به سوريه رفت و اتفاقا يکي دو بار من را هم با خود برد. البته من در ملاقات با خدام او را همراهي کردم و نه در ملاقات با حافظ اسد.

گذشت و آزادمنشي
- در سخنان خود اشاره داشتيد که افراد زيادي عليه امام صدر به مخالفت و دشمني برخاستند. بديهي است که اين کارشکني‌ها حرکت آن بزرگوار را کند مي‌ساخت. برخورد امام صدر با اين‌گونه افراد، خصوصا با روحانيون مخالف خود چگونه بود؟
غروي: حقيقت آن است که من هيچ‌گاه نديدم كه ايشان با اسم، از مخالفين خود، اعم از روحاني و غير روحاني، گله كرده باشد؛ ايشان معتقد بودند که ما وقتي با پيروان ديگر اديان و مذاهب با آرامش به گفتگو مي‌نشينيم و در پي تفاهم هستيم، با خودي‌ها و روحانيون به طريق اولي بايد چنين رويه‌اي را در پيش بگيريم.

-آيا خاطره‌اي در اين رابطه داريد؟
غروی: بله! آقاي صدر دقيقا مي‌دانست که کدام افراد روحاني شاغل در دفتر کار ايشان، براي سفارت خبر مي‌برند ...

- ببخشيد استاد! مگر سفارت ايران در دفتر امام صدر جاسوس داشت؟
غروی: بله؛ دو تا طلبه ايراني بودند که در دفتر آقاي صدر کار مي‌کردند و اخبار ايشان را به قدر منتقل مي‌کردند. آقاي صدر دقيقا آنها را مي‌شناخت و به ما نيز تذکر داده بود که آنها براي سفارت خبر مي‌برند. البته من هم در سفارت گوش به زنگ شده و خود مشاهده کردم که استنباط ايشان درست بوده است؛ آن دو نفر مرتب مي‌آمدند و خبر مي‌آوردند.

- چگونه توانستيد اين موضوع را تحقيق کنيد؟
غروي: سيستم سفارت طوري بود كه مراجعين ويژه مستقيما با آسانسور به اتاق سفير مي‌رفتند و کسي آنها را نمي‌ديد. به همين جهت بايد گوش به زنگ مي‌بودم تا بتوانم صحت و سقم ماجرا را متوجه شوم. از آنجايي که سفير براي كار من ارزش زيادي قايل بود، به منشي سپرده بود که من آزاد هستم؛ يعني هر وقت کار دارم، بدون هماهنگي مي‌توانم داخل شوم و سفير را ببينم. به همين جهت حتي وقتي هم سفير ميهمان داشت، رفت و آمد من به دفتر سفير آزاد بود؛ براي اين‌که منشي خيال مي‌کرد که کار مهمي دارم؛ راحت درب اتاق سفير را باز مي‌کردم و مي‌ديدم که چه کسي در آنجا نشسته است. اين‌گونه بود که متوجه شدم استنباط آقاي صدر درست است و آن دو روحاني براي قدر خبر مي‌برند.

- برخورد امام صدر با اين آقايان چطور بود؟
غروي: همين را مي‌خواهم بگويم. آقاي صدر اگرچه تمام شرايط احتياط را به جا مي‌آوردند، اما حتي با همين آقايان هم برخورد خيلي خوبي داشتند. اصلا به اخراج آنها معتقد نبودند. خيلي راحت مي‌گفتند باشد، بگذاريد خبر ببرند، اهميتي ندارد!

- يکي از مسائلي که از ابتداي انقلاب تاکنون همواره در ايران مطرح بوده است، آزادي بيان و مطبوعات است؛ اغلب جريانات سياسي بر آزادي بيان و مطبوعات تاکيد دارند، اما در عمل از محدود شدن رقباي خود شادمان مي‌شوند. برخورد امام صدر با مطبوعات مخالف ايشان به چه شکلي بود؟

غروي: ببينيد! اصولا كسي كه در فضاي فرهنگي لبنان زندگي کند و آن مطبوعات آزاد را ببيند، من فکر نمي‌کنم که حتي در تصورش هم بگنجد، كه بتواند با مطبوعات برخورد خشن داشته باشد. آنجا فضا آنقدر باز بود، كه حتي در خود آمريکا و انگليس نبود. براي اين‌که در آن کشورها مطبوعات تحت نفوذ يک جريان قرار دارد؛ حالا يا جريان صهيونيسم يا هر جريان ديگر؛ اما در لبنان هر گروهي براي خود يک نشريه داشت؛ بنابراين هر کس حرف خودش را مي‌زد. به همين جهت هم اطلاعات خيلي رو مي‌آمد. اين آن را لو مي‌داد و آن هم اين يکي را؛ همه همديگر را نقد مي‌کردند و اطلاعات خيلي زياد بود. به همين جهت فکر نمي‌کنم که حتي در مخيله آقاي صدر مي‌گنجيد که بتوان روزنامه‌اي را بست، جلوي حرف زدن کسي را گرفت. خود آقاي صدر تا آنجايي که من ايشان را ‌شناختم، ذاتا خيلي آزادي‌خواه بود؛ ايشان نه تنها آزادي‌خواه بود، بلکه بيشتر از همين ديدگاه بود که به دين مي‌نگريست. آقاي صدر دين را يک عنصر آزادي‌بخش و رهايي‌بخش مي‌دانست. ايشان به شدت با جنبه‌هاي ديکتاتوري و استبدادي نظام‌هاي سياسي مخالف بود.

محمد‌جواد گلزار
شما نمي‌دانيد، امروز با چه كسي مي‌جنگيد. شما با فرزندان محمد (ص)، علي، حسن و حسين(ع) و با اهل بيت رسول خدا (ص) و اصحاب او وارد جنگ شده‌ايد. شما با قومي مي‌جنگيد كه ايماني فراتر و برتر از همه انسان‌هاي اين كره خاكي دارند.
پيام سيد حسن نصرالله پس از حمله اسراييل به لبنان

امام موسي صدر نخستين جرقه مبارزه
سيد حسن نصرالله متولد 31 اگوست 1960 روستاي «البزوريه» در جنوب لبنان است. پدرش «عبدالكريم»، سبزي و ميوه‌فروشي مي‌كرد و حسن براي كمك به پدر به دکان وي رفت‌ و آمد داشت. در دكان و بر سينه ديوار آن، عكس امام موسي‌صدر آويزان بود؛ عکسي که نخستين جرقه‌هاي محبت موسي صدر و جنبش امل را که آن زمان به جنبش محرومان معروف بود، در دل سيد حسن روشن کرد. با اين که با هيچ‌يك از علماي ديني آن‌وقت در ارتباط نبود و خانواده‌اش هم، يك خانواده ديني شاخص نبود، ولي سيدحسن نوجوان، علاقه‌مند به دين بود و اين علاقه در حيطه انجام فرايض معمول مانند نماز و روزه محدود نبود، او فراتر از اين‌ها هم مي‌رفت. اين علاقه وي را واداشت که با سن اندكش در سال 1976 به نجف برود و تحصيلات حوزوي خود را در آنجا آغاز کند.
در سال 1978 به لبنان بازگشت و در مدرسه الامام المنتظر(عج)، که شهيد سيد عباس موسوي آن را تأسيس کرده بود، تحصيلات حوزوي خود را پي گرفت و در همان حال، به فعاليت‌هاي سياسي در جنبش امل مشغول و مسئول سياسي جنبش امل در منطقه بقاع شد.

تأسيس حزب‌الله
پس از آن که امام موسي صدر در ليبي به صورت مرموزي ربوده شد، اختلافات بسياري در سطح رهبري جنبش امل به وجود آمد که در اثر آن و خروج عده‌اي از رهبران از اين جنبش، حزب‌الله لبنان تأسيس شد. سيد حسن در حزب‌الله نيز مسئوليت‌هاي مختلفي را عهده‌دار شد؛ از جمله عضويت در شوراي رهبري حزب‌الله، اما از فضاي درس و بحث فاصله نگرفت و به تحصيلات علمي خود ادامه داد تا جايي که در سال 1989 براي تکميل تحصيلات خود به قم مسافرت کرد، اما حملات گسترده اسراييل به لبنان و مبارزات حزب‌الله به او اجازه نداد، بيش از يک سال در قم بماند و بار ديگر به لبنان بازگشت، تا در کنار برادرانش به مبارزه با رژيم صهيونيستي بپردازد.

شهادت سيد عباس موسوي
در سال 1992 و پس از شهادت سيد عباس موسوي، دبيرکل وقت حزب‌الله لبنان، با اجماع شوراي رهبري حزب‌الله سيد حسن نصرالله، دبيرکل جديد اين جنبش شناخته شد. شهادت سيد عباس موسوي به همراه خانواده‌اش، تأثير بسزايي در روحيه مردم لبنان و به وي‍ژه رزمندگان حزب‌الله گذاشت و پس از آن بود که مبارزات و حملات حزب‌الله شکل جديدي به خود گرفت و حمايت عمومي در ميان مردم لبنان از حزب‌الله رو به فزوني نهاد. در اين ميان، اسراييل نيز در سال‌هاي 1993 و 1996 عمليات‌هاي خوشه‌هاي خشم و تسويه حساب را به اجرا گذاشت که با مقاومت سرسختانه حزب‌الله، که از کم‌ترين امکانات نظامي برخوردار بود، روبه‌رو شد.

شهادت فرزند ارشد
سپتامبر 1997 دو تن از رزمندگان حزب‌الله در حمله به يکي از مواضع ارتش اسرائيل در منطقه جبل‌الرفيع در جنوب لبنان به شهادت رسيده و پيکر آنان به دست نيروهاي اسرائيلي افتاد. تلويزيون اسرائيل بدون اطلاع از هويت اين دو نفر، تصوير خون‌آلود آنان را به نمايش گذاشت، به سرعت مشخص شد که يکي از اين دو تن، سيد هادي، فرزند سيد حسن نصر‌الله، دبير کل حزب‌الله است. انتشار اين خبر همانند بمبي در جامعه لبنان صدا کرد و تحول بسيار مهمي در پي داشت. در تاريخ لبنان، چه در زمان جنگ داخلي و چه در مقابله با تجاوز نظامي اسرائيل، هيچ‌گاه ديده نشد که فرزند يکي از رهبران گروهاي سياسي و يا شبه نظاميان در راه مبارزه کشته شده باشد.

اين واقعه، موجي از احساسات جوشان همدردي، احترام و شيفتگي را نسبت به دبير کل حزب‌الله در ميان همه طوايف مذهبي لبنان در پي داشت، به گونه‌اي که همه آحاد ملت لبنان از هر دين و مذهبي، تحت تأثير شديد اين واقعه قرار گرفتند. رهبران سياسي لبنان نيز يکي پس از ديگري به ديدار سيد حسن نصر‌الله رفته و ضمن گفتن تبريک و تسليت به مناسبت شهادت سيد هادي نسبت به شخصيت مبارز و صادق دبير کل حزب‌الله، مراتب قدرداني و احترام خود را ابراز داشتند. اين ابراز همدردي و احترام منحصر به لبنان نبود و افرادي چون امير عبد‌الله، وليعهد عربستان نيز براي نخستين بار در تاريخ حزب‌الله، با ارسال پيام تسليت براي دبير کل حزب‌الله، حمايت خود را از مقاومت اسلامي اعلام نمود.

سال2000 طعم شيرين پيروزي
در سال 2000 و در زماني که مذاکرات عرفات و مسئولان آمريکايي و اسراييلي براي حل کشمکش خاورميانه، راه به جايي نبرده بود، ارتش اسراييل در حرکتي يک‌جانبه و بدون گرفتن کمترين امتيازي از حزب‌الله، از اراضي اشغالي جنوب لبنان عقب نشيني کرد و به جز مناطق محدود مزارع شبعا، نيروهاي خود را از همه مناطق تحت اشغال عقب کشيد. اين شکست مفتضحانه، علاوه بر استحکام بخشيدن به مواضع حزب‌الله، مبتني بر مقاومت، باعث شد تا سيد حسن نصرالله به موفقيتي بي‌سابقه در ميان اعراب دست يابد، تا اين که به عنوان مهم‌ترين شخصيت جهان عرب شناخته شود.
از سوي ديگر، حزب‌الله لبنان با تکيه بر اين موفقيت، توانست حضور خود را در عرصه سياسي لبنان تقويت کند تا جايي که علاوه بر حضور پرتعداد در پارلمان لبنان، سکان تعدادي از وزارتخانه‌ها را نيز به دست گيرد.

انتفاضه، درسي از حزب‌الله
پيروزي‌هاي پي در پي حزب‌الله در عرصه‌هاي مختلف سياسي و نظامي در ميان فلسطينيان نيز تأثير خود را بر جاي گذاشت. مردم آواره فلسطين به ويژه جوانان، که سال‌ها دل به روند مذاکرات صلح خاورميانه بسته بودند، دريافتند که مشکل فلسطينيان، با مذاكره و رژيم اشغالگر، حل نمي شود و با اين پيش‌زمينه، انتفاضه دوم مسجدالاقصي شکل گرفت؛ انتفاضه‌اي که به حماس قدرتي ديگر بخشيد و با پيروزي حماس در انتخابات فلسطين وارد مرحله‌اي جديد شد؛ مرحله‌اي که ديگر با جنگ شش روزه اعراب و اسراييل پايان نمي‌يابد، چه آن که نصرالله در پيام خود چنين گفت:

از حالا به بعد، شما جنگي تمام‌عيار خواستيد، پس اين هم جنگ تمام عيار شما. اين را خواستيد. حكومت شما خواست قواعد بازي تغيير كند، پس قواعد بازي تغيير مي‌كند. شما نمي‌دانيد امروز با چه كسي مي‌جنگيد. شما با فرزندان محمد (ص)، علي، حسن و حسين (ع) و با اهل بيت رسول خدا (ص) و اصحاب او وارد جنگ شده‌ايد. شما با قومي مي‌جنگيد كه ايماني فراتر و برتر از همه انسان‌هاي اين كره خاكي دارد. شما خواستار جنگي تمام‌عيار با قومي شديد كه به تاريخ، و فرهنگ خود افتخار مي‌كند و قدرت مادي، امكانات، مهارت، خرد، آرامش، رويا، عزم، ثبات و شجاعت دارد و به اميد و ياري خدا روزهاي آينده را ميان ما و شما خواهيم ديد.

جهاد الخازن، روزنامه‌نگار سرشناس جهان عرب، سردبير سابق روزنامه «الحيات» و مشاور فعلي اين روزنامه مقاله‌اي زيبا در محکوميت جنايات اسرائيل در روزنامه «الحيات» لندن به چاپ رسانده است که در نوع خود بي‌نظيرو گوياي بسياري از تحولات و انعکاس جنگ جاري در لبنان بين اسرائيل و نيروهاي مقاومت اسلامي و حزب‌الله لبنان است. وي يک روزنامه‌نگار لائيک است که سالها با روند «صلح خاورميانه» و به رسميت شناختن اسرائيل زندگي و از آن دفاع کرده است. او اکنون از مواضع سابق خود عدول و همه جهان عرب با شهروندان، روشنفکران و روزنامه‌نگارانش را به عدم اعتراف به اسرائيل در منطقه فرا مي‌خواند. بدون تفسيري ديگر آنچه او نوشته است را بخوانيد و به ميزان نفوذ و تاثير مقاومت اسلامي لبنان در وجدان نيروهاي جهان عرب پي ببريد:

امروز اعلام مي‌کنم که اعترافم به اسرائيل را پس مي‌گيرم. اسرائيل يک دولت نيست بلکه يک سازمان مافيايي و تروريستي مجرم است که از هر سازمان مافيايي در جهان خطرناکتر است چرا که با پرداخت رشوه به قاضي آمريکي (دولت امريکا) و با حمايت او ضد قانون عمل مي‌کند.

اسرائيل تنها دولت دموکراتيک در خاورميانه نيست بلکه دولتي تروريستي با همه موسساتش است.
من هيچگاه اضطراري به اعتراف به اسرائيل نداشتم، من يک لبناني هستم و لبنان هيچ معاهده‌اي را با اسرائيل امضا نکرده است با اين همه من داعيه صلح داشتم و دارم و همين امر باعث شد تا پس از سال 1993 اميدوار باشم که کل منطقه به سوي صلح حرکت خواهد کرد و من اشتياق وافر پيدا نمودم تا در صف مقدم اين جريان بوده و به خود وعده دادم تا براي بار اول از پايان سال 1966، براي اولين بار از قدس ديدار کنم.
و امور اينچنين بود و اما اکنون هرگونه ارتباط شخصي ام و هر چيزي که به گونه اي با اسرائيل ارتباط داشت را لغو کردم.

راست افراطي در سرزميني که اکثريت ليبرال آن صلح مي‌خواست نخست وزيري را که قادر بر ساخت صلح بود را به قتل رساند و تا آنجا پيش رفت که يک جنايتکار جنگي جايگزين جنايتکاري ديگر شد تا اسرائيل را هيتلري کوچک ( ارييل شارون ) و يا فردي مثل رهبر سازمان جنايتکار مافيا " کابو ديتتوتي کابي " رهبري کند.
هزاران هزار کشته از شهروندان، قربانياني که در آن خانواده‌هاي کاملي‌اند که ما با اسم و تاريخ و عکس و نام اطفالشان آنها را مي شناسيم، شهرونداني که هرگز در کارزار مشارکتي نداشتند... و اين تعريف تروريسم است نه عمليات نظامي حماس يا حزب‌الله که به ربودن يک يا دو سرباز در اينجا و آنجا منجر شود. اسرائيل، امروز يک دولت تروريستي است، سرطاني خبيث که در جسم و جان خاورميانه منتشر شده است. و از آن رو که من به رغم حکومت اسرائيل خواهان صلح هستم، من دعوت به بريدن اين غده اسرائيلي نمي کنم و يا دعوت به ريختن يهود به دريا نمي‌کنم، بلکه به انزواي اين سرطان در داخل ديوارهايي مي‌کنم که اطراف خودش ايجاد کرده است چرا که او حتي يک روز به اين منطقه تعلق نداشته و هرگز نمي‌خواهد داشته باشد.

من اعلام مي‌کنم که اعترافم را به اسرائيل پس گرفته‌ام و هر يک از شهروندان عرب همسايه‌ام را دعوت مي‌کنم که مثل من اعترافشان را به اسرائيل پس بگيرند. و به شکل خاص از مصري‌ها و اردني‌ها مي‌خواهم که به عنوان يک شهروند «پس گرفتن اعتراف به اسرائيل» را رسما اعلام کنند چرا که دو دولت مصر و اردن نه تنها که به اسرائيل اعتراف نموده‌اند که با آن نيز معاهدات صلح امضاء کرده‌اند.
در هر يک از کشورهاي عربي روساي تحريريه اي وجود دارند که از من ملي‌ترند، و از فرهنگ و اخلاق و انسانيت بالايي برخوردارند، از همه آنها خواهش مي‌کنم که براي خوانندگان خويش، صفحه اي در قالب گفتگو براي اعلام «پس گرفتن اعتراف به اسرائيل» باز کنند.

من بخوبي مي‌دانم که احزاب و سازمانهاي اسلامي در کشورهاي عربي هرگز به وجود اسرائيل اعتراف نکرده‌اند و از همين رو از تشکيلات قوي‌ برخوردارند اما من از همه سازمانهاي غير ديني و لائيک درخواست مي‌کنم در زمينه مخالفت با وجود سرطاني اسرائيل با احزاب اسلامي به رقابت برخيزند تا عدم اعتراف به وجود اسرائيل فقط بر اساس جريان ديني نباشد، بلکه جريانات ملي و قومي را نيز شامل شود.
من از هر يک از شهروندان عرب ميخواهم که فقط ببينند که اسرائيل با نوار غزه چه کرده است؟
اسرائيل نوار غزه را به يک بازداشتگاه بزرگ نازيسم تبديل کرده و آنگاه آنها را به اردوگاه‌هايي همچون اردوگاه‌هاي ورشو تبديل نمود ه و سپس کشتار تدريجي را در حق آنها روا داشته است و اگر فقط صبر کنيم و نظاره گر باشيم از مردم نوار غزه جز دو تا سه درصد باقي نخواهد ماند.

جنگي که اکنون در لبنان جريان دارد، جنگ کينه و عقده و مرض عليه لبنان است، لبنان زيباتر از اسرائيل است، ومردمش اصيلتر، مردمي که در سراسر جهان منتشرند، و لبنان محبوب است به همان ميزان که اسرائيل منفور است، لبنان در چشم و قلوب همه شهروندان عرب است، لبنان کتابخانه و مرکز نشر کتاب است به همان اندازه که اسرائيل سازنده مرگ است، درخت ارز لبنان طبيعي و راست قامت است اما هر سبزي در اسرائيل شيميايي و سمي و ساختگي است.
اسرائيل اکنون با سمش در تلاش براي قتل لبنان است کاري که تاتار و مغول در آن شکست خوردند، و سمي که انسان را نمي‌کشد توانايي و مقاومت انسان را بيشتر مي‌کند، لبنان پابرجا مي‌ماند و رنج و محنت‌هاي خود را پشت سر خواهد گذاشت.
اعلام ميکنم: اعترافم را به اسرائيل پس ميگيرم، همه شهروندان مصري و اردني و هر انسان مسلمان و عرب و هر انساني که جنايت در حق بشريت را نفي ميکند به پس گرفتن اعتراف به اسرائيل دعوت مي‌کنم.

اعضاي شوراي امنيت سازمان ملل بامداد شنبه در نيويوريك و پس از گذشت يك ماه از جنگ گسترده اسرائيل عليه لبنان، به اتفاق آرا قطعنامه ‪ ۱۷۰۱‬در مورد «لزوم توقف اعمال خصمانه و جنگي در اين كشور» را تصويب كردند.

به گزارش ايرنا، اسرائيل امروز با نقض اين قطعنامه، حمله هوايي و زميني خود را به قلمرو لبنان تشديد و اعلام كرد كه نيروهاي اين رژيم تا رودخانه «ليتاني» در ‪ ۲۰‬كيلومتري مرز در خاك اين كشور نفوذ خواهند كرد.

هواپيماهاي اسرائيلي نيز بدون اعتنا به قطعنامه ‪ ۱۷۰۱‬با نقض حريم هوايي لبنان چند منطقه را در اين كشور بمباران و ‪ ۲۴‬نفر را شهيد و دهها نفر را زخمي كردند.

در مقدمه اين قطعنامه كه روزنامه‌هاي لبنان متن كامل آن را منتشر كردند، بااشاره به قطعنامه‌هاي پيشين درباره اين كشور از ادامه جنگ و تشديد آن بويژه طي يك ماه گذشته ابراز نگراني و بر ضرورت پايان دادن به "خشونت" تاكيد شده است.

در اين مقدمه از تلاش‌هاي «فواد سنيوره» نخست وزير لبنان بويژه از طرح هفت ماده‌اي وي براي گسترش حاكميت دولت بر جنوب استقبال و خاطرنشان شده است كه نبايد سلاحي بدون اجازه و موافقت اين دولت در خاك لبنان وجود داشته باشد.

اين مقدمه با تاكيد بر ضرورت پايان دادن به خشونت يادآور شده است كه همه بايد براي حل و فصل فوري بحران از جمله آزادي غير مشروط دو نظامي اسير اسرائيلي كه نزد حزب‌الله هستند، تلاش كنند.

در مقدمه قطعنامه ‪ ۱۷۰۱‬آمده است: با توجه به حساسيت مسئله زندانيان از همه تلاش‌ها با هدف حل و فصل مسئله زندانيان لبناني دربند اسرائيل حمايت و از تصميم نخست وزير لبنان براي اعزام ‪ ۱۵‬هزار نظامي به جنوب استقبال مي‌شود.

پس از مقدمه، ‪ ۱۸‬بند اين قطعنامه به شرح زير به تصويب اعضا رسيد:
‪۱‬ـ با توجه به اينكه بحران لبنان تهديدي براي امنيت و صلح جهاني است از حزب‌الله و اسرائيل خواسته شده تا اعمال خشونت آميز و خصمانه عليه يكديگر را متوقف كنند.

۲‬ـ پس از توقف كامل اعمال خصمانه از اسرائيل خواسته شده تا همه نيروهاي خود را از جنوب لبنان خارج و به پشت «خط آبي» سازمان ملل منتقل كند، از دولت لبنان نيز خواسته شد تا نيروهاي ارتش اين كشور را با هماهنگي نيروهاي پاسدار صلح سازمان ملل «يونيفل» همزمان با عقب نشيني اسرائيل به جاي نيروهاي اسرائيلي مستقر كند.

3ـ با تاكيد بر اهميت گسترش حاكميت دولت لبنان بر همه خاك اين كشور، دولت لبنان بايد بااجراي قطعنامه‌هاي ‪ ۱۵۵۹(‬ناظر به خلع سلاح شبه نظاميان) و ‪ ) ۱۶۸۰‬ناظر به رسميت شناختن حق حاكميت لبنان به وسيله سوريه و ترسيم مرزها ميان دو كشور) و بندهاي مربوط به «پيمان طايف» سيطره خود را بر خاك لبنان كامل كند و سلاح و قدرت نظامي غير از سلاح و قدرت دولت لبنان وجود نداشته باشد.

۴‬ـ احترام به «خط آبي» ( كه سازمان ملل سال ‪ ۲۰۰۰‬ميلادي ميان لبنان و فلسطين اشغالي ترسيم كرد) ضروري است.

‪۵‬ـ پشتيباني از همه قطعنامه‌هاي تصويب شده پيشين در شوراي امنيت در ارتباط با حاكميت و استقلال دولت لبنان در چارچوب مرزهاي بين‌المللي و مطابق پيمان آتش بس سال ‪ ۱۹۴۹‬ميان اين كشور و اسرائيل ضروري است.

۶ـ ‬از جامعه جهاني خواسته شده است تا دولت لبنان را براي بازسازي اين كشور كمك و ياري كند.
۷‬ـ از همه طرف‌ها خواسته شده است تا مانع رسيدن كمك به آوارگان نشوند و در راه عبور كمك‌ها از گذرگاه‌هاي امن و بازگشت آوارگان كارشكني نكنند.

‪۸‬ـ از اسرائيل و لبنان خواسته شده از برقراري آتش بس دايم و ايجاد راه حل دراز مدت براساس مبادي و اصول زير اقدام كنند:

الف ـ احترام كامل به «خط آبي» سازمان ملل در جنوب لبنان.
ب - اجراي تدابير امنيتي براي جلوگيري از اعمال خصمانه و ايجاد منطقه خالي از سلاح ميان خط آبي و رود ليتاني (‪ ۲۰‬كيلومتري عمق لبنان) و نيز تنها سلاح موجود در اين منطقه بايد سلاح ارتش لبنان و نيروهاي يونيفل باشد.

ج - اجراي كامل قطعنامه‌هاي ‪ ۱۵۵۹‬و ‪ ۱۶۸۰‬و خلع سلاح نيروهاي شبه نظامي.
د - اسرائيل بايد نقشه‌هاي باقي مانده نزد اين رژيم از مناطق مين‌گذاري شده در خاك لبنان را در اختيار دولت لبنان قرار دهد.
‪
9ـ دبيركل سازمان ملل از لبنان و اسرائيل براي حل درازمدت بحران بر اساس بند هشتم منشور شوراي امنيت حمايت كند.

10ـ ‬از دبيركل سازمان ملل خواسته شده است تا با همكاري طرف‌هاي بين‌المللي و طرف‌هاي ذي ربط در مورد بندهاي قطعنامه‌هاي ‪ ۱۵۵۹‬و ‪ ۱۶۸۰‬و خلع سلاح و ترسيم مرزهاي بين‌المللي لبنان و مناطق مورد اختلاف از جمله كشتزارهاي شبعا اقدام و پيشنهادهاي خود را ظرف ‪ ۳۰‬روز به شوراي امنيت ارايه كند.

۱۱ـ ‬تصميم گرفته شد تا نيروهاي يونيفل تجهيز شوند و شمار آنان به ‪۱۵‬ هزارنفر افزايش يابد.
۱۲‬ـ در حمايت از خواست دولت لبنان براي گسترش حاكميتش، نيروهاي بين- المللي براي كمك به اين دولت در مناطق مختلف مستقر شده و اجازه دارند كه اقدامات لازم را در منطقه استقرار يافته، اتخاذ كنند تا منطقه عملياتي آنان به منطقه‌اي براي بروز اعمال خصمانه تبديل نشود.

۱۳‬ـ از دبير كل سازمان ملل خواسته شد تا تدابيري را براي تضمين قدرت يونيفل با هدف انجام ماموريت‌هاي مشخص شده در اين قطعنامه اتخاذ كند و دولت‌هاي شركت‌كننده بايد از هر نوع كمك دريغ نكنند.
۱۴‬ـ از دولت لبنان خواسته شده است تا از ورود سلاح به داخل مرزهاي خود جلوگيري كند و از نيروهاي يونيفل خواسته شده است تا دولت لبنان را در اين زمينه ياري دهد.

۱۵- از همه كشورها خواسته شده است تا گام‌هاي ضروري براي جلوگيري از فروش سلاح به شهروندان، موسسات، نهادها و گروه‌هاي لبناني و آموزش نظامي اين گروه‌ها، بردارند مگر آنچه كه دولت لبنان و يونيفل اجازه داده باشد.

۱۶‬ـ مدت ماموريت يونيفل تا ‪ ۳۱‬اوت سال ‪ ۲۰۰۷‬ميلادي تمديد مي‌شود.
۱۷‬ـ از دبيركل سازمان ملل خواسته شده است تا ظرف يك هفته گزارشي به شوراي امنيت درباره اجراي اين قطعنامه ارايه دهد.

۱۸‬ـ بر ضرورت اهميت تحقق صلح همه‌جانبه در خاورميانه مبتني بر قطعنامه‌هاي ‪ ۲۴۲‬و ‪ ۳۳۸‬شوراي امنيت ( ناظر به خروج اسرائيل از سرزمين‌هاي اشغال شده اعراب) تاكيد شد.

«حزب‌الله لبنان پیروز جنگ است.»؛ این اظهارات علی‌اكبر محتشمی‌پور است كه با قاطعیت بیان می‌كند؛ كسی كه در كسوت وزیر كشور و سفیر ایران در سوریه برای تشكیل حزب‌الله لبنان در سال‌های گذشته، بسیار زحمت كشید و از جان مایه گذاشت.
محتشمی‌پور در حال حاضر، دبیركل كنفرانس بین‌المللی انتفاضه فلسطین است و همیشه دغدغه نخست او فلسطین و لبنان بوده است. محمدعلی ابطحی، عضو مجمع روحانیون مبارز، نقل كرده است كه در جلسات مجمع، وقتی نقل اخبار است و نوبت به او می‌رسد، همه از محتشمی‌پور می‌پرسند: «از لبنان و فلسطین چه خبر».
گفت‌وگو در دفتر كار او انجام شد. تلویزیون بزرگی در دل دیوار كار گذاشته شده و او پياپي اخبار شبكه‌های عربی، به ويژه العالم را پیگیری می‌كند. او می‌گوید، خیلی با روزنامه میانه‌ای ندارد، براي همين كم روزنامه می‌خواند و اگر هم تورقی كند، تنها تیترها را می‌خواند و نه بیشتر.

برای شروع جنگ بين لبنان و اسرائیل دو نظر وجود دارد؛ برخی معتقدند آغاز جنگ، از زمانی بود كه حزب‌الله، دو اسرائیلی را به اسارت گرفت. برخی دیگر آغاز جنگ را به زمان‌های عقب‌تری می‌برند و می‌گویند، پس از خروج اسرائیل از جنوب لبنان در سال ۲۰۰۰، همیشه درصدد حمله به لبنان بوده؛ شما كدام تحلیل را قبول دارید؟
آغاز جنگ اسرائیل علیه لبنان به صورت ظاهری و عملی، از چهارشنبه، حدود بيست روز پیش آغاز شد، اما مقدمات آن به گذشته دور برمی‌گردد.

در واقع، شما نظر دوم را می‌پذیرید، درست است؟
بله. من گمان می‌كنم، آمریكا نقش مؤثری در این اقدام اسرائیل داشته است، البته سران و رهبران اسرائیل نیز مایل به این كار بودند.

علل و عوامل این موضوع كه می‌فرمایید، چیست؟
باید برگردیم به داستان تصویب قطعنامه ۱۵۵۹ شورای امنیت. این قطعنامه، بندهای مختلفی داشت؛ برخی مربوط به سوریه و برخی ديگر نیز مرتبط با لبنان بود. و بند دوم آن، موضوع خلع سلاح حزب‌الله و گروه‌های فلسطینی را مطرح كرده است.

آیا ترور رفیق حریری تأثیری داشت؟
این ترور، موضوع را تشدید كرد كه دیدیم منجر به خروج نیروهای سوریه از لبنان شد. بدین ترتیب، بخشی از آن قطعنامه كه مربوط به سوریه بود، كاملا عملی و اجرا شد، اما در زمينه خلع سلاح «مقاومت»، تقریبا بيشتر جریانات سیاسی داخل لبنان با او مخالفت و آن را دخالت بیگانگان در امور داخلی لبنان تلقی كردند. حوادث متعددی نیز رخ داد؛ از جمله استعفای آقای عمر كرامی و آن انتخاباتی كه برگزار شد. تحت فشار آمریكا و غرب در آن انتخابات، آمریكا به خواسته‌هایش رسید و اكثریت پارلمان را به دست آورد. آمریكایی‌ها فكر می‌كردند با این موفقیت سیاسی در لبنان، می‌توانند به ديگر اهداف خود دست يابند؛ از جمله منزوی كردن لبنان و خلع سلاح مقاومت. اما فضای عمومی لبنان و حتی مسیحیان، به گونه‌ای بود كه اجازه چنین كاری را نداد. البته تدبیر و حكمت آقای سیدحسن نصرالله نیز نقش بسیار مؤثری داشت. به هر صورت، باعث شد كه آمریكا و طرفداران اسرائیل در این مرحله شكست بخورند. به همین منظور، مرحله جدیدی را تدارك دیدند و آن جنگ نابرابر نظامی بود. آنان با این كار می‌خواستند، با فشار آوردن به مردم و احزاب، حمایت آنها از «مقاومت» را بردارند تا سرانجام «مقاومت» را مجبور كنند، به خلع سلاح تن بدهد. براي همين، حجم بالای عملیات جنگی كه در این مدت صورت گرفته، نشان از برنامه‌ریزی درازمدت دارد.

به عبارتی شما معتقدید، شبی كه حزب‌الله پیشدستی كرد و دو اسرائیلی را به اسارت گرفت، شب آغاز حمله نبوده؟
بله قطعا همينطور است؛ این تصمیم، تصمیم یك ساعت و یك روز نیست. آماده‌سازی برای یك مانور، نیاز به چند ماه برنامه‌ریزی دارد، چه برسد به آماده‌سازی یك سیستم نظامی برای عملیات واقعی. قطعا آنهایی كه در عملیات نظامی هستند، می‌دانند كه با تصمیم‌گیری یك‌روزه امكان‌پذیر نیست كه یك عملیات هوایی، زمینی و دریایی را پشتیبانی و تدارك كرد. بنابراین، اسرائیل با هماهنگی آمریكا، اقدام به این كار كرد.

چرا آمریكا به دنبال این جنگ است؟ آیا این صرفا مربوط به فلسطین و لبنان می‌شود؟
آمریكایی‌ها در اهداف و برنامه‌های خودشان، شكست‌های پي‌درپي را خورده‌اند كه پاسخگوی افكار عمومی و مردمشان نیستند. چه در افغانستان، چه در عراق، سومالی، سودان و... هیچ دستاورد سیاسی نداشتند. به همین خاطر، زیر سئوال هستند. بوش و حزب جمهوریخواه به همین دلیل زیر فشار است و برای جبران مافات، می‌خواهد معادله خاورمیانه را به هم بریزد و خاورمیانه جدید را طراحی كند.

در جنگ‌های گذشته بین اسرائیل و اعراب، مقامات اسرائیلی در كمتر از ده بند به موفقیت می‌رسیدند، اما در این جنگ، هنوز نتوانسته‌اند به موفقیت نسبی برسند. آیا اسرائیل ضعیف‌تر از گذشته شده یا حزب‌الله بسیار قوی‌تر از ارتش كشورهای عربی است؟
من نه مدعی هستم، حزب‌الله قوی‌تر از ارتش‌های منظم كشورهای عربی در جنگ‌های گذشته است و نه اسرائیل ضعیف شده. جمال عبدالناصر در سال ۱۹۶۷، جنگی را رهبری می‌كرد كه از نظر هوایی، زمینی، دریایی، ارتش اعراب خیلی قوی بود. ارتش‌های اعراب، بسيار قوی بودند. اسرائیل نیز ضعیف نشده، بلكه قدرت نظامی آن، در سال‌های اخیر، بیشتر از همه كشورهای عربی بوده و خود را برای رویارویی با كل خاورمیانه آماده كرده است. حتی با كمك آمریكا، سلاح‌های پیشرفته‌ای را نیز در اختیار گرفته است؛ مثل همین سیستم ضدموشكی هوشمند كه امروز از آنها استفاده می‌كند.

پس علت این طولانی شدن جنگ چیست؟
حزب‌الله و مقاومت اسلامی در سیستم جنگ‌های چریكی و نامنظم، به مرحله‌ای رسیده كه تاكنون هیچ جنبش و جریان چریكی در دنیا، به آن سطح نرسیده است. فلسطینی‌ها كه زمانی سرآمد نیروهای آزادی‌بخش در دنیا بودند و در جنگ ۱۹۸۲، بیش از سي‌هزار چریك فدایی داشتند، نتوانستند در برابر اسرائیل مقاومت كنند، اما الان حزب‌الله به سطحی رسیده كه هیچ جنبشی به آنجا نرسیده است.

حزب‌الله مسلح به چه نوع سلاحی است كه توانسته تا این سطح پیشرفت كند؟
مجهز به دو سلاح است؛ یك نوع سلاح ظاهری است كه همین موشك‌هایی است كه در اختیار دارد.

چه موشك‌هایی؟
موشك‌هایی كه استفاده كرده، از كاتیوشا گرفته تا موشك‌های زلزالی كه تا آخرین نقطه اسرائیل را می‌تواند هدف قرار دهد، چراكه مساحت اسرائیل ۲۷ هزار كیلومتر است، عرض آن 1112 كیلومتر و در طول ۲۰۰ كیلومتر است. موشك زلزال ۲ حزب‌الله، ۲۵۰ كیلومتر برد دارد كه هیچ جایی از فلسطین كه در اشغال اسرائیل است، وجود ندارد كه موشك‌های حزب‌الله به آنجا نرسد.

سلاح دوم كه گفتید حزب‌الله در اختیار دارد، چیست؟
جسارت و جرأت است. ببینید ممكن است، برخی كشورها دانش یك سلاح را داشته باشند، اما جسارت استفاده از آن را ندارند. حزب‌الله هم دانش استفاده از سلاح‌ها را دارد و هم جسارت و جرأت آن را. دانش حزب‌الله از نظر به‌كارگیری سلاح‌هایی كه در اختیار دارد، فوق‌العاده است.

حزب‌الله این دانش را از كجا به دست آورده است؟
مقداری از این دانش تجربی است و مقداری نیز اكتسابی.

چگونه؟
بخشی از آن آموزش‌هایی است كه حزب‌الله در ایران و در جبهه‌های جنگ دیده‌ است. به عبارتی، بسیاری از نیروهای ورزیده حزب‌الله، كسانی هستند كه در جنگ هشت‌ساله ما در جبهه‌های ما بودند و اینجا عملیاتی را مستقیما و یا زیر پوشش انجام می‌دادند.

آیا به غیر از جبهه‌ها آموزش دیگری هم داشته‌اند؟
یكسری از آموزش‌ها را حزب‌الله در لبنان دیده است. حضرت امام‌ (ره) در سال ۱۹۸۲ با اعزام نیرو به سوریه و لبنان مخالفت كردند. به عبارتی، پس از این كه پنجمین هواپیمای ایرانی، كه از سپاه و بسیج و تیپ ذوالفقار به لبنان نیرو وارد كردند، امام با این كار مخالفت كردند. من آن وقت سوریه بودم. مردم سوریه و لبنان از این كه دیگر نیروهای ایران برای دفاع و مبارزه با اسرائیل به این كشورها نمی‌آیند، نگران بودند. من وقتی آمدم خدمت امام رسیدم، خیلی احساساتی شده بودم. با شور و حرارت و احساس صحبت می‌كردم، امام من را آرام كردند. برخورد امام مثل یك شخصیت نظامی باتجربه و دانش بالا بود. ایشان فرمودند: نیرویی كه برای مبارزه به میدان معركه می‌رود، باید پشتیبانی شود؛ یعنی عقبه آن نیرو باید بسیار مستحكم باشد. ما چگونه می‌توانیم نیروهای سپاه و بسیج را به سوریه و لبنان بفرستیم، درحالی كه راه پشتیبانی ما از عراق و تركیه است. دو كشوری كه در آن زمان با ما خوب نبودند؛ عراق در اختیار رژیم بعث بود و تركیه هم پیمان ناتو و آمریكاست. ایشان فرمودند: تنها راهی كه وجود دارد، این است كه بروید و جوانان و نیروهای لبنانی را آموزش بدهید، آماده و تجهیز كنید تا از كشور خودشان در برابر اسرائیل دفاع كنند و آنچه را حقوق ملت فلسطین و لبنان است، استیفا كنند. از این لحظه، فاز جدیدی آغاز شد كه آموزش نیروهای لبنانی بود و به تشكیل حزب‌الله و مقاومت منجر شد. كه دیدیم پس از هجده سال اسرائیل در برابر چنین نیرویی تن به شكست داد و از لبنان خارج شد. این مقاومت مورد حمایت مردم هم بود. رسانه‌های غربی كه می‌دانید در جای جای لبنان هستند؛ شبكه‌های تلویزیونی صهیونیستی، آلمانی، آمریكایی و... . آنها هر روز به آوارگان لبنانی سر می‌زنند و فیلم می‌گیرند. اگر در یك مورد فردی علیه حزب‌الله و جنگ صحبت می‌كرد، قطعا همه شبكه‌ها نه یك بار، بلكه چندین بار آن را پخش می‌كردند. یك نفر نیست كه علیه حزب‌الله و نصرالله سخن بگوید. دلیل آن نیز این است كه پایگاه مقاومت در میان مردم قوی است. به اندازه‌اي كه احزاب مخالف حزب‌الله و مقاومت نیز مجبور به سكوت شده‌اند. حتی شدیدترین مخالف حزب‌الله كه «جنبلاط» است، امروز موافق حزب‌الله شده است.

در بحث دانش نظامی حزب‌الله، اشاره كردید كه توانسته است، خود را در جهان به سطحی برساند كه دیگران نتوانسته‌اند. در این سال‌ها، حزب‌الله از چه دانشی بهره برده است؟
حزب‌الله تجربه جنگ هجده‌ساله را با اسرائیل داشت. به همین خاطر، با تاكتیك و تكنیك‌های اسرائیل كاملا آشناست. در این ۶۵ سال نیز با فضای بازی كه پیدا كرد، مجهز به انواع سلاح‌ها شد و سنگرهای مناسبی را برای خود آماده كرد. الان در بیروت، همه مناطقی كه فرماندهان سیاسی نظامی حزب‌الله سكونت داشتند، توسط اسرائیل با خاك یكسان شده است. در جنوب لبنان، تمام راه‌ها تخریب شدند و همه پایگاه‌های موشكی حزب‌الله را تخریب كردند. اسرائیل در چهار روز اول، اعلام كرد كه ۱۵۶ پایگاه موشك‌انداز حزب‌الله را با خاك یكسان كرده است، اما بلافاصله، از همان نقاطی كه بمباران شده، حزب‌الله موشك شلیك می‌كند.

چگونه؟
به خاطر این كه حزب‌الله توانسته است در دل كوه‌های لبنان، پایگاه‌های پیشرفته ضدبمب بسازد. یكی از شبكه‌های تلویزیونی نشان می‌داد كه اسرائیل، یكی از پایگاه‌های حزب‌الله را با خاك یكسان كرده، اما پس از سه بار بمباران در یك روز، از همان پایگاه ۳۵ موشك به طرف اسرائیل شلیك شد. اسرائیل وقتی از طریق هوایی موفق نشد، عملیات زمینی را در پیش گرفت. سر مرز لبنان یك مثلث از شهرهای بنت جبیل، مارون‌الراس و عین تارون وجود دارد. نزدیك دو هفته است، اسرائیل در عمق پنج كیلومتری خاك لبنان آمده و مانده است. حتی در یك جنگ زمینی نیز اسرائیل شكست بسیار مفتضحانه‌ای خورد و از آنجا هم عقب‌نشینی كرد و دوباره به حمله هوایی روی آورد.

از صحبت شما می‌توان نتیجه گرفت كه هم حزب‌الله و هم اسرائیل از مدت‌ها پیش به یك رویارویی می‌اندیشیدند. درست است؟
قطعا همین طور است. اسرائیل پس از خروج ذلت‌بار از جنوب لبنان، مثل حیوان زخم‌خورده‌ای بود كه می‌خواست، زهر خود را بریزد. به همین خاطر، حزب‌الله در این مدت كاملا خود را تجهیز كرد. اسرائیل فكر نمی‌كرد، حزب‌الله به این سطح برسد تا جایی كه ۴۰ درصد اقتصاد اسرائیل تعطیل شود.

الان برخی شایعات، درصدد القای این موضوع است كه حزب‌الله بدون پشتوانه ایران، نمی‌توانست چنین مقاومتی را از خود نشان دهد. شما این را حتما شنیده‌اید؟
بله. می‌گویند این حزب‌الله نیست. این سپاه پاسداران ایران است. اسرائیل و آمریكا برای آن كه پوششی بگذارند بر شكست‌های پی‌درپی خود، این مسائل را مطرح می‌كنند. البته درست است كه در آغاز كار نیروهای حزب‌الله در ایران و لبنان توسط سپاه پاسداران آموزش دیدند، اما اینها از نوع شاگردانی هستند كه از اساتید خود پیشی گرفته‌اند و قابل قیاس نیستند. حزب‌الله در دنیا به یك نیروی برجسته و استثنایی تبديل شده است. از نظر دانش، توان و تجربه قابل قیاس با هیچ جنبش و حركتی نیست.

آموزش نیروهای حزب‌الله تا چه زمانی صورت می‌گرفت؟
تا دوره‌ای كه خود من در سوریه و لبنان بودم، حدود سي دوره و در هر دوره نیز سيصد نفر، نیروهای لبنانی آموزش می‌دیدند. پس از آن نیز ادامه پیدا كرد. گمان می‌كنم، حزب‌الله تا الان متجاوز از صدهزار نفر را چه مستقیم و چه غیرمستقیم آموزش داده است. بيشتر نیروهای آموزش دیده، نیروهای داوطلب هستند و در چنین شرایطی وارد عمل می‌شوند.

اما نیروهای تمام وقت حزب‌الله، تعداد اندكی هستند. آیا حزب‌الله تصور می‌كرد كه اگر این دو اسرائیلی را به اسارت بگیرد، اسرائیل به خاك لبنان حمله كند؟
فكر نمی‌كنم چنین تصوری را حزب‌الله داشته باشد. البته گمانم بر این است كه حزب‌الله فكر می‌كرد، پس از به اسارت گرفتن دو نظامی اسرائیلی، این كشور به یكسری حملات ایذایی دست بزند و تا مدت كوتاهی برای این كه عقده خود را خالی كند، این حركات ایذایی را داشته باشد و بعد موضوع تبادل اسرا توسط یكی دو تا كشور كه وارد مذاكره می‌شوند یا سیستم بین‌المللی در دستور كار قرار بگیرد.

فكر می‌كنید، آغاز جنگ به نفع حزب‌الله بود؟
بحث الان این نیست كه به نفع حزب‌الله بود یا به نفع اسرائیل. هم حزب‌الله اعلام كرده كه این جنگ برای ما جنگ مرگ و حیات است و هم شیمون پرز از طرف اسرائیل اعلام كرد كه این جنگ برای اسرائیل، حكم مرگ و حیات را دارد. حزب‌الله می‌دانست كه چه دو اسیر را بگیرد و چه آن دو را نگیرد، چنین جنگی را در پیش دارد. به همین خاطر، اقدام به ضربه پیشدستانه كرد، زیرا در آغاز جنگ، آن كسی كه ضربه اول را بزند، از نظر تفوق روحی و روانی، می‌تواند جنگ را برده باشد. اگر حزب‌الله این عملیات را انجام نمی‌داد و اسرائیل آغاز‌گر بود، خیلی با این كه حزب‌الله دست برتر داشته باشد، متفاوت بود. الان وضعیت این گونه است كه حزب‌الله در یك عملیات صرفا نظامی وارد شده و ضربه‌ای را به اسرائیل زده است. كاری به غیرنظامیان نداشته و دو اسیر گرفته و تعدادی را به هلاكت رسانده و تعدادی نیز مجروح شده‌اند. اگر اسرائیل برنامه‌ای از پیش تعیین‌شده نداشت به صورت طبیعی وارد درگیری نظامی می‌شد. منطقه‌ای را اشغال می‌كرد تا بعد اسرای خود را پس بگیرد، اما اسرائیل چنین نكرد؛ یعنی برای آزادی دو اسیر وارد جنگ نشد. برای هدفی كه از پیش رو داشت وارد جنگ شد. براي همين، وقتی ضربه خورد، ديوانه‌وار وارد جنگ شد و حتی نیروهای سازمان ملل را نیز مورد هدف قرار داد. معتقدم نیروهای سازمان ملل، نقش جاسوس را برای اسرائیل در این سال‌ها بازی كرده‌اند، اما اسرائیل به آنها نیز رحم نكرد.

شما گفتید كه این جنگ، حكم مرگ و زندگی را برای دو طرف دارد. با این حساب، آینده جنگ را چگونه پیش‌بینی می‌كنید؟
اصولا جنگ اگر به همین شكل پايان يابد، پیروزی بزرگی نصیب مقاومت و حزب‌الله شده است.

به این «شكل»؛ یعنی آتش‌بس است؟
بله. اگر آتش‌بس اعلام شود و اسرائیل نتوانسته باشد، هیچ جایی را در لبنان بگیرد، پیروزی از آن حزب‌الله خواهد بود. چون نه جایی را گرفته و نه توانسته حزب‌الله را خلع سلاح كند یا پایگاه‌های آن را بگیرد. این شكست اسرائیل است.

حزب‌الله با آتش‌بس موافق است؟
حزب‌الله اعلام كرده، آتش‌بس و بلافاصله مذاكره برای تبادل اسرا و سپس عقب‌نشینی نیروهای اسرائیلی از شبعا. الان همه دنیا این شرایط را پذیرفته‌اند. اینها پیروزی حزب‌الله است.

اما در نشست رم، بحث منطقه حايل مطرح شد و ۲۰ كیلومتری كه باید نیروهای حافظ صلح مستقر شوند تا حزب‌الله در این مناطق حضور نداشته باشد؟
بله. بعضی در دنیا و حتی خود اسرائیل به دنبال این هستند كه بین خودشان و لبنان منطقه حايلی را به وجود بیاورند. این ۲۰ كیلومتر تا «نهر‌لیطانی» و قرار است، نیروهای سازمان ملل تقویت شده در این حدود مستقر شوند تا حزب‌الله دیگر حضوری در این مناطق نداشته باشد.

آیا حزب‌الله در این مناطق تأثیرگذار است؟
بله. بسیار.
خب اگر حزب‌الله از آنجا عقب رانده شود كه به نوعی خلع سلاح نیز رخ داده است؟
نه. خلع سلاح حزب‌الله كه الان مطرح شده، چنین است كه در هیچ منطقه‌ای از لبنان این گروه دیگر اسلحه نداشته باشد. تبدیل به یك حزب سیاسی شود و كلیه سلاح‌های خود را تحویل ارتش دهد.

در واقع همان قطعنامه ۱۵۵۹ اجرا شود؟
بله. اما الان چون هیچ كس در لبنان جرأت ندارد، از خلع سلاح حزب‌الله سخن بگوید، لذا خط حايل مطرح شده است و این كه حزب‌الله پشت نهر‌لیطانی قرار بگیرد. این به معنای خلع سلاح حزب‌الله نیست. قرار است نیروهای سازمان ملل و ارتش لبنان در آنجا مستقر شوند. اگر همین نیز رخ دهد، از طرف آمریكا و اسرائیل یك عقب‌نشینی محسوب می‌شود.

چرا عقب نشینی؟ شما می‌گویید، نیروهای سازمان ملل جاسوس اسرائیل هستند. خب قرار است، همین نیروها با هدایت آمریكا در این محل مستقر شوند. آیا این عقب‌نشینی برای حزب‌الله محسوب نمی‌شود كه خاك خود را از دست داده است؟
حزب‌الله كه هنوز آن را نپذیرفته و تلویحا گفته است، چرا نیروهای حايل بیایند به خاك لبنان و بروند در خاك اسرائیل مستقر شوند. معلوم نیست كه حزب‌الله این را بپذیرد كه نیروهایش پشت آن خط حايل بیایند. اسرائیل ادعا می‌كند كه در این منطقه حايل پایگاه‌های حزب‌الله مستقر است و حزب‌الله باید از آنها عقب‌نشینی كند، زیرا از آنجا خاك اسرائیل را به راحتی هدف قرار می‌دهد. ما می‌گوییم به فرض كه حزب‌الله پذیرفت و پشت نهر لیطانی رفت، باز به علت داشتن سلاح‌های موشك دوربرد، رعد ۱ و ۲ و حتی كاتیوشاها، می‌توانند تا ۳۰ كیلومتر خاك اسرائیل را هدف قرار دهند. حتی موشك‌های خیبر ۱ ، ۲ و ۳ حزب‌الله تا عمق ۷۰ ، ۱۲۰ و ۲۵۰ كیلومتری خاك اسرائیل را می‌زند. در هر صورت این جنگ، جنگی نیست كه مورد خواست آمریكا و اسرائیل باشد. تا الان شكست آنها را در پی داشته است.

پس چرا سران عرب از حزب‌الله حمایت نكردند؟
متأسفانه یك‌سری از كشورهای عربی با سیاست‌های آمریكا در منطقه هماهنگ هستند. اینها هم با حماس و دولت اسماعیل هنیه موضع منفی داشتند و هم با حزب‌الله. سیاست آمریكا، سیاست دفاع از حماس نبود. آنها نیز همین خط را دنبال می‌كنند. این برخاسته از سیاست‌های آمریكا است، اما سوریه، سودان، الجزایر و لیبی نیز از حزب‌الله حمایت كردند و خواستار آتش‌بس شدند.

یك بحث درباره رابطه حزب‌الله و ایران مطرح است. برخی معتقدند، بهتر بود كه این روابط شفاف نمی‌بود تا اجازه بهانه‌گیری نیز داده نشود.
تعارف كه نداریم. حزب‌الله فرزند معنوی امام (ره) و انقلاب و جمهوری اسلامی ایران از اول بوده و هست. شترسواری كه دولا دولا نمی شود. به هرحال ایران از مردم لبنان، در قالب‌های مختلف حمایت كرده است. در زمینه كشاورزی، دارو، درمان، جهاد سازندگی و... به مردم لبنان كمك شده است. این كمك ها نیز مربوط به شیعه و سنی نبوده به همه كمك شده است. با این حساب، شما آینده مقاومت و حزب‌الله را چگونه می‌بینید؛ با توجه به این كه دپو تسلیحات محدود است و راه‌ها نیز كنترل می‌شود؟
تا زمانی كه مردم لبنان بخواهند، آنها می‌مانند و می‌جنگند. تا به حال، در لبنان یك ارتش مجهز و آموزش دیده كه بتواند از تمامیت ارضی لبنان حفظ و حراست كند، نداشته‌ایم. در گذشته دیدیم كه این ارتش نتوانست، جلوي اسرائیل مقاومت كند. علت این كه مردم لبنان یكپارچه از حزب‌الله و مقاومت دفاع می‌كنند، برای خاطر این است كه تنها نیرویی است كه از شرف و ناموس آنها دفاع می‌كند. تا زمانی كه این شرایط هست، مقاومت با حمایت مردم وجود خواهد داشت.

درباره توان مالی حزب‌الله نیز بحث‌هایی مطرح است. می‌توانید اطلاعاتی در این باره ارائه دهید كه این تشكیلات با این كه دولت را همراه خود ندارد، از كجا حمایت مالی می‌شود؟
محبوبیت حزب‌الله بسياري از مرزها را شكسته است، به گونه‌ای كه در میان سعودی‌ها، كشورهای عرب خلیج فارس، آفریقایی اعرابی كه در اروپا و آمریكا هستند، علاقه به حزب‌الله و كمك به آن، به مراتب بیشتر از ایران است. روی این حساب، حمایت‌های مالی به حزب‌الله، تقریبا بین‌المللی شده است. حتی غیرمسلمانان نیز به علت كینه‌ای كه به استكبار جهانی و اسرائیل دارند، می‌خواهند حزب‌الله پیروز شود.
بنابراین، مؤسسات خیریه‌ای وجود دارد كه برای كمك به «مقاومت»، اقدام به جمع‌آوری اعانه می‌كند. آنها یك‌سری مؤسساتی را ساخته‌اند كه از بهره آن خیلی از هزینه‌های حزب‌الله تأمین می‌شود. الان حزب‌الله در بعد جهانی مطرح است و پشتوانه مالی آن از طریق این مؤسسات خیریه و تأسیس مراكز اقتصادی تجاری، صنعتی در كشورهای مختلف انجام می‌شود.

به عنوان آخرین سوال، فكر می‌كنید جنگ تا چند وقت دیگر طول می‌كشد؟
تا زمانی كه اسرائیل از پیشروی و خلع سلاح حزب‌الله مأیوس شود، ادامه پیدا می‌كند. الان ۶۰ درصد امید اسرائیل قطع شده. ۴۰ درصد مانده كه آن هم به علت كمك‌های آمریكا و امیدواری به موشك‌های آنهاست. امیدوارند بتوانند در مرحله پس جنگ را زمینی كنند. اگر عملیات زمینی آغاز شود، جنگ خیلی طولانی خواهد شد، زیرا حزب‌الله به این راحتی كوتاه نمی‌آید و عقب‌نشینی نمی‌كند.

آیا احتمال دارد كه اسرائیل از سلاح هسته‌ای یا شیمیایی استفاده كند؟
این فرضیه الان مطرح شده است. الان اسرائیل از سلاح شیمیایی استفاده كرده است. درباره حمله اتمی بحث مطرح است، اما من بعید می‌دانم كه اسرائیل بتواند این كار را بكند، زیرا صرف‌نظر از فضای بین‌المللی، نخستین آسیب آن را خود می‌بیند، زیرا به علت كوتاهی راه از جنوب لبنان تا اسرائیل، محیط زیست خود اسرائیل نیز سال‌های متمادی آلوده خواهد شد. به همین دلیل، گمان نمی‌كنم از سلاح اتمی استفاده كند، اما از سلاح شیمیایی استفاده كرده و می‌كند، حال آن كه تأثیری ندارد، چراكه زیرا پناهگاه‌های حزب‌الله نفوذناپذیر هستند.

اگر اسرائیل از سلاح اتمی استفاده كند، واكنش حزب‌الله چگونه خواهد بود؟
بعید نیست كه حزب‌الله با همین موشك‌ها و با استفاده از سلاح پیشرفته‌تری واكنش شدید نشان دهد.

http://www.baztab.ir/news/44608.php

علي منتظري

عمليات نظامي حزب‌الله لبنان و به اسارت گرفتن دو سرباز اسرائيلي در مناطق اشغالي جنوب اين کشور، پيامدهاي عجيبي به همراه داشته است. طرح استقرار نيروهاي بين‌المللي که در حقيقت همان نيروهاي «ناتو» خواهد بود، يکي از بازتاب‌هاي مهم و قابل بررسي اين عمليات است و به نظر مي‌رسد، اسرائيل با حمايت از اين طرح، در صدد است تا با همراهي آمريکا، امکان برخورد بيشتر نيروهاي اروپايي با حزب‌الله لبنان و سوريه را در منطقه، طراحي کند. از نظر اسرائيلي‌ها و آمريکايي‌ها، نيروهاي پاسدار صلح در جنوب لبنان، فاقد هرگونه بازدارندگي در برابر حملات حزب‌الله هستند، از همين رو، در صددند، با استقرار نيروهاي ناتو، عملا نيرويي استقرار يابد که از پتانسيل لازم براي برخورد با حزب‌الله و سوريه برخوردار باشد. همين امر است که موجب مي‌شود تا زنگ خطر در گوش کشورهاي منطقه و به ويژه سوريه و ايران به صدا درآيد؛ چه آن‌که استقرار اين نيروها، عملا به منزله ايجاد پايگاهي جديد براي ناتو در منطقه خاورميانه است تا ضمن حفظ امنيت اسرائيل، از قدرت تهاجمي جديد عليه اهداف فرضي در خاورميانه برخوردار باشد.

شعاع گسترده سياسي عمليات حزب‌الله لبنان در جنوب و توانايي اين حزب در پاسخگويي و بازدارندگي در برابر ارتش اسرائيل، آمريکا را به چالشي بزرگ فراخوانده است و اکنون سياست خارجي آمريکا، حامل طرحي با نام خاورميانه است که در آن، از حزب‌الله لبنان و آرمانگرايي کشورهايي چون ايران يا مداخله کشورهايي چون سوريه به زعم آمريکايي‌ها، اثري نيست.

هم زمان با اين طرح، اسرائيل خود را براي عملياتي گسترده و پر حجم، اما محدود در بخشي از مناطق جنوبي لبنان، آماده مي‌کند که موفقيت ارتش اسرائيل در اين عمليات و استقرار نيروهاي زميني ارتش اسرائيل در اين بخش از لبنان، نه تنها حضور اسرائيل را در بخش وسيع‌تري از خاک لبنان سبب مي‌شود، که مرزهاي زميني با سوريه را در مناطق غربي اين کشور افزايش داده و بالطبع، امکان اجراي طرح فرضي «زهر چشم گرفتن از دولت سوريه» را افزايش مي‌دهد.

طرح آمريکا از همان روز تولد بر لبان خانم رايس، يک وجه مشترک با طرح‌هاي اسرائيل دارد و از همه جالب‌تر اين که وقتي شيمون پرز، رييس حزب کارگر اسرائيل، قرار داد «اسلو» را با سازمان آزادي‌بخش فلسطين امضا كرد، از طرح جديد خود در خاورميانه ياد کرد که اتفاقا آن را «خاورميانه جديد» ناميده بود که بعدها در کتابي به همين نام از سوي شيمون پرز به چاپ رسيد. اما طرح آن روز پرز با پيروزي حزب‌الله لبنان و عقب‌نشيني ارتش اسرائيل از جنوب لبنان در سال 2000 ميلادي در نطفه خفه شد و همه عوامل قوام و قدرت اين طرح همچون کف‌هاي روي آب به سرعت از صحنه خاورميانه محو شدند. هنوز هم معلوم نيست، در حالي که جنگي نابرابر و خانمان‌سوز از سوي اسرائيل به ملت و دولت لبنان تحميل شده است و در حالي که طرح‌هاي جديد هرگز در وسع و طاقت کشورهاي خاورميانه حتي براي مطالعه نيست، سياست خارجي آمريکا چرا سخن از خاورميانه جديد به ميان مي‌آورد؟ اصولا چرا در حالي که آمريکا تا ديروز از درخواست آتش‌بس در لبنان و وادار ساختن اسرائيل به توقف حملاتش به لبنان خودداري كرد، از طرحي سخن مي‌گويند که شش سال پيش، عملا در منطقه مرد و از ميان رفت، اما با آن که به نظر مي‌رسد اين طرح، طرحي ناشناخته است، اما از زبان خانم رايس، مي‌توان دريافت که اصول بارز آن کدام است. آنچنان که او تفسير و تعبير مي‌کند، اصول قطعي آن نبود نظام‌هاي ايران و سوريه و منهدم شدن حزب‌الله لبنان در اين طرح است.

اکنون به نظر مي‌رسد، همگام با مانور سياسي گسترده آمريکايي‌ها در خارميانه و در سطح بين الملل، اسرائيلي‌ها نيز سياست‌هاي نظامي جديدي را در پيش گرفته‌اند و در همين چهارچوب، بايد به طرح حمله زميني ارتش اسرائيل به جنوب لبنان نگريست:

1ـ ارتش اسرائيل با برنامه از پيش طراحي شده و با بمباران مداوم روستاها و شهرهاي جنوب، اهالي اين مناطق را وادار به مهاجرتي اجباري کرد.
2 ـ پل‌هاي ارتباطي اين مناطق با مرکز، بيروت و شمال لبنان را نابود کرد.

3 ـ همه مراکز احتمالي استقرار نيروهاي مقاومت اسلامي را با انواع بمب‌هاي هوشمند هدف قرار دادند.
4 ـ ارتش اسرائيل مراکز خبري تلويزيوني مربوط به شبکه‌هاي تلويزيوني لبناني و اقليمي را با هدف قطع ارسال خبر از جنوب، مورد هدف قرار داد.

5 ـ هواپيماهاي اسرائيلي، مراکز تلفن همراه را در لبنان مورد هجوم قرار دادند تا امکانات ارتباطي از جنوب با بيروت و ديگر نقاط دنيا را به حداقل ممکن برسانند.

6 ـ ارتش اسرائيل، پنج هزار نفر از نيروهاي احتياطي خود را به ارتش فراخواند و نيروهاي زميني و زرهي خود را در مرز با لبنان مستقر کرد.
7 ـ ارتش اسرائيل بارها با ورود مقطعي به برخي از روستاهاي لبناني، تلاش كرد تا ميزان بازدارندگي نيروهاي حزب‌الله لبنان را تست کند.

و سرانجام اين که اکنون ارتش اسرائيل با اين مقدمات، خود را آماده حمله به جنوب لبنان مي‌کند تا دست‌كم در عمق پنج تا ده کيلومتري لبنان مستقر شود و قدرت موشکي حزب‌الله را از شمال اسرائيل دور کند. از سويي ديگر، دولت اسرائيل در پناه طرح‌هاي نظامي ارتش خود، در نظر دارد تا زمينه اجراي قطعنامه 1559 شوراي امنيت را که خواستار خلع سلاح حزب‌الله و استقرار ارتش لبنان در جنوب است، فراهم کند؛ اين چيزي است که دستگاه سياست خارجي آمريکا بسيار اميدوار است که در منطقه لبنان و به عنوان گام نخست «خاورميانه جديد» شکل بگيرد، اما اين اقدام اسرائيل به سادگي آنچه آنها روي ميز گذاشته و آمريکايي‌ها خوانده‌اند، اجرا شدني نيست:

1ـ استقرار ارتش اسرائيل در لبنان تازه آغاز کار عمليات‌هاي پارتيزاني حزب‌الله در جنوب اين کشور است که از قضا بسيار در اين امر متبحرند.
2ـ استقرار ارتش اسرائيل هرگز نخواهد توانست، تمامي قدرت بازدارندگي حزب‌الله را در پرتاب کاتيوشا و موشک هاي ميانبرد و يا دوربرد، سلب کند. توان موشکي حزب‌الله لبنان بر توان متحرک استوار است، از همين رو تا کنون ارتش اسرائيل از زدن اين مراکز عاجز مانده است. با نفوذ ارتش اسرائيل به جنوب، حزب‌الله لبنان امکانات موشکي و کاتيوشاي خود را نيز عقب خواهد کشيد؛ بنابراين، شهرها و روستاهاي شمالي اسرائيل، همچنان زير آتش حزب‌الله باقي خواهد ماند.

3 ـ استقرار ارتش اسرائيل درجنوب لبنان، عملا باعث از بين رفتن مباني قطعنامه 1559 شوراي امنيت سازمان ملل مي‌شود و ديگر نه آمريکا و نه هيچ کشور ديگري، نمي‌تواند مانع عمليات حزب‌الله در خاک لبنان و عليه ارتش اسرائيل شود. علاوه بر آن، اين اقدام اسرائيل، توان حاکميت ملي دولت لبنان را سست و قدرت حزب‌الله لبنان در لايه‌هاي داخلي جامعه لبنان (مسيحي و مسلمان) را افزايش مي‌دهد. با استقرار ارتش اسرائيل در جنوب، ولو در بخش ناچيزي از آن، دولت لبنان ديگر نمي‌تواند اجراي 1559 را در سرلوحه کار خويش قرار دهد.

4 ـ اشغال جنوب لبنان توسط ارتش اسرائيل، بار ديگر گروه‌هاي فلسطيني مستقر در اردوگاه‌هاي جنوب لبنان را وارد کارزار خواهد کرد و آنان عملا به کمک نيروهاي مقاومت اسلامي لبنان خواهند شتافت. از سويي ديگر، سازمان امل لبنان به رياست نبيه بري که چندي پيش، رسما همپيماني‌اش را با حزب‌الله اعلام کرد، نيز به صف عمليات‌هاي نظامي عليه اسرائيل خواهد پيوست و معني همگي اين انعکاس‌ها بازگشت قدرتمندانه سوريه به حوزه درگيري‌هاي نظامي با اسرائيل در خاک لبنان است که هرگز در اين منطقه خاموش نخواهد شد.

5 ـ ارتش اسرائيل هرگز نمي‌تواند در درازمدت در اين منطقه استقرار يابد؛ از يک سو، تاب تحمل حملات نظامي حزب‌الله را ندارد و از سوي ديگر، نمي تواند با فشار افکار عمومي داخلي‌اش رويارويي کند که خواستار نتيجه سريع و نيز پايان دادن به عمليات نظامي هستند. اکنون نيمي از جمعيت مردم شمال اسرائيل به مرکز و جنوب انتقال يافته و از کانون زندگي خود دور شده‌اند، از سوي ديگر، فشار جنگ رواني «زير آتش گرفتن حيفا و امکان انتقال آن به شهر هاي دورتر»، دولت صهيونيستي را به شدت در برابر افکار عمومي خود قرار داده و از همين رو، آنان خواستار تسريع در نتيجه عمليات زميني در جنوب لبنان خواهند بود؛ امري که هرگز سريع ميسر نخواهد شد و مي‌تواند، به عقب نشيني يا سقوط دولت ائتلافي اولمرت منجر شود.

6 ـ حملات زميني اسرائيل به جنوب لبنان و اشغال آن، عملا مي‌تواند به ورود سوريه به جنگ جاري منجر شود. آنچه از زبان سياستمداران اسرائيل و آمريکا شنيده مي‌شود، همه و همه، دال بر توسعه جنگ و برخورد نظامي با سوريه و احتمالا ايران است و اگر رويدادها همين گونه که آمريکايي‌ها تفسير مي‌کنند، پيش رود، همان بهتر که سوريه با گشودن جبهه‌اي جديد در جولان و يا جنوب لبنان، پيش از کامل شدن مهره‌هاي «شطرنج آمريکايي» آن را بر هم زند و به رسالت تاريخي خود در جهان عرب عمل کند. چنين تحولي عملا راه را براي ورود کشورهاي اسلامي ـ عربي هموار مي‌سازد. اسرائيل بايد به اين يقين برسد که تهديد کشورهاي اسلامي در منطقه، تهديد جدي است که از قابليت بالاي اجرايي شدن برخوردار است و در زماني مناسب بايد، بهاي تجاوزگري، کشتار و نسل‌کشي‌اش در منطقه را بپردازد.

ورود احتمالي سوريه به جنگ با اسرائيل، مناسبات داخلي کشورهايي همچون مصر، اردن را نيز بر هم خواهد زد و عملا افکار عمومي اين دو کشور با سرعت بالايي، خواستار پيوستن ارتش اين کشورها به جنگ خواهند شد که واكنش نشان ندادن مناسب اين حکومت‌ها، باعث بروز واکنش‌هايي کنترل‌ناشدني در داخل خواهد شد.

امروز حزب‌الله لبنان و ارتش اسرائيل، هر دو با تجربه‌اي گسترده به ويژه از دوران اشغال لبنان، در برابر هم قرار گرفته‌اند و بعيد به نظر مي‌رسد، برگ‌هاي برنده هر يک زودتر از موعد رو شود. اسرائيل اکنون از فشار سياسي و نيز توان رسانه‌اي آمريکا براي به کرسي نشاندن طرح‌هايش، استفاده مي‌کند؛ همان‌گونه که آمريکا از توان نظامي اسرائيل براي طرح‌هاي سياسي‌اش بهره مي‌برد. اما آنچه در اين ميان قابل توجه است، نداشتن شناخت دقيق اسرائيل و دستگاه اطلاعاتي آن از توان واقعي حزب‌الله لبنان است که منشا قدرت حزب‌الله در روياروي کنوني‌اش با اسرائيل شده است.
بدون شک، حزب‌الله لبنان به رغم ادعاهاي دايمي اسرائيل، مبني بر کاهش قواي نظامي اين حزب، مي‌تواند با اقدامات ناگهاني و با تکيه بر توان نظامي ناشناخته‌اش، همچنان معادلات مکتوب و روي ميز اسرائيلي‌ها و آمريکايي‌ها را در لبنان و خاورميانه بر هم زند.